13. Like a dream

Hej :) Przepraszam za taką długą przerwę, ale... No jakoś tak wyszło, wiecie, koniec roku, nauki tyle, że nikt nie ogarnia... Ale zaraz się zaczynają wakacje, o ile nie znajdę pracy (w co wątpię) to będę tu wrzucać rozdziały dość często. Jeszcze raz przepraszam i życzę miłego czytania!
Enjoy!

   Wieczory tutaj były ciepłe nawet w środku zimy, a że jest środek lipca nie musiałam się cieplej ubierać. 

   Wyszliśmy z domu, gadając o błahostkach. Shannon naprawdę mieszkał niedaleko, zaledwie kilkanaście domów dalej, tylko w przeciwną stronę do mojej pracy. 

  - Nie jestem pewna... - mruknęłam, stając przed dużą bramą. - Wiesz, może wrócę do domu...

   Owinęłam się ciaśniej swetrem. Shannona wyraźnie bawiła zaistniała sytuacja, z czym się nie krył. Zmroziłam go wzrokiem, co nieco go ostudziło. To było oczywiste, że czułam się nieswojo. Sama jego obecność była rzeczą niecodzienną i wprawiała mnie w dreszcze. A co dopiero być w domu swojego idola...

  - Ani ja, ani Jay nie zjemy cie - powiedział, wciągając mnie na podjazd.

  - Połkniecie w całości - mruknęłam z przekąsem.
   Shann jednak nie musiał się długo prosić, bo ciekawość wzięła górę i moje nogi same popędziły do przodu.
   Ich dom był ogromny i przestrzenny. Siłą powstrzymywałam się, żeby nie zacząć krzyczeć z radości. Rozglądałam się wokół, chłonąc wzrokiem całe wnętrze. Do naszych uszu doszły śmiechy. Niepewnie ruszyłam w tym kierunku i dojrzałam siedzących w kuchni Jatera i Tomislava. Kiedy ten pierwszy mnie zauważył wyszczerzył zęby w uśmiechu.
  - Meg! - pomachał ręką całą białą od mąki. - Robimy wegańskie naleśniki, chcesz trochę?
   Pokiwałam głową z uśmiechem i spojrzałam na Shannona.
  - Przynajmniej jeden moje imię pamięta - powiedziałam cicho, a ten uśmiechnął się lekko, pocierając dłonią kark.
   Tomo patrzył na mnie zdezorientowany. Podeszłam do niego, delikatnie się uśmiechając.
  - Margaret - wyciągnęłam dłoń w jego stronę. - Ale mów mi Meg.
  - Tomislav - uścisnął moją dłoń. - Osobiście wolę Tomo, żeby nie wychodzić na dziwaka - przyjrzał mi się uważniej i wyszczerzył zęby w uśmiechu. - Ale po co ja ci to mówię...
  - Ej! Nie stawiajcie mnie w niezręcznej sytuacji. Zachowujmy się jak ludzie...
   Potarłam dłonią swój kark, odwracając wzrok. Tomo sprawił, że czułam się zarzenowana i miałąm ochotę zapaść się pod ziemię, albo co najmniej uciec z krzykiem. Przecież jakby nie patrzeć, gdybym była jakąś psychofanką to chyba zemdlałabym tu ze szczęścia. No dobra, nawet nią nie będąc spełniało sie moje największe marzenie.
  - Przecież nie zachowujemy się jak zwierzęta - Shannon podskoczył i usiadł na blacie w pełni zadowolony.
  - No ja tam nie wiem - Jay odłożył miskę i zaczął się wygłupiać.
   Cała trójka wkręciła się w udawanie wszystkich chodzących po świecie zwierząt. Sprawili, że atmosfera nie gęstniała od napięcia, a ja nie czułam się już niezręcznie. Było naprawdę zabawnie, wszyscy śmialiśmy się, a moje policzki aż bolały od ciągłego uśmiechania się. Jednak to wszystko wydawało się zbyt piękne by było prawdziwe.
   Kiedy muzycy byli zajęci sobą nawzajem, wydawaniem dziwnych odgłosów i robieniem głupich min, ja wycofałam się z kuchni i zaczęłam chodzić po domu. Trafiłam do dużego, przestrzennego salonu z jedną szklaną ścianą i ogromnym kominkiem, nad którym były poustawiane zdjęcia. Na jednym Jared i Shannon przytulali mamę z obu stron, całując ją w policzki, na kolejnym, czarno-białym, byli obaj bracia w wieku kilku lat, szczerząc się do aparatu. Uśmiechnęłam się mimowolnie. Jako dzieci byli najśliczniejszymi istotami tego świata. Na pozostałych fotografiach obok braci często pojawiała się Constance i Tomo, rzadziej Vicky i jacyś inni znajomi. Spojrzałam na oszkloną ścianę i w odbiciu dostrzegłam drzwi. Zaciekawiona ruszyłam w tamtym kierunku.
   Za drzwiami kryło się niewielkie pomieszczenie z fortepianem i kapą zarzuconą stertą poduszek. W głowie pojawiła mi się głupia myśl. Pewnie tu wyrywają laski... Przeszedł mnie dreszcz. Czemu takie głupoty chodziły mi po głowie?! A nawet jeśli, to nic mi do tego. Odgoniłam te myśli i przysiadłam przed instrumentem. Klawisze błyszczały i wręcz prosiły, żeby uderzać w nie palcami. Nie powstrzymywałam się długo i już chwilę później rozbrzmiała muzyka.

Strange days, recalling all the waste, 

Declaring war against our minds 

Do the best we can 

Sane days, 

When nothing feels the same, 

When dogs are howling at the moon 

And we are afraid 

Grab my hand, let’s steal some light together 

Run away when they are not aware of it 

Hide with me, 

Decide with me, 

Defy the odds, 

And be the one 

Hide with me, 

Collide with me 

Like stars 

Hide with me, the ride is free 

We’re laughing, we have fun like this is the last time*

   Skończyłam tylko dlatego, że się pomyliłam. Przeklęłam pod nosem i strzeliłam palcami. Od tak dawna nie grałam na fortepianie, troszkę wyszłam z wprawy.

  - A nie mówiłem? - mruknął Shannon, a ja aż podskoczyłam na miejscu. - Nawet u nas się panoszy.

   Odwróciłam się. W drzwiach stali Shann i Tomo, a Jay siedział na kanapie, przytulając poduszkę i wpatrując się we mnie wielkimi oczami. Wyglądem teraz przypominał szczeniaka, który patrzył na coś, co bardzo chciałby dostać. To w sumie było oczywiste, że mnie usłyszą, ale i tak nie spodziewałam się ich i czułam się niezręcznie.

  - Nie dziwię się, że zainteresowaliście się nią - uśmiechnął się chorwat, a ja spiekłam jeszcze większego buraka.

  - Przepraszam, nie powinnam była - spojrzałam w podłogę i ktoś usiadł obok.

  - No to gramy Meggy! - Jared wyszczerzył się i zaczął uderzać palcami w klawisze.

   Teraz to ja wpatrywałam się w niego wielkimi oczami. Do tej pory tylko bracia tak mnie nazywali, nawet rodzice ograniczali się do prostego "Meg". Siłą powstrzymałam łzy i ręce, które chciały zamknąć mężczyznę w żelaznym uścisku. Zaczęłam z nim przygrywać melodyjki znane każdemu dziecku.

  - Dziękuję - szepnęłam i zostałam objęta ramieniem.

  - Spokojnie młoda - poczochrał mi włosy. - Są dni, podczas których jesteś silna, ale są też takie, kiedy tylko siedzisz i myślisz "co ja tu kurwa robię", nie nadając się przy okazji do życia. Mi też się to zdarza, ba chyba każdemu. Ale trzeba się cieszyć życiem, póki jest się silnym.

  - Masz rację, robię problem z niczego.

  - Ej! - obaj bracia spojrzeli na mnie i Shann kontynuował: - Tęsknota nie jest niczym. Rodzina, miłość też. Przecież to jest naturalne.Nie pamiętasz, co mi mówiłaś jeszcze dzisiaj?

   Zmarszczyłam brwi. Miał w tym trochę racji, jednak chyba niekoniecznie chciałam do siebie to dopuścić. Przeczesałam palcami włosy i dostrzegłam zegarek na nadgarstku. Wskazywał godzinę dwunastą w nocy. Przeklęłam pod nosem, zrywając się z miejsca. 

  - Muszę iść. Miło było i w ogóle... Na razie! - prawie wybiegłam z pokoju.

   Nie miałam ze sobą nic więcej, więc mogłam od razu skierować się do wyjścia. Usłyszałam tylko za sobą grupowy okrzyk "cześć". Wyszłam przed dom i rozejrzałam się wokół. Było ciemno i cicho, drogę oświetlały tylko uliczne latarnie. Wokół nie było żywej duszy, co przyprawiało o dreszcze. Owinęłam się szczelniej swetrem i szybkim krokiem ruszyłam do domu. Będąc już na miejscu wzięłam szybki prysznic, napisałam do rodziców, bo w Anglii było już w pół do dziewiątej. Poszłam spać coś koło pierwszej z uśmiechem na ustach.

   Obudziłam się z uśmiechem na twarzy, zrywając się kilka minut przed dzwoniącym budzikiem. Do głowy uderzyły mi wspomnienia. Zaśmiałam się nerwowo.

  - Co za dziwny dzień - mruknęłam i zaczęłam mówić w zawrotnym tempie. - Jared mnie przeprosił za brata i pomógł w pracy, potem grał i śpiewał, a jeszcze potem zjawił się sam Shannon przepraszając, poszliśmy do mnie, a na końcu trafiłam do domu braci Leto... Marzenia!

   Byłam śpiąca, ale bardzo szczęśliwa i pozytywnie nastawiona. W pracy z początku biegałam między stolikami, ale dość szybko to minęło i dopadło mnie zmęczenie. Poszłam na krótką przerwę i wyszłam na zaplecze. W końcu spałam niecałe cztery godziny, a należałam do nocnych marków i śpiochów pospolitych, co nie najlepiej na mnie zadziałało.

   Minęłam po drodze Maddison, która miała wyjątkowo pewną siebie i zawziętą minę. Pewnie coś kombinowała, ale ja nie miałam nawet siły o tym myśleć. Zignorowałam ją więc i usiadłam w kącie zaplecza. Nawet nie wiem, kiedy ucięłam sobie smaczną drzemkę.

   Obudziły mnie głośne rozmowy w pobliżu. Co prawda nie powinnam podsłuchiwać, ale nie miałam siły wstać.

  - Te dwie nowe się nie dogadują - mruknęła jedna.

  - No proszę cie, przecież miotają piorunami po całej sali! - wybuchła druga. - Może tu chodzi o to, że są  skrajnie różne od siebie. Jedna niczym dziecko, słodka i urocza, a druga kobieca...

  - Obie przyciągają facetów jak magnes, może właśnie o to chodzi, to jest przyczyną ich walki.

  - W sumie to ta słodziutka... Jak jej tam było?

  - Maddison.

  - No właśnie. Ta cała Maddison jest jakaś nie taka. Coś mi się w niej nie podoba, w końcu każdemu tutaj próbuje zaleźć za skórę. Rządzi się w stosunku do wszystkich, nawet właścicielki. A Margie ma silny charakter i jej się stawia.

  - A co ty jej tak bronisz? Przecież laska pewnie nawet nie wie jak masz na imię... Ale ja mam inne zdanie na ten temat - zatrzasnęły szafki, a ich głosy zaczęły się oddalać. - Po prostu żrą się jak licealistki, musiały się nie wyżyć w szkole...

   Czyli koleżanki z pracy też mnie obgadywały. I to imię... Margie. Wzdrygnęłam się. Przecież brzmiało jak imię jakiejś starej, zrzędliwej baby. Na temat plotek, czy obgadywania nie miałam zamiaru odpowiadać, wolałam to zostawić w spokoju. Wiem jednak, że gdyby Maddison to usłyszała, już zrobiłaby im piekło.

   Przeciągnęłam się i wyszłam na salę zrobiłam sobie espresso i wróciłam do pracy. Trochę sił mi wróciło, czułam się już nieco lepiej. Dostrzegłam znajomą ciemną czuprynę i ruszyłam w tym kierunku. Doznałam jednak szoku, kiedy obok mężczyzny dojrzałam Maddison, mizdrzącą się do perkusisty.

  - Cześć - wyszczerzył się. - Właśnie przyszedłem, kiedy zaczepiła mnie twoja koleżanka, bo ciebie nigdzie nie było.

  - Koleżanka? - wycedziłam przez zaciśnięte zęby, przenosząc wzrok na blondynkę.

  - Prawie przyjaciółki - zaszczebiotała, rozkładając ręce w geście przyjacielskiego uścisku.

  - Przepraszam, miałam za długą przerwę i muszę wracać do pracy.

   Odwróciłam się na pięcie i jak najszybciej znalazłam się na drugim końcu sali. Ręce aż mi drżały z wściekłości, a na całym ciele miałam gęsią skórkę. Obsługiwałam klientów machinalnie, nie do końca kontaktując ze światem.

   O co mi w sumie chodziło? Byłam zazdrosna o Shannona, który był moim idolem od lat i kiedy w końcu udało mi się z nim nawiązać jakąś znajomość pojawiła się jakaś mała słodka dziewczynka? Czy może chodziło właśnie o nasze licealne przygrywki o to, która jest lepsza i w jaki sposób ma to pokazać. Ja się w to specjalnie nie bawiłam, jednak Mad tak.

  - Meg! - wrzasnęła Cher, czym tak mnie przestraszyła, że upuściłam tackę z kawą.

   Uklękłam i zaczęłam zbierać potłuczone szkło. Skaleczyłam się w palec i tępo wpatrywała się w stróżkę krwi. Czyjeś męskie dłonie złapały za moje nadgarstki i potrząsnęły mną.

  - Meggy, co się dzieje? - spojrzałam w wielkie, niebieskie oczy Jareda.

  - Zmęczona jestem - powiedziałam cicho, kiedy mężczyzna pomagał mi wstać.

  - Halo, halo! Meg, tu musi być coś na rzeczy - Cher oparła dłonie o biodrach.

  - Mad... - powiedziałam tylko, a moja przyjaciółka ruszyła wściekle przez salę.

   Jared pomógł mi usiąść, a koleżanka z pracy przyniosła apteczkę i szklankę wody.

  - Co się dzieje? - spytał, opatrując mój palec. - Wczoraj tak wypadłaś od nas, jakbyś co najmniej kosmitę zobaczyła.

   Prawie zakrztusiłam się wodą, którą właśnie piłam. Czyli to jednak nie sen! Syknęłam, kiedy rozcięty palec zapiekł podczas oczyszczania rany.

  - Ostatnio mało jadam i sypiam, źle się czuję... - spuściłam głowę, a wrzask Cher przebiegł po sali niczym tsunami.

  - Ty mała, kłamliwa, zarozumiała zdziro! Co ty sobie myślisz?! Cholera jasna, nie rób szopki, daj sobie spokój! 

  - Nie wiem o czym mówisz - spokój i niewinność Mad jeszcze bardziej wkurzył Cher.

  - Odczep się od Meg - syknęła przez zęby, akcentując każde słowo.

   Błacha sytuacja rozwinęła się w taką aferę, tylko i wyłącznie przez wybuchowy charakter mojej przyjaciółki. Jak zazwyczaj przymykałam na to oko to tym razem mnie to nieźle wkurzyło. Wstałam i ruszyłam w tamtym kierunku. Po drodze zaczęłam tracić grunt pod nogami, a obraz stawał się co raz bardziej rozmyty. Potknęłam się o własne nogi i przytrzymałam się pobliskiego stolika. Kiedy poczułam się lepiek podeszłam do Cher, aby odciągnąć ją na bok.

  - Nawet nie wiesz o co chodzi... To ty daj sobie spokój.

  - Chciałam ci pomóc - jęknęła.

  - Nie potrzebuję pomocy w formie bomby atomowej.

   Dziewczyna wyrwała rękę z mojego słabego uścisku i zmroziła mnie wzrokiem.

  - Chciałam dobrze, to nie. Teraz radź sobie sama - odwróciłyśmy się do siebie plecami.

   Teraz stał przede mną Shannon, a za nim Jared. Zachwiałam się, czując jak kolana mi miękną, a obraz staje się rozmyty.

  - Przepraszam - szepnęłam tylko.

   A potem nastała ciemność, straciłam przytomność.

*tekst piosenki Lucia - Hide (Like Stars)

12. Bury the Hatchet

Hej :) Postanowiłam, że odpowiedzi do komentarzy będę wrzucać tu, przed rozdziałami, bo zauważam wasze komentarze po czasie i nie mam pewności, czy dostrzeżecie moją odpowiedź. Więc zabieram się za to tutaj :3
Inverno - Tak, też nie lubię Maddison, o dziwo koleżanka (jedna z niewielu, która ma wgląd w dalszy plan wydarzeń) stwierdziła, że da się ją lubić i sama jest na to dowodem. Osobiście nie jestem pewna, czy dalej jej ufać i powierzać swoje zapasy żywnościowe xD Zachowania Mad proszę nie komentować, jest niestabilna emocjonalnie niczym nastolatka rodem z gimnazjum xD Ale mam nadzieję, że z czasem jej to minie :3 A Cher... Jej się nie da nie lubić, przynajmniej tak na moje oko. I w dodatku ma jakiś teleport, albo torpedę w czterech literach, że zawsze wszędzie jest. xD Cieszę się, że się podoba i zapraszam do dalszego czytania. Enjoy! 

   Pracowało mi się naprawdę przyjemnie. Jared dość szybko się zmył, bo miał coś do załatwienia, nie wnikałam w to. Zupełnie zapomniałam, że Shannon wciąż tu był i mi się przyglądał.

  - Twój znajomy upiera się, że masz sobie zrobić przerwę i z nim porozmawiać - zaczepiła mnie Emma, kiedy robiłam latte. - Tylko nie za długo.

   Z początku nie wiedziałam o co chodzi, bo właścicielka nie sprecyzowała, kto jest tym znajomym. Jednak moje spojrzenie mimowolnie powędrowało w stronę Shannona, który wyglądał przez okno, przyglądając się przechodniom. Zaniosłam klientce kawę i bez słowa przysiadłam się do perkusisty. Skrzyżowaliśmy spojrzenia i zapadła niezręczna cisza. Włosy na moim karku zjeżyły się, a gdy mężczyzna odezwał się przeszedł mnie dreszcz. 

  - Nie bierz tego do siebie - mruknął. - Miałem zły dzień...

  - Przepraszam - przerwałam mu. - Ale wina leży po obu stronach. Najlepiej jest puścić całą sytuację w niepamięć.

   Wstałam z miejsca, mając nadzieję, że ta rozmowa została została zakończona. Muzyk miał jednak inne zamiary. Złapał mnie za nadgarstek i pociągnął, abym wróciła na miejsce.

  - W takim razie pozwól mi się zrekompensować.

  - Nie. Mieliśmy o tym zapomnieć - założyłam ręce na piersiach.

  - To uznaj to jako spotkanie ze znajomym, ot tak, bez powodu, bez drugiego dna - oparł się o stolik, a ja uniosłam brew.

  - Czemu miałabym się na to zgodzić.

  - Bo cię proszę? - zaśmiał się. Wywróciłam oczami i oparłam dłonie o blat, szykując się do wstania i odejścia. - Nie musisz, po prostu proponuję. 

   Nastąpiła chwila ciszy. Wstałam z miejsca i spojrzałam na zegar. Zostało mi pół godziny do końca, a sam pomysł był całkiem kuszący.

  - Jeśli poczekasz jeszcze jakieś trzydzieści minut, to się zastanowię... - oznajmiłam, wracając do pracy.

   I rzeczywiście, mężczyzna czekał na mnie. Wyszliśmy z kawiarni i zaczęliśmy spacerować po okolicy. Czułam się wyjątkowo dziwnie z Shannonem u boku i zazdrosnymi spojrzeniami dziewczyn.

  - Nie mówiłaś, że grasz - zarzucił mi po chwili.

  - No nie, kolejny... - zaśmiałam się. - Miałam wam to oznajmić, jak tylko pierwszy raz was zobaczyłam? A może powinnam zacząć zachowywać się jak jakaś psychofanka...? Nie, dziękuję. I tak czuję się przy was nieswojo.

   Tym razem moje policzki tylko trochę się zarumieniły.

  - Przywykniesz - uśmiechnął się. - Też jesteśmy tylko ludźmi. Też czujemy się dziwnie, kiedy ludzie traktują nas wyjątkowo, czy coś...

  - Przywykniesz! - przedrzeźniałam go i zaczęliśmy się śmiać jak opętani. - Ledwo się znamy, nie było kiedy... Przecież pewnie nawet nie pamiętasz mojego imienia.

   Spojrzałam na niego i jego lekko zmieszana i zawstydzona mina była taka kochana... Zaczęłam się śmiać i kiedy przestałam przypomniałam coś sobie.

  - Meg, skrót od Margaret. Masz zapamiętać - posłałam mu ciepły uśmiech. - Kiedyś wam powiedziałam, że gram i śpiewam...

   Zaczęłam chichotać jak szalona, a Shannon tylko patrzył na mnie ze zdziwieniem. Wyjęłam telefon i znalazłam zdjęcie z koncertu. 

  - Sześć lat temu, moje osiemnaste urodziny, trasa koncertowa po europie... Płakałam ze szczęścia i powiedziałam też conieco o sobie.

   Shann wpatrywał się to w zdjęcie, to we mnie.

  - Na tym zdjęciu wyglądasz jak nie ty - zarzucił mi, a ja wywróciłam oczami. - Znaczy się wydawałaś się znajoma, ale przepraszam, tyle ludzi przewija się...

  - Czas mija, pamięć jest jak sito, no i ludzie też się zmieniają. Nawet nie marzyłabym, żebyś mnie pamiętał. Ważne, że ja mam to mocno zakorzenione w głowie.

   Nie zdawałam sobie sprawy, gdzie się kierujemy, dopóki nie dojrzałam domu Isabel. Zmarszczyłam czoło ze zdziwienia, ale posłałam Shannonowi pytające spojrzenie.

  - Wpadniesz na kawę? - spojrzał na mnie totalnie zbity z tropu. - Ziemia do Shannona. Mieszkam tu i proponuję kawę. Jest w tym coś dziwnego?

  - Nie, nie... Tylko sam mieszkam niedaleko i jakoś tak... - potarł dłonią kark.

   No tak, gospodyni coś wspominała, że bracia mieszkają niedaleko, ale do tej pory nie chodziłam po okolicy i nie wiedziałam nawet, czy to prawda.
  - Nie chcesz, to nie wchodź. Daj mi chwilkę, zaniosę tylko rzeczy i narzucę coś wygodniejszego...
   Weszłam do domu, a Shann za mną. Znaleźliśmy się w moim pokoju, bo nie myślałam nawet, żeby używać głównego wejścia i narażać się Isabel. Zdjęłam koturny i rzuciłam gdzieś na bok. Gitara zajęła miejsce obok mojego łóżka i spojrzałam na zaciekawionego wnętrzem mężczyznę.
  - Siadaj, przebiorę się tylko i możemy...
  - Na kawę trochę za późno - uśmiechnął się do mnie, odrywając spojrzenie od fotografii leżących na komodzie. - Ale wino chętnie...
   W łazience zrzuciłam z siebie kwiecistą sukienkę i ubrałam szorty, stanik sportowy, a na wszystko narzuciłam długi sweter. Włosy spięłam na czubku głowy i wyszłam do pokoju. Shannon siedział na łóżku i przyglądał się zdjęciom w ramce.
  - Skąd jesteś? - spytał cicho.
  - Z Polski, ale większość życia spędziłam w Anglii. Przyjechałam tu pod koniec czerwca, a reszta dalej mieszka na wyspach... - przysiadłam obok niego.
  - Przez nich płakałaś? - spojrzał na mnie wielkimi smutnymi oczami.
   Zacisnęłam usta w cienką linię i spojrzałam na zdjęcie Matta i Victora, było zrobione w dniu ich urodzin. Delikatnie dotknęłam palcem ramki, wskazując młodego mężczyznę po lewej.
  - Matt ma zamiar się oświadczyć... - szepnęłam.
   Nawet nie wiem kiedy silne ręce perkusisty mnie objęły i przyciągnęły do siebie. Nie szlochałam, byłam zimna i nieruchoma, ale po moich policzkach spływały łzy.
  - Przepraszam - wyszeptał mi we włosy, wzmacniając uścisk. - Byłem totalnym dupkiem, w dodatku w najgorszym momencie...
  - Shann - odsunęłam go od siebie i wytarłam łzy. - Nie twoja wina. Gdybyś podjął decyzję, że zostawiasz najukochańszego brata i mamę, a sam wyjechał, żeby się spełnić... Byłbyś szczęśliwy, ale tęsknota nadal się gdzieś czai, uderzając w takich momentach.
   Uśmiechnęłam się delikatnie, on odwdzięczył się tym samym. Przytuliłam się znów do niego, zapominając o bożym świecie. Męskie perfumy uderzyły w moje nozdrza zapachem, w którym wyczułam nutkę pomarańczy. Uśmiechnęłam się pod nosem. Czułam jego silne ręce, trzymające mnie w silnym uścisku, jego serce bijące powoli, ale pewnie. Nasze oddechy prawie się zgrały.
   Naprawdę miałam wrażenie, że nic wokół nie istnieje, do momentu, kiedy ktoś zaczął walić w drzwi. Mój sen na jawie prysnął jak bańka mydlana. Podniosłam głowę, chcąc odsunąć się od mężczyzny, jednak on był silniejszy. Spojrzeliśmy w jedną stronę, a zza skrzypiących drzwi wyszła pani Isabel.
   Nastąpiła niezręczna cisza. Uścisk Shannona był już na tyle lekki, że wyplątałam się z niego bez problemu i usiadłam kilkanaście centymetrów dalej. Moja twarz była cała czerwona, Shan nie wiedział co się dzieje, a Isabel dokładnie nam się przyglądała.
  - Ma pani jakiś konkretny interes, żeby wparowywać do mojego pokoju bez pozwolenia...? - warknęłam, mierząc się wzrokiem ze starszą panią.
  - Od rana dostaję pełno telefonów - zignorowała moje pytanie. - Wszystkie są do ciebie. Czy mogłabyś...
   Prawie spadłam z łóżka, próbując pędem wyprosić właścicielkę z pokoju i wyjąć swojego laptopa. Jak mogłam być taka głupia! Tylko moi bracia i rodzice mieli numer do domu Isabel. Ktoś musiał się do mnie dobijać, ale byłam w pracy, a potem telefon mi się rozładował... Załączyłam laptopa i podłączyłam telefon do ładowarki. Matt. Usiadłam na skraju łóżka i położyłam laptopa na kolanach.
  - Nie zapomniałaś o kimś...? - mruknął Shannon, zerkając przez ramię.
   Podskoczyłam, kiedy usłyszałam jego głos. Miał rację, sprawa tak mi zajęła głowę, że znów zapomniałam o wszystkim wokół.
  - Przepraszam za Isabel, ostatnio się nie dogadujemy... - załączyłam skype i usiadłam wygodniej.
  - Znów mnie ignorujesz - zarzucił mi, a ja wydęłam dolną wargę.
  - Są rzeczy ważne i ważniejsze. Matty dzwoni, teraz to jest dla mnie najważniejsze.
   Nie sprzeciwiałam się, kiedy mężczyzna usiadł obok i wpatrywał się w ekran. Dziękowałam bogu, że na tapecie już nie miałam żadnego zdjęcia zespołu, tylko art z płaczącą syreną. Chwilę później na ekranie pokazały się dwie postacie - Mój brat Matt i dziewczyna, w sumie już narzeczona, Jessica. Szczerze, to do tej pory nie widziałam jej, znałam tylko z opowiadań. W rzeczywistości miała krótkie, zafarbowane na czerwono włosy okalające twarz. Całą uwagę jednak przyciągały wielkie, srebrno-niebieskie oczy. Uśmiechnęłam się delikatnie.
  - I jak Matty? - uśmiechnęłam się na powitanie, próbując za wszelką cenę powstrzymać łzy cisnące się z oczu.
  - Nie mnie pytaj... - zaśmiał się i wtedy dziewczyna, pisnęła pokazując dłoń, na której widniał pierścionek zaręczynowy.
  - Tak! - krzyknęłam uradowana. - Opowiadaj! Co, gdzie, jak... Chcę wiedzieć wszystko!
  - Cóż, Matty zabrał mnie na wycieczkę do Londynu. Niby nie daleko, ale bywamy tam bardzo rzadko... W każdym razie pod wieczór zabrał mnie na London Eye. Przesiedzieliśmy w wagoniku, ale najlepsze było na koniec. Kiedy wysiadaliśmy wokół było pełno kwiatów, mały chłopiec z balonikami... No i Matty z pudełeczkiem w ręku. Chyba nie muszę mówić, jak uklęknął i spytał, czy chcę zostać jego żoną.
   Łzy płynęły same z siebie. Byłam szczęśliwa jak nigdy, kiedy Jessica opowiadała ja widziałam to wszystko oczami wyobraźni. Tak bardzo teraz żałowałam, że nie mogłam być tam z nimi, że nie mogłam go wesprzeć i potem dzielić się ich szczęściem.
  - A ty? - Matt uniósł brew, kiedy dostrzegł Shannona siedzącego obok i obejmującego mnie ramieniem dla pocieszenia. - Coś się podziało przez ten czas, kiedy byłem zajęty...?
  - Nie, nie - zaprzeczyłam nerwowo, zsuwając rękę mężczyzny ze swojego ramienia. - My po prostu...

  - Nie tłumacz się, bo tylko się pogrążasz - zaśmiał się perkusista. - Twoja siostra ostatnio skopała mi tyłek za moją głupotę i teraz muszę jej się jakoś odwdzięczyć.

   Matt i Jess tylko mruknęli z rozbawieniem, a ja spaliłam jeszcze większego buraka. Niedługo później wszyscy się śmiali oprócz mnie. Zmroziłam wzrokiem brata.

  - Chyba już powiedzieliśmy wszystko - Matty uśmiechnął się znacząco. - Trzymaj się Meggy, za niedługo zadzwonię.

  - Cześć, szczęścia i w ogóle - pomachałam do ekranu i zamknęłam laptopa.

   Rozpuściłam włosy i potargałam je rękami. Sterczały na wszystkie strony, ale nie przeszkadzało mi to. Spojrzałam na Shannona, który wciąż był nieco zdezorientowany.

  - Zazdrościsz mu? - spytał niby od niechcenia.

  - Trochę - przyznałam. - W końcu jest ode mnie młodszy, a jego wizja przyszłości jest o wiele lepsza niż moja. Spełnia się, nie uciekając z domu jak ja.

  - A mówiłaś, że przyjechałaś tu dla siebie, a nie żeby uciekać..

  - Bo to właśnie tu pasuję. Uciekanie jest złym słowem... -zacisnęłam usta w cienką linię. - Nie mam wina, piwa, czy czegokolwiek innego.

  - Ciekawie zmieniasz temat - zaśmiał się. - Ja mam. Zbieraj się i idziemy.

11. Hobby & work

Hej :) Zostałam ostatnio skopana, z powodu za krótkich rozdziałów, więc postaram się to w najbliższym czasie naprawić, zaczynając od tego rozdziału, z każdym kolejnym postaram się, aby były dłuższe :3 Enjoy! ;)

   Następnego dnia przyszłam do pracy w wyśmienitym humorze, w słuchawkach rozbrzmiewała głośna muzyka, którą musiałam wyłączyć ze względu na pracę.
   Tego dnia w pracy nie zjawiło się wiele osób, więc z braku personelu Cher została zaciągnięta do pomocy. Niedługo też trwało, jak i Matta dosięgło złe samopoczucie i urwał się do domu, przez co zostałam wrzucona na kasę i wydawanie zamówień na wynos. W sumie została nas piątka - Ja, Cher, właścicielka z jej siostrą i, o boże, dlaczego, Madison.
   W godzinach szczytu nie miałam czasu nawet mrugnąć, wszędzie było pełno klientów. Kiedy nareszcie ruch się zmniejszył odetchnęłam z ulgą. Podśpiewywałam sobie pod nosem, kiedy doznałam szoku.
  - Co po...? - zaczęłam, ale gdy zobaczyłam twarz klienta zatkało mnie.
  - Przepraszam za brata - Jared położył przede mną czerwoną różę. - Shan ostatnio trochę dziwnie się zachowuje, ale nie miej mu tego za złe.
  - Jay, nie musisz za nic przepraszać - uśmiechnęłam się. - To też moja wina, mogłam się tak nie zachowywać i nie naskakiwać na niego, tylko dlatego, że mam zły dzień.
  - Nie mów, że jesteś dziewczyną, która obwinia się o wszystko, bo to tylko doda ci jeszcze więcej uroku.
   Odwróciłam spojrzenie i zalałam się rumieńcem po czubek nosa. Usłyszeliśmy krzyk Emmy, która narzekała, że się obijam. To pomogło mi nieco ochłonąć.
  - Cholera jasna! - odkrzyknęłam. - Od rana pracuję jak opętana, a ty jeszcze narzekasz?!
   Nie wiem kiedy Jay znalazł się obok, odwiązał mój niebieski fartuszek i zawiązał go sobie w pasie.
  - Może tek się zrewanżuję - mrugnął do mnie, podwijając rękawy koszuli.
   Stałam jak słup soli ze zdziwieniem na twarzy. Kiedy wokalista obsługiwał mdlejące na jego widok klientki, ja wciąż nie mogłam w to uwierzyć. Po dłuższej chwili zeszłam na ziemię i odebrałam Jaredowi rolę kasjera.
  - Ty lepiej idź i obsługuj te, które przy ewentualnym omdleniu będą przynajmniej siedziały - zaśmiałam się nieco nerwowo, bo ta sytuacja wciąż była dziwna. - W fartuszku masz notesik i coś do pisania.
   W roli kelnera też się odnajdywał i wciąż był idealny. Obserwując go kątem oka zauważyłam, że wyglądał tak naturalnie, z uśmiechem podchodził do ludzi i był dla każdego wyjątkowo miły.
   Nagle usłyszeliśmy huk i oczy wszystkich skierowały się w stronę hałasu. Był to Jared, który potknął się o podest i teraz leżał jak długi. Cher stojąca niedaleko zwijała się ze śmiechu. Podbiegłam do mężczyzny i wyciągnęłam dłoń, aby pomóc mu wstać. On złapał ją, ale nie miał zamiaru wstawać. Pociągnął mnie w dół i upadłam tuż obok wokalisty.
  - Haha, bardzo śmieszne - rzuciłam z przekąsem, w odpowiedzi na rozbawionego Jaya.
   Obróciłam kilka razy dłonią, próbując rozruszać obolały nadgarstek na który upadłam. On był chyba nienormalny. Spojrzałam na niego, ale wyszczerzył się tylko zadowolony z siebie.
  - W sumie powie mi ktoś co to jest i czemu czai się na życie niewinnych ludzi? - mężczyzna podniósł się z ziemi.
  - Kiedyś ta kawiarnia miała inny cel - Emma, która obsługiwała pobliski stolik, wtrąciła się do naszej rozmowy. - Ludzie siedzieli tu całymi dniami słuchając małych zespołów, czy innych artystów... Ale oni pojawiali się co raz rzadziej, więc zrezygnowaliśmy z tego. Zrobiliśmy z tego miłą kawiarenkę, która trzyma się do dziś.
  - Mamy Meg! - podskoczyła podekscytowana Cher. - Wspaniale śpiewa i gra. Ja też mam niezły głos... Jest pełno ludzi, którzy mogliby się tu pokazać!
   Na pytające spojrzenie Jareda odpowiedziałam machnięciem ręki. Jednak sama nie byłam do końca przekonana do tego pomysłu. Byłam świadoma swojego talentu, niestety chyba jedynego, ale śpiewałam dla siebie, a nie na życzenie.
  - Ale wtedy będę musielibyśmy wszystko zmieniać... - burknęła właścicielka. - Nie wiem...
  - Proszę, proszę, proooszę! - moja przyjaciółka nie dawała za wygraną, skacząc jak mała dziewczynka.
  - Zastanowię się - Emma opuściła ręce, a ja spojrzałam na usatysfakcjonowaną blondynkę. - A teraz do roboty!
   Byłam podirytowana, ta sytuacja, ten pomysł co raz bardziej mi się nie podobał. Jednak nie sprzeciwiałam się, bo to było oczywiste, że przeciw Cher nie mam żadnych szans.
   Kiedy ruch był niewielki poszłam na przerwę. Szukałam akurat telefonu w torebce, kiedy usłyszałam męski głos.
  - Czemu nie mówiłaś, że śpiewasz? - Spytał Jay, nonszalancko opierając się o ścianę.
  - Nie spoufalaj się tak - zmrużyłam oczy.
  - Nie pokazuj pazurków, bo ta blondynka i tak wywalczy swoje - uśmiechnął się półgębkiem.
   Spojrzałam na niego i przełknęłam ślinę z trudnością. Miałam wrażenie, że się zapominam, a Jared jest moim przyjacielem od lat. Wiedziałam jednak, że nie mogę tak myśleć. W końcu to pan Leto - co prawda też człowiek, ale zupełnie innej kategorii.
  - Bo nie miałam kiedy - wzruszyłam ramionami, odpowiadając na jego pytanie. - Bo nie pytałeś. Bo nic ci do tego.
   Trzasnęłam drzwiczkami szafki i odwróciłam się na pięcie. Wyszłam tylnym wyjściem i przesiedziałam całą przerwę samotnie. Opierając się o chłodną ścianę zatopiłam się w myślach.
   Matt właśnie dzisiaj miał się oświadczyć Jessice. To było takie piękne, tyle czasu się do tego przygotowywał, ja i Vic staraliśmy się mu pomóc, ja co prawda przez telefon, ale moje znajomości też się na coś przydały. Mogłam sobie tylko wyobrażać, jak to będzie wyglądało, jak będzie pięknie i wszystko będzie napompowane takim szczęściem, że aż się w głowie nie mieści. Vic też cieszył się z bratem, jednak kiedy rozmawialiśmy we dwójkę powiedział, że mu cholernie zazdrości. Sam lubi Jessicę, jest naprawdę świetną osobą, ale... Właśnie, ale. Vic przez dłuższy czas traktował dziewczyny przedmiotowo, co już się zmieniło, jednak opinię u dziewczyn wciąż ma podobną. Ja jednak wiem, że jemu też się ułoży, mnie zresztą też.
   Wstałam z ziemi, otrzepałam tył spódnicy z drobinek, które się przyczepiły i wyszłam na salę. byłam święcie przekonana, że to co się do dziś działo było tylko snem, aż do momentu, kiedy zobaczyłam Jareda, który siedział na krześle na podwyższeniu, o które wcześniej się potknął. Wszystkie rośliny stamtąd zniknęły, ukazując małą scenę. Teraz siedział tam Jay, brzdąkając na mojej gitarze. Przeszedł mnie dreszcz, a włoski na karku się zjeżyły. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę i słyszę.
  - Przepraszam, pożyczyłem sobie... - mruknął, kiedy mnie zobaczył.
  - Nie, nie! - mój głos był nienaturalnie wysoki. - Proszę, graj.
   Mężczyzna rozbawiony moją reakcją skinął głową i zaczął grać. W całej sali rozbrzmiała muzyka, a dokładniej The kill śpiewane w wersji akustycznej. Przysiadłam na krześle i wpatrywałam się w niego jak w obrazek. Kiedy skończył kilka osób zaczęło cicho bić brawo z wyjątkiem Cher, która skakała, gwizdała i klaskała jak szalona.
  - Teraz twoja kolej - blondynka pchnęła mnie w stronę wokalisty.
   Nie zapierałam się, jadnak moja twarz zalała się rumieńcem. Odebrałam swoją gitarę od mężczyzny i zaczęłam coś brzdąkać. Rozejrzałam się wokół. Ludzie mi się przyglądali z zaciekawieniem, a Maddison mroziła mnie spojrzeniem, stojąc w cieniu sali. Przeszedł mnie dreszcz i wtedy dostrzegłam Shannona, który siedział na swoim stałym miejscu. Do tej chwili myślałam o jakiejś piosence chłopaków, jednak poczułam, że to ta piosenka jest tą, którą chcę zaśpiewać.

You can be amazing

You can turn a phrase into a weapon or a drug

You can be the outcast

Or be the backlash of somebody's lack of love

Or you can start speaking up

Nothing's gonna hurt you the way that words do

And they settle 'neath your skin

Kept on the inside and no sunlight

Sometimes a shadow wins

But I wonder what would happen if you

   Wpatrywaliśmy się z Shannonem w siebie. On sączył kawę, którą sobie zamówił, a ja co raz więcej uczuć wkładałam w grę i słowa, które wydobywały się z moich ust.

Say what you wanna say

And let the words fall out

Honestly I wanna see you be brave

Say what you want to say

And let the words fall out

Honestly I wanna see you be brave

   Już nie patrzyłam na starszego z braci Leto. Cher razem z Jaredem kiwali się na krzesłach w rytm muzyki. Emma miała na twarzy szeroki uśmiech, a Maddison właśnie zabijała mnie w myślach, bo jej spojrzenie wyżerało moje wnętrzności.

I just wanna see you

I just wanna see you

I just wanna see you

I wanna see you be brave*

   Zaśpiewałam może połowę piosenki, nie więcej, a dostałam jeszcze większe brawa niż Jared. Poczułam, że delikatnie się rumienię i z uśmiechem zeszłam ze sceny. Cher rzuciła mi się na szyję, a Emma przyjrzała mi się z zadowoleniem.

  -Wszystko super, teraz do roboty - założyła ręce na klatce piersiowej. - Ale pomysł oficjalnie zatwierdzony.

  - Widzisz, połączysz hobby i pracę - Cher szepnęła mi do ucha.

   Teraz moja opinia na ten temat zmieniła się diametralnie. Gdzieś w głębi tego chciałam - połączyć pracę i to co kocham. Bo w końcu codzienne narażanie się strażom miejskim na ulicach miasta nie do końca mi pasowało.

* tekst piosenki Sara Bareilles - Brave

10. Perfect woman

Hej :) Rozdział trochę o niczym, ale szczerze nie mam serca go usuwać :3 Mam nadzieję, że przebolejecie.
No i przepraszam, że musieliście tyle czekać - jestem chora i to dość poważnie. Ale już wróciłam i jakby nie patrzeć nie chcę pospieszać ani was, ani siebie, więc rozdziały będą pojawiać się średnio co tydzień ^^
No i zapraszam do czytania i komentowania! Enjoy! ;)

   Cher spędziła u mnie noc, ale musiałam ją wynosić z samochodu, w którym, po głośnym śpiewaniu, zasnęła. Kiedy rano się obudziłam i spojrzałam na zegarek było już po siódmej. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam było wykonanie telefonu do Emmy i wyjaśnienie jej, że źle się czuję i dziś nie pojawię w pracy. W sumie nie minęło się to z prawdą, wliczając w to kaca.

   Moje odbicie w lustrze wcale nie wyglądało dobrze. Podkrążone, spuchnięte i czerwone oczy nie wyglądały zachęcająco, tak samo biała niczym ściana twarz. Moje czarne loki były oklapnięte, jakby trochę życia uleciało ze mnie i to właśnie one miały to pokazać. Zostawiłam smacznie śpiącą Cher, która wyglądała jak dziecko, które położyło się spać po całym dniu zabawy. 

  - Nie powinnaś wracać o tej porze - Isabel warknęła na mnie, kiedy robiłam śniadanie. 

   To prawda, ostatnio wyjątkowo się nie dogadywałyśmy. Kobieta na siłę próbowała zatrzymywać mnie w domu i przymusić do żelaznych zasad. Miałam wrażenie, że stara się być dla mnie niczym nadopiekuńcza matka, jednak nie wkładała w to żadnych uczuć, po prostu ozięble oznajmiała mi, co mogę, a czego nie. Kiedy się sprzeciwiałam wywoływałam małą sprzeczkę, ale ostatecznie zawsze wychodziło na moje.

  - Jestem już dorosła, nie musi się pani o mnie martwić - uśmiechnęłam się. - Miałam zły dzień i musiałam to odreagować.

  - I upijać się?

  - Nie byłam aż tak pijana, tylko kilka drinków - wywróciłam oczami. - Poza tym dorośli mogą, prawda? W końcu dwadzieścia cztery lata na karku to już coś.

   Isabel prychnęła w odpowiedzi. Zabrała ze stołu dużą porcję naleśników, po czym zniknęła z obrażoną miną w swoim pokoju. Zostało na dość, abym i ja i Cher się najadły. Przynajmniej tak mi się wydawało.

  - Boże, Meg, jesteś kobietą idealną - powiedziała, zapychając usta kolejną porcją naleśników. - Idealna figura, idealny głos, nawet idealne zdolności kulinarne! Kochana, dla ciebie mogę zmienić orientację! 

   Zaśmiałam się, przeżuwając swoją porcję.

  - Niestety nie będę zainteresowana, wciąż kręcą mnie wyłącznie faceci. Ale czy u jakiegoś będę miała szanse...

  - Kobieta idealna ma szanse nawet u samego boga, szatana czy kogo tam zechce, więc bierz to co ci się spodoba! 

   Roześmiałam się. Oddałam wygłodniałej Cher resztę swojej porcji, co ją niezmiernie ucieszyło. Położyłam się na łóżku i splotłam dłonie za głową.

  - Myślisz, że jeszcze przyjdzie? - spytałam ni stąd, ni zowąd.

  - Ale że kto...? - blondynka znieruchomiała z ustami pełnymi jedzenia.

  - No Shannon. Bo tak na niego najechałam... Teraz mam wyrzuty sumienia, powinnam go przeprosić...

  - No chyba oszalałaś! Że niby ty masz się uganiać za facetem?! I w dodatku masz zamiar przepraszać go za coś, na co sobie zasłużył?! - wskoczyła na łóżko i spojrzała na mnie z góry. - Nie myśl sobie nawet o tym, bo podłamiesz moją teorię na temat, że piękno i mądrość mogą iść ze sobą w parze.

   Zaśmiałam się cicho i delikatnie odepchnęłam blondynkę, żeby już tak nade mną nie wisiała. Sama usiadłam i się rozciągnęłam.

  - Ale jak myślisz, przyjdzie...? - spojrzałam na nią nieśmiało.

  - Oczywiście! I uwierz mi, to jeszcze on będzie za tobą biegał! On, albo ten drugi, którego nazwałaś Jezusem, przy czym to stwierdzenie było bardzo trafne.

   Zaśmiałam się. Może i miała racje, nie powinnam się tym przejmować. Spojrzałam na plakaty wiszące na ścianie i powoli wstałam. Przyjrzałam się im z uśmiechem, po czym najdelikatniej jak mogłam zaczęłam je odklejać.

  - Tobie chyba na mózg padło - rzuciła dziewczyna, zeskakując z łóżka. - Czemu to robisz? Przecież masz tu przywieszoną esencję piękna.

  - Dlatego, że miałam okazję już ich poznać w normalnym życiu, a nie zobaczyć na koncercie... Może kiedyś zawisną tu nasze wspólne zdjęcia... A nawet jeśli nie, to już nie potrzebuję tego na ścianie. 

   Cher zmarszczyła czoło, a ja po oderwaniu wielkiej płachty plakatów zaczęłam je składać i włożyłam do teczki pod łóżkiem. Klasnęłam w ręce, zadowolona z tego co zrobiłam, a blondynka stała na łóżku i przyglądała się gigantycznej ramce ze zdjęciami powieszoną nad ramą łóżka. Dotknęła zdjęcia w samym środku i spojrzała na mnie wielkimi oczami.

  - Nie waż się pozbyć tego - podeszłam do niej i zobaczyłam o co jej chodzi.

   Na mojej twarzy mimowolnie pojawił się uśmiech. Dziewczyna wskazywała na jedno jedyne zdjęcie, które nie było rodzinną fotografią. To było zdjęcie z moich osiemnastych urodzin, kiedy to byłam na moim pierwszym koncercie w życiu. Wyglądałam trochę jak nie ja, bo moje czarne włosy były wyprostowane i sięgały pasa, makijaż był delikatny, jednak z pazurem, a strój od czubka nosa po same pięty marsowy. Miałam kupione bilety M&G, a to zdjęcie przedstawiało mnie uśmiechającą się przez łzy i Shannona, Jareda i Tomo, którzy mieli na twarzach wypisaną szczerą radość. Pamiętam, jak dziś ten dzień.

  - Poczekajcie. Na zdjęciu chcę, żebyście byli szczęśliwi. Macie być najszczęśliwszymi osobami na ziemi, tak jak ja - powiedziałam im i stanęliśmy razem do zdjęcia.

  - Wiesz, to były moje osiemnaste urodziny - oznajmiłam przyjaciółce, chcąc jej wszystko opowiedzieć. - Akurat grali niedaleko, nawet moi bracia śmiali się, że to przeznaczenie. I dostałam bilet, dzięki któremu mogłam się z nimi spotkać, porozmawiać i zrobić zdjęcie, które jest dla mnie najcenniejsze na świecie. Byłam wtedy najszczęśliwszą osobą na ziemi. Dosłownie. 

   Cher uśmiechnęła się, wzięła mnie pod ramie i spojrzała mi w oczy z podniesioną głową.

  - Bo to było przeznaczenie - powiedziała z zadowoleniem. - Zobaczysz, jeszcze będziesz miała z nimi tysiące zdjęć.

   Nie wiedziałam jeszcze, że te słowa nie mijały się tak bardzo z prawdą.
   Miałam wolne i w sumie cały dzień przegadałyśmy. Popołudniu było tak ciepło, że to byłby grzech przesiedzieć ten czas w domu. Wzięłyśmy koce i wyłożyłyśmy się na zielonej trawie przed domkiem. Rozmawiałyśmy jak stare, dobre znajome. Nie powiem, bo całkiem przypadkiem Cher zaczęła opowiadać o swoim życiu i wpuszczać mnie do swojego świata.
  - Wiesz, też miałam kiedyś rodzeństwo - opadła na koc i wpatrywała się w prawie bezchmurne niebo. - Młodszą siostrę, Rose. Kiedy miałam piętnaście lat strasznie się buntowałam no i wiesz, nienawidziłam siostry z całego serca. Ta mała gówniara donosiła o wszystkim co zrobiłam! Nie mogłam nawet pierdnąć, żeby rodzice się nie dowiedzieli. W sumie teraz żałuję, że wtedy ją tak nienawidziłam. Rose zginęła z rodzicami w wypadku samochodowym, ja w tym czasie siedziałam obrażona w sali muzycznej...
   Bez słowa przytuliłam przyjaciółkę. Taka strata, jak o tym mówiła to nie uroniła ani jednej łzy, w przeciwieństwie do mnie.
  - Ej, mała - odsunęła mnie od siebie. - Luzik. Było, minęło, życie leci dalej. Nie zmienię tego co się stało, nie mam wpływu na przeszłość. Ale przyszłość leży w moich rękach, zrobię wszystko, żeby Rose i rodzice byli ze mnie dumni.
   Spojrzałam na niż wielkimi oczami. Urosła teraz w moich oczach prawie do miana bohatera. Teraz moje problemy, moja tęsknota wydają się błahe.
  - Rose była do ciebie podobna? - spytałam cicho.
  - Mhmm, była jak moja siostra bliźniaczka, tylko pięć lat młodsza. Chociaż w sumie to ja byłam tą najpiękniejszą - zaśmiała się dziewczyna.

9. Noah

Hej :) Jak wam minęło prima aprilis? Ktoś kogoś nabrał? A może sami daliście się wrobić?
Myślałam, że pod poprzednim rozdziałem znajdzie się kilka komentarzy, a tu pustka... Troszkę mi smutno, ale dla czytelników ninja - nie mam zamiaru przestawać pisać! Enjoy! :)

   Cher odwiozła mnie do domu i została ze mną. Leżałam na łóżku i tępo wpatrywałam się w przestrzeń, natomiast przyjaciółka totalnie przeciwnie - pełna energii biegała po pokoju, zaglądała wszędzie, przyglądała się zdjęciom i plakatom. 

  - Jednak jesteś psychofanką. Przynajmniej troszkę - skomentowała, a ja w odpowiedzi pokazałam jej środkowy palec. - Daj spokój Meg. Wiem, że tęsknisz, ale to była twoja decyzja, to twoje życie. Oni nadal są, co prawda daleko, ale możesz z nimi porozmawiać, zobaczyć ich... Kiedyś ludzie nie mieli takich możliwości.

  - Czuję się samotna - szepnęłam patrząc na własne stopy. - Samotna, bo nie ma tu mojej rodziny. Samotna, bo mój młodszy braciszek staje się mężczyzną, a mnie przy nim nie ma. Samotna, bo sama nie potrafię się zakochać...

   Cher przytuliła mnie bez słowa, a ja z tępym spojrzeniem znów nie kontrolowałam słonych łez spływających po moich policzkach. Tęskniłam cały ten czas, ale nie dawałam niczego po sobie poznać, nie uroniłam łzy, nawet kiedy byłam sama. I w końcu bomba wybuchła, wylewając potoki słonych łez. 

  - Zakupy na poprawę humoru nie wchodzą w grę, bo jest za późno - Cher mnie puściła, a ja przyglądałam się, kiedy zaczęła grzebać po mojej szafie. - Ale nigdy nie jest za późno na imprezę! 

   Spojrzałam na nią z politowaniem. Co jak co, ale odwiedzanie jakichkolwiek klubów było najgorszym rozwiązaniem. Cher widać miała inne zdanie bo na zmianę patrzyła na mnie i na błękitną sukienkę, którą wyjęła z szafy. Ona już postanowiła i nikt nie mógł się jej sprzeciwić.

  - Jeśli już mamy iść, to się nie przebieram - poddałam się, a twarz przyjaciółki przyozdobił piękny, radosny uśmiech.

   Cher biegała wokół, malowała mnie, przygotowywała dodatki. Kiedy dotknęła triady, twierdząc, że nie pasuje, uderzyłam jej dłoń i zmroziłam spojrzeniem. Widać jeszcze się nie nauczyła, że mimo wszystko ten mały wisiorek jest dla mnie rzeczą świętą. 

   Niedługo potem stałyśmy przed jakimś klubem, z którego dochodziła głośna muzyka i widać blask kolorowych laserów. Jęknęłam i przyjaciółka wprowadziła mnie do środka. Wewnątrz było strasznie głośno i tłoczno. Cher ciągnęła mnie między ludźmi, aż dotarłyśmy do baru. 

  - Jakby nie patrzeć jeszcze razem się nie upiłyśmy porządnie, więc czas to nadrobić! - uśmiech z jej twarzy nie znikał, co po prostu zaczynało mnie przerażać. 

   Zamówiła rzekomo mocne drinki, jednak kiedy go piłam stwierdziłam, że alkoholu jest tam tyle, ile radości we mnie w tej chwili, czyli nic. Ale musiało tam coś być, bo na blondynkę zaczęło działać dość szybko i wypruła na parkiet, zostawiając mnie samą przy barze. Wypiłam jednego drinka, potem kolejnego, cały czas wpatrując się w rozbawioną przyjaciółkę. W sumie chciałabym się teraz bawić jak ona, ale miałam jakąś wewnętrzną blokadę. Odwróciłam się do barmana.

  - Zły dzień? - spytał, podając komuś piwo.

  - Zły tydzień. Złe życie - westchnęłam. - Najgorszy z możliwych, nie myślałam, że jestem tak głupia. 

   Mężczyzna postawił przede mną szklankę w której była wódka zmieszana z colą. Podniosłam spojrzenie i przyjrzałam się barmanowi. Na oko był nieco starszy ode mnie. Miał niesfornie ułożone włosy koloru ciemny blond, a jego oczy były zielone, niczym laserowe światła błądzące po pomieszczeniu w zawrotnym tempie.

  - Potrzebuję coś na prawdę mocnego... - zaśmiałam się, a chłopak bez wahania dolał mi wódki po same brzegi.

  - Nie wierzę, że jesteś głupia - powiedział z uśmiechem. - A nawet jeśli, to przynajmniej jesteś naprawdę piękna.

  - Takim słodzeniem mnie nie poderwiesz - zaśmiałam się i jednym haustem wypiłam całą zawartość szklanki. - Znając życie w ogóle mnie nie wyrwiesz. Mając dwadzieścia trzy... Ba, dwadzieścia cztery lata miałam tylko jednego chłopaka, który tak naprawdę był ze mną dla zakładu "kto ją pierwszy przeleci"...

   Spojrzałam po raz kolejny na barmana. Był niewzruszony tym, co powiedziałam, więc spojrzałam przez ramię, jednak Cher nie było nigdzie w pobliżu. Przeklęłam pod nosem. 

  - Ja bym nie wykorzystał tak żadnej dziewczyny. Zwłaszcza takiej jak ty - uśmiechnął się mężczyzna, stawiając przede mną kolorowego drinka.

   Spojrzałam najpierw na napój, potem na uśmiechniętą twarz chłopaka, a następnie zmrużyłam oczy, aby odczytać imię widniejące na plakietce. 

  - Noah. Całkiem ładnie, podoba mi się - uśmiechnęłam się, próbując drinka.

   Tak, ten był dobry dla mnie na tą chwilę. Słodki i zawracający w głowie. Chodzi oczywiście o drinka, a nie o barmana. Chociaż w sumie...

  - To może na imię uda mi się wyrwać... - uśmiechnął się, opierając o blat.

  - Margaret - dotknęłam palcem czubka jego nosa i roześmiałam się w głos. 

   Nagle obok zasiadła rozbawiona Cher i przyjrzała się nam.

  - Widzę, że nie dość, że humor ci się poprawił, to już gruchasz do innego. Niegrzeczna Meg - zmrużyła oczy i przybiła piątkę z barmanem.

  - Znacie się? - uniosłam brwi zdziwiona. - Czy to jakiś spisek?

  - Jeśli ktoś tu coś planuje to ty, bo z tego co słyszę grasz na dwa fronty - skomentował Noah, wręczając kufel piwa mojej przyjaciółce.

  - Jakbyś pragnęła zauważyć to dziś skreśliłam swoje minimalne szanse na choćby znajomość z bogami tego świata - przypomniałam z przekąsem i mina mi zrzedła. 

   Nie byłam pijana, jednak wiedziałam, że chociaż jeden kieliszek i zacznę robić dziwne rzeczy. Zaczęłam szukać w torebce portfela, ale Noah mnie powstrzymał.

  - Spokojnie, na koszt firmy - rozczochrał mi włosy. - Tylko nie przychodź więcej twierdząc, że jesteś głupia, albo masz beznadziejne życie. 

   Wzruszyłam ramionami i zeskoczyłam z krzesełka. Rozejrzałam się wokół i ledwo dostrzegłam wielkie drzwi, przez które się tu dostałam. Zaczęłam przepychać się przez ludzi i kiedy znalazłam się na zewnątrz wzięłam głęboki oddech. Powoli ruszyłam w stronę parkingu, na którym zaparkowany był samochód Cher, która znikąd znalazła się tuż obok mnie.

  - Nieładnie wychodzić tak bez pożegnania - skarciła mnie, obejmując w pasie. - Wiesz Meg, ja to ci tak zazdroszczę... Wyrywasz najlepszych facetów w mieście i jeszcze narzekasz. 

   Spojrzałam na nią, nie do końca rozumiejąc o co jej chodzi. Wtedy wyjęła z kieszeni małą karteczkę, na której było coś napisane. 

  - Chociaż nadal zastanawiam się, czy powinnam ci to dawać... Mnie do dnia dzisiejszego nie dał swojego telefonu... - obracała karteczką w palcach.

   Wyrwałam jej skrawek papieru, na którym rzeczywiście widniał numer i imię barmana. Nie myśląc dużo wsadziłam ją do torebki.

  - Nie powinnyśmy prowadzić po pijaku, ale trzeba dostać się do domu. Ja prowadzę, bo ty jesteś już tak napruta, że ledwo idziesz.

  - No - wyszczerzyła się i wsiadła do auta, zaczynając coś śpiewać.

8. I still miss you

Hej :) Dziś podziało się dużo dobrego, po chwilach upadku się podniosłam i zaczęłam znów pisać jak szalona. Co do rozdziału, to mimo wszystko nadal mi się podoba. A wam? ;) Enjoy!

   Stanęłam przy stoliku i poczułam na sobie kolejne spojrzenie, tym razem młodszego brata.

  - Nie uciekam, po prostu wcześniej wychodzę - uśmiechnęłam się półgębkiem.

  - Idziemy na podryw! - Cher nie wiadomo kiedy zjawiła się obok. 

   Spojrzałam na nią z politowaniem, ta niby niewinnie wzruszyła ramionami, a bracia wybuchnęli śmiechem.

  - Na żaden podryw... - zaprzeczyłam, jeszcze bardziej się czerwieniąc.

  - Jeśli macie wolne, to czemu się nie przysiądziecie? - zaproponował Jared, a ja spojrzałam na niego wielkimi, okrągłymi oczami.

   Stałam jak wryta, natomiast Cher nie miała żadnego oporu. Usiadła obok Shannona, wtedy ja, nieco niepewnie, usiadłam między Jaredem, a przyjaciółką. 

  - To jest właśnie przeurocza kelnerka, o której ci mówiłem, przy okazji nasza rodzinka - wskazał na triadę wiszącą na mojej szyi. 

   Nie ważne, czy ten mały, srebrny trójkącik pasował do mojego ubrania, czy nie, zawsze miałam go zawieszonego na szyi. Oczywiste było, że ktoś go zauważy, po części o to też chodziło. Dla ludzi nic on nie znaczy, natomiast dla echelonu jest czymś ważnym.

  - Z rodzinką zawsze miło posiedzieć i się poznać - Jay wyszczerzył zęby w uśmiechu.

  - W sumie sama słucham trochę innego gatunku muzyki, ale wy chłopcy jesteście całkiem nieźli... - blondynka jak zawsze wtrąciła swoje pięć groszy.

   Spuściłam wzrok, a Jared zaczął sobie żartować z Cher. Czułam się co najmniej niezręcznie. Shann widać to zauważył, bo przerwał rozgadanej dwójce.

  - Nie przedstawiłaś się - zauważył, wbijając we mnie swój wzrok.

  - M-Meg - powiedziałam uciekając wzrokiem. - Znaczy się Margaret, ale wolę Meg.

  - Tylko nie Peggy, bo wtedy ma ochotę udusić gołymi rękami - dodała Cher. - W sumie nie dziwie się jej.

  - Bo Piggy...? - zaśmiał się Jared, a ja spojrzałam na niego wilkiem.

  - Mój brat, kiedy zobaczył cie w takich włosach nazwał cię Jayzusem. Nie wiem, co lepsze - wypaliłam i wszyscy zaczęliśmy się śmiać. 

   Widząc te rozbawione twarze i sama ciesząc się chwilą, stwierdziłam, że nie było tak źle, przecież to też tylko ludzie. Cudowni, idealni ludzie, faceci marzeń... Odgoniłam tę myśl, ale nie powstrzymałam już zalewających się czerwienią policzków.

  - I czy nie wygląda uroczo? - Shann uśmiechnął się do mnie.

  - Niby taka kobieca, ale wciąż trochę jak dziecko... - dodał Jay.

  - Ej! - nadęłam usta niczym małe dziecko.

   W tym momencie w mojej głowie ukazał się Matt i nasza rozmowa, kiedy trapiło go, czy ma oświadczyć się Jessice. Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Wstałam, zakrywając usta dłonią, rzuciłam ciche przepraszam i wybiegłam na zaplecze. Oparłam czoło o chłodną szafkę, a łzy spływały po moich policzkach. Cher od razu pojawiła się obok i wzięła w objęcia. Płakałam tak przez chwilę i kiedy już się opanowałam spojrzałam na blondynkę.

  - Strasznie wyglądasz. Idź się ogarnij, a ja powiem chłopakom, że nie czujesz się dobrze i odwiozę cie do domu...

  - Przeproś ich ode mnie, ale nie panuję nad tym. Po prostu tak bardzo tęsknię... - po policzku spłynęła kolejna łza, a Cher wytarła ją palcem.

  - Dobrze, ale ogarnij się, nie mam zamiaru jechać z płaczącą kobietką.

   To prawda, nie wyglądałam najlepiej. Pomimo, że używałam tylko mascary, ta spłynęła mi z łzami po policzkach i zostawiła czarne ślady. Przemyłam twarz i znów pomalowałam gęste rzęsy. Uśmiechnęłam się delikatnie do odbicia w lustrze i wyszłam przez tylne drzwi. Znalazłam się w ciemnej uliczce, w której nie było nic oprócz kontenerów na śmieci i pustych pudeł. Tam czekała już na mnie Cher, a w dziennym świetle stały dwie postacie. Skarciłam przyjaciółkę wzrokiem.

  - Uparli się i sami przyszli za mną, ze swojej własnej nieprzymuszonej woli.

   Z uniesioną głową i, niestety, zarumienionymi policzkami ruszyłam w ich stronę, widząc niebieski samochód Cher stojący za nimi. Wyminęłam braci i stanęłam przed drzwiami pasażera, czekając na przyjaciółkę.

  - Nie musisz płakać siedząc z nami, w końcu też jesteśmy tylko ludźmi - rzucił Shann, co przelało czarę goryczy. 

   Odwróciłam się i pewnym krokiem podeszłam do mężczyzny. Stanęłam tak blisko niego, chyba za blisko. Spojrzałam w jego oczy i tylko dlatego, że byłam w takim, a nie innym stanie, nie zatopiłam się w nich.

  - Nie martw się, nie będę płakać nad rozlanym mlekiem. Mam inne, lepsze powody do ronienia mych cennych łez, więc nie myśl, że jesteś jakiś wyjątkowy - syknęłam, a z każdym kolejnym słowem jego oczy robiły się co raz większe ze zdziwienia. - Myślałam, że cenię sobie kogoś innego, niż zapatrzonego w siebie, bogatego narcyza-gwiazdkę. 

   Shannon stał jak posąg ze zdziwieniem na twarzy, Jared z resztą też. Pomimo naszej krótkiej znajomości Cher znała mnie dość dobrze i mój wybuch jej nie zdziwił. Zawróciłam i wsiadłam do auta. Nie patrząc na mężczyzn odjechałyśmy.

  - Tylko proszę, nie wieź mnie do domu. Muszę odreagować... - jęknęłam, łapiąc się za głowę. 

   Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, co właśnie zrobiłam. Plułam sobie twarz za własną głupotę. Nie dość, że po raz kolejny szczęście się do mnie uśmiechnęło, a zamiast skorzystać z okazji zrobiłam z siebie idiotkę, to w dodatku zraziłam do siebie facetów, którzy mieścili się na pierwszym miejscu w liście moich marzeń. Jak głupim trzeba być, żeby tak postąpić.

   Nawet nie zauważyłam, kiedy zaparkowałyśmy niedaleko miejsca, gdzie miało miejsce nasze pierwsze spotkanie z Cher. Wysiadłam z auta i przyjaciółka wręczyła mi gitarę.

  - Wyrzuć wszystko, co potrzebujesz, wyładuj się tutaj, a nie na przystojniakach - uśmiechnęła się, siadając na ławce obok. 

   Nie zastanawiałam się długo, kiedy spojrzałam pewnie przed siebie i zaczęłam grać. Piosenka wyszła sama z siebie, nie myślałam wcześniej, co grać i śpiewać.

You could be happy and I won't know 

But you weren't happy the day I watched you go 

And all the things that I wished I had not said 

Are played on lips 'till it's madness in my head 

Is it too late to remind you how we were 

But not our last days of silence, screaming, blur 

Most of what I remember makes me sure 

I should have stopped you from walking out the door 

You could be happy, I hope you are 

You made me happier than I'd been by far 

Somehow everything I own smells of you 

And for the tiniest moment it's all not true 

Do the things that you always wanted to 

Without me there to hold you back, don't think, just do 

More than anything I want to see you go 

Take a glorious bite out of the whole world*

  Kiedy skończyłam po moich policzkach znów ciekły łzy. Ludzie, którzy zebrali się w okolicy zaczęli mi bić brawo, jednak tym razem dało się wyczuć spokój i współczucie, który w nich zasiałam. Każdy mógłby pomyśleć, że to piosenka do ukochanego, jednak chodziło o Matta, za którym tak bardzo tęskniłam. Wiedziałam, że jest szczęśliwy, ale mi serce się łamało, bo nie mogłam tego szczęścia dzielić z moim najukochańszym bratem.

* test piosenki Snow Patrol - You could be happy

7. Miss Angel

Hej! :) Wena pcha mnie w przód jak nigdy, to wszystko od 5 rozdziału zostało napisane w jeden dzień! Po prostu nie mogę uwierzyć sama w siebie! Mam tylko nadzieję, że ta wena nie była zgubna i nie sprawiłam, że zanudzam tym pisaniem wszystkiego w ciągu jednego dnia.
Od mniej więcej tego momentu będzie w miarę dużo naszych panów Leto, więc cieszcie się! Gdybyście mieli jakieś uwagi, ciekawe pomysły na ciąg dalszy - walcie, chętnie posłucham, pomysły gdzieś wkręcę.
Enjoy! :)

   Mijały dni, a nawet tygodnie, a Shannon nie zjawił się tu ponownie. W sumie, to nie spodziewałam się, że zaszczycę takiej ilości szczęścia, że będzie tu przychodził codziennie i to w dodatku specjalnie dla mnie. Byłam głupia, robiąc sobie takie nadzieje. Mój przylot tutaj, szybkie znalezienie pracy i równie prędkie spotkanie swojego idola było czystym zbiegiem okoliczności, po prostu dobrze wybrałam i miałam szczęście. Ale to wszystko, na tym się skończy, nadal będę zwykłą fanką, która marzy o zbyt wielu wybujałych rzeczach.

   Cher okazała się być bardzo miłą, spontaniczną i wesołą osobą. Była dosłownie szczera do bólu, ale nie miałam jej tego za złe, bo lepsza najgorsza prawda, niż najlepsze kłamstwo. Przychodziła do kawiarni, czasem zabierała mnie po pracy, żeby oprowadzić po mieście, kilka razy nawet zdarzyło się, że poszłyśmy gdzieś do klubu na imprezę. Miałam wrażenie, że to początek dobrej przyjaźni.
   Kończył się trzeci tydzień mojej pracy tutaj, czyli w LA mieszkałam już nieco ponad miesiąc. Do pracy zgłosiła się urocza dziewczyna, nieco młodsza ode mnie. Miała tak samo jak ja na głowie burzę loków, tylko że w kolorze złota. Jej oczy były rozbiegane, ale głęboka zieleń biła spokojem. Można powiedzieć, że to mały uroczy aniołek. Poczułam wewnątrz ukłucie zazdrości, kiedy wszyscy biegali wokół niej i totalnie zapomnieli o moim istnieniu.

  - Dopiero przyszła, a już się panoszy - podsumowała Cher, sącząc kawę.

   Miałam akurat przerwę i siedziałyśmy razem w miejscu, z którego było widać praktycznie cały lokal. 

  - Może nie panoszy, ale stała się tu główną atrakcją - skrzywiłam się nieco. - Wiesz, co jak co, ale po części też bym tak chciała. Też chcę być urocza i przyciągać ludzi do siebie...

  - W porównaniu do ciebie i twojej kobiecości ta mała jest pięcioletnią dziewczynką. Uwierz mi przyciągasz spojrzenia facetów jak i zazdrosny wzrok wielu dziewczyn. Nie narzekaj na swoje życie, tylko ciesz się z tego co masz, bo los cie porządnie obdarzył dawką zajebistości - Cher uśmiechnęła się półgębkiem i przeczesała włosy dłonią. 

  - Masz rację, nie przejmujmy się kimś innym - uśmiechnęłam się i zaczęłam zbierać, bo moja przerwa już się kończyła.

   Cher została jeszcze chwilę, pogadała z Mike'm, który ewidentnie się jej podobał, a ona się z tym nie kryła. Myślałam, że to będzie kolejny normalny dzień, jednak myliłam się. W godzinach popołudniowych w drzwiach stanęły tak dobrze znane mi postacie. Tym razem Shannon przyszedł z bratem. Skierowali się w miejsce, w którym ostatnio przesiadywał. Zawrzałam wewnątrz, poprawiłam plakietkę i dumnym krokiem ruszyłam w ich stronę. Kiedy dzieliło nas kilka metrów znikąd pojawiła się nowa. Stanęłam jak wryta, a Madison już kręciła z braćmi. Zacisnęłam dłonie w pięści i odwróciłam się na pięcie. Zerknęłam przez ramię. Dziewczyna właśnie pochylała się do nich i śmiała uroczo jak mała dziewczynka, a Jared wziął kosmyk jej włosów w dłoń. Na moje oko Madison bardziej przypominała diabła niż anioła. 

   Oznajmiłam Emmie, że na dzisiaj to już koniec pracy dla mnie i wracam do domu. Emma była zdziwiona, jednak nigdy nie miała nic przeciwko. Odwiązałam fartuszek i rzuciłam go w kąt. Złapałam za telefon i wybrałam numer Cher.

  - Mam nadzieję, że masz jeszcze gdzieś miejsce, gdzie mogłybyśmy zakopać tą zdzirę - warknęłam do słuchawki. 

   Rozbawiłam tym przyjaciółkę. Wyjrzałam na salę, ale Madison gdzieś zniknęła, a bracia byli pogrążeni w rozmowie. 

  - Specjalne miejsce w moim ogródku już czeka. Mnie samej nie podoba się ta sytuacja... - kiedy to powiedziała usłyszałam dzwoneczki wiszące nad wejściem i zauważyłam ją. 

   Skinęłyśmy do siebie głowami i rozłączyłyśmy się. Zniknęłam na zapleczu i przebrałam się - w tej jednej chwili cieszyłam się na strój jaki dzisiaj wybrałam. Beżowa, zwiewna, asymetryczna sukienka z dekoltem idealnie ukazującym mój biust, a przód spódnicy, który sięgał do połowy uda, ukazywał moje długie nogi. Do tego białe buty na koturnie i beżowa torebka. Czułam się na prawdę kobieco i złość na Madison trochę mi przeszła. Przejrzałam się w lustrze, poprawiając swoje bujne czarne loki. W swoim spojrzeniu wyłapałam błysk zawziętości, co mnie zasmuciło.

   Moje zachowanie było godne trzynastolatki. Dojrzała kobieta nie zachowywałaby się tak, gdyby chodziło nawet o jej faceta! Przecież nie tylko ja jestem ich fanką, nie tylko ja ich tak bardzo cenię. Nie tylko ja wydaję się być najszczęśliwszą osobą na świecie kiedy to akurat ja przyciągnę ich uwagę. Z westchnieniem poczekałam, aż emocje opadną i wyszłam spokojnym krokiem z zaplecza. Przytuliłam Cher na powitanie (trzecie już tego dnia) i zaproponowałam, żebyśmy sobie wzięły kawę na wynos. 

  - Widzę, że już ci przeszła złość na pannę diabeł w ciele dzieciaka - blondynka oparła się o blat i gdyby spojrzenie mogło zabijać to nie tylko Madison byłaby martwa, ale też wszyscy wokół.

  - Moja zazdrość była nieuzasadniona - wzruszyłam ramionami, a dziewczyna zmarszczyła czoło w zdziwieniu. - Znaczy się w tym przypadku. Przecież on prawdopodobnie nawet mnie nie zapamiętał, więc co ja sobie wyobrażałam?

  - Nie wiem, ale i tak kiedyś zabijemy to małe nasienie szatana - powiedziała, po czym słodko uśmiechnęła się do Mike'a, biorąc od niego swoją kawę.

  - Do cholery jasnej, powinniście się w końcu umówić - skomentowałam, kierując się do wyjścia.

   Nagle drogę zastąpił mi ów dzieciak, do którego pałałam taką nienawiścią. 

  - Nie nauczyli cie, że nie wchodzi się w drogę dorosłym? - syknęła Cher i żeby nie rzuciła się na moją współpracowniczkę zagrodziłam jej przejście ręką.

  - Mad miałam ciężki dzień, daj sobie siana... - jęknęłam, ale ona wcale nie myślała ruszyć się z miejsca.

  - Tamten facet kazał mi przekazać, że to nieładnie tak uciekać - powiedziała swoim dziecięcym głosikiem, wskazując głową na braci Leto.

   Madison była wyraźnie podirytowana zaistniałą sytuacją. Uniosłam brwi zdziwiona, a Cher dosłownie szczęka opadła. Obie odwróciłyśmy głowę i moje spojrzenie skrzyżowało się z wzrokiem Shannona. Kiwnęłam głową, a on się uśmiechnął. Cher zamknęła usta i szturchnęła mnie łokciem w brzuch.

  - Nie mówiłaś, że jest tak szalenie przystojny w rzeczywistości - szepnęła, po czym popchnęła mnie w kierunku mężczyzn. 

   Spojrzałam na nią wielkimi oczami, a ta tylko puściła mi oczko i znów pchnęła mnie w tamtym kierunku. Lalki nie było nigdzie w pobliżu, jakby się rozpłynęła, Wzięłam głęboki oddech i niepewnie ruszyłam przed siebie, nie panując nad czerwonym kolorem obejmującym moją twarz.

6. Matt

Hej! :) Co prawda ten rozdział został napisany pod wpływem sobotniej weny bólu głowy, ale publikuję go dzisiaj, mam nadzieję, że się nie obrazicie. I wiem, że znów odbiegam od marsów, ale będzie ich tu jeszcze dużo, w końcu o to się rozchodzi ;)

Muszę też powiedzieć - po prostu się wzruszyłam. Zawsze utożsamiam się z bohaterami i ten rozdział ruszył coś we mnie... Zwłaszcza, że sama jestem najstarsza z rodzeństwa. Mam nadzieję, że się spodoba mimo wszystko.
I nadal proszę o komentarze, bo to one są jedną z podstaw przywoływania weny. Ejnoy! :)

   Obudziłam się rano z własnej, nieprzymuszonej woli. Przetarłam oczy dłonią i spojrzałam na zegarek. Była piąta, a pracę zaczynałam o szóstej. Przeklęłam przed nosem, zeskoczyłam z łóżka i złapałam za telefon. Budzik nie zadzwonił, ale też nie słyszałam własnego dzwonka, kiedy ktoś do mnie dzwonił. Widać byłam zbytnio zmęczona poprzednim dniem. A właśnie...

   Podbiegłam do komody i wzięłam w ręce serwetkę. Nie było na niej nic napisane, więc zaśmiałam się nerwowo. Jednak obróciłam ją w rękach i po drugiej stronie były małe czarne literki, które przyprawiły mnie o zawał. Po raz kolejny.

   Stop! Odłożyłam wszystko i szybko nałożyłam na siebie zdarte jeansy, czarne trampki i czerwoną koszulę w kratę, pod którą miałam czarny top. Pobiegłam do kuchni. Isabel widać jeszcze spała, bo nie było jej w salonie, ani w jadalni. Przygotowałam dla niej śniadanie i coś do odgrzania na obiad, po czym złapałam za jabłko i wyleciałam z domu. Za piętnaście minut otwierają kawiarnię, a ja dopiero wyszłam z domu. 

  - O, zdążyłaś - zaśmiała się Emma, kiedy wpadłam zdyszana przez tylne drzwi. 

  - Przepraszam, troszkę zaspałam.

   Przebrałam się i zabrałam do pracy. Niedługo później zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz - Matt. Odebrałam.

  - Matty, jestem w pracy, nie mogę teraz...

  - Ale Peggy! Muszę z tobą...

  - Jak skończę oddzwonię. Albo jak będę miała przerwę. Teraz kończę. Cześć! - rozłączyłam się i wrzuciłam telefon do kieszeni.

   Wróciłam do pracy, jednak moją głowę wciąż zaprzątała myśl, co się dzieje. W końcu wiadomości i połączenia z poprzedniej nocy były właśnie od mojego brata. Obsługiwałam klientów, jednak myślami byłam gdzie indziej. Właścicielka to zauważyła i kazała mi iść na przerwę i ochłonąć. 

  - A mogę skorzystać z komputera na zapleczu? - spytałam.

   Wolałam rozmowę, przy której miałam możliwość widzieć rozmówcę. Emma zgodziła się, więc chwilę później siedziałam przy komputerze, czekając, aż Matt odbierze.

  - Peg! Ile można?! - usłyszałam na powitanie.

  - Też się cieszę, że cie widzę - odpowiedziałam z przekąsem. - Mam dziesięć minut przerwy, więc się pospiesz.

   Matt spuścił wzrok, a na jego opalonej twarzy dało się zauważyć rumieńce. Prawie podskoczyłam na krześle, bo dawno nie widziałam zawstydzonego brata.

  - Pamiętasz Jessicę? - burknął, nadal nie podnosząc wzroku.

  - Hmm, Jessica... Chodzi ci o tą szaloną dziewczynę, która przeprowadziła się niedaleko, niedługo przed moim wyjazdem na studia? 

  - Mhmm... - jego twarz zrobiła się jeszcze czerwieńsza, co wprawiło mnie w rozbawienie. 

  - Od kiedy? - spytałam. To było oczywiste, chłopak zakochał się po same uszy.

  - Cóż, jesteśmy już razem dwa lata... - odpowiedział po dłuższej chwili, kiedy pozbył się zaskoczonego spojrzenia.

   Pamiętałam tą dziewczynę jak przez mgłę. Niestety do tej pory nie miałyśmy nawet możliwości jakoś lepiej się poznać. Ale było kilka sytuacji, czy imprez, w których uczestniczyłyśmy obie. Była na pewno zwariowana i pozytywnie nastawiona. Wyglądu nie pamiętałam, poza tym przez tyle czasu pewnie się już nieźle zmieniła, przede wszystkim dorosła.

  - To świetnie! - powiedziałam przepełniona entuzjazmem. - Czemu nic mi o tym nie powiedziałeś? 

  - Nikt nie wiedział, bo ktoś od razu by o tym rozpowiedział! Ale mówię tobie, bo nie dość, że będąc w LA nie będzie ci łatwo rozpuścić tą wiadomość, to chciałbym się jeszcze coś poradzić...

   Wstrzymałam oddech. Jak mogłam się nie domyślić o co może mu chodzić! Przecież nie chciałby tylko dzwonić po to, aby powiedzieć mi o tym, że ma dziewczynę od dwóch lat. W ogóle chłopcy mieli powodzenie u dziewczyn, co nie było dziwne. Zazdrościłam im tego, bo podobno też byłam ładna, ale nie cieszyłam się zbytnim zainteresowaniem. Ale nigdy żaden z nich nie zachowywał się tak jak on teraz.

  - Wiesz, bo ja ją chyba na prawdę kocham - w końcu na mnie spojrzał, a jego oczy błyszczały niczym gwiazdy. - Czuję się przy niej szczęśliwy i nie zmienia się to już od dwóch lat...

   Ucieszyłam się w głębi. Sama byłam zakochana raz, ale potem okazało się, że to nieodwzajemnione uczucie, chodziło im tylko o zakład. Niby oczywiste, ale taki facet jak Charlie zawrócił mi w głowie i postradałam zmysły. Chodziło tylko o to, że "taką kształtną laskę jak ja powinien zaliczyć taki dupek jak Charlie". Nie słuchałam przyjaciół, braci, tylko ślepo wpatrywałam się w chłopaka, który myślał tylko o tym, żeby mnie przelecieć i zostawić. Dzięki bogu, kiedy chciał wyciągnąć mnie na weekend do domku nad jeziorem powiedziałam że nie mogę i sielanka się skończyła. 

  - Jeśli czujesz do niej coś wyjątkowego... To ciesze się razem z tobą. Mimo, że jesteś młodszy i wolałabym sama wcześniej przeżyć coś takiego magicznego. 

  - Powinienem się jej oświadczyć? - spytał, kiedy tylko skończyłam. 

   Jego twarz zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Uśmiechnęłam się, próbując dodać mu otuchy. 

  - Wiesz, jaką mam ochotę teraz cie wyściskać? - poczułam, że do oczu nabierają mi łzy. - Mój mały braciszek dorasta...

  - Ej! - nadął usta jak małe dziecko i pojedyncza łza spłynęła po moim policzku.

  - Jeśli ją kochasz - oświadcz się. Tylko zrób to tak, żeby to była najbardziej magiczna chwila w jej życiu. A ślub odłóżcie na później, bo jesteście jeszcze młodzi. Cieszcie się byciem razem, będąc dla siebie czymś więcej niż chłopakiem i dziewczyną. 

   Nastąpiła chwila ciszy. Ja ze spokojem wpatrywałam się w ekran, pozwalając łzom swobodnie spływać po policzkach. Matt też wpatrywał się w ekran i uśmiechał, możliwe nawet, że też uronił kilka łez. Wpatrywaliśmy się w siebie w ciszy i to nam wystarczyło. Teraz dopiero poczułam te tysiące kilometrów, które nas dzieliły. Teraz tęskniłam za nim najbardziej na świecie, moje serce rozpadało się na tysiące kawałków, a płuca bolały przy każdym kolejnym oddechu co raz bardziej, chociaż wydawało się, że gorzej już być nie może.

   Uratowała mnie Emma, która weszła do pomieszczenia. Kiedy zobaczyła łzy spływające po mojej twarzy stanęła jak wmurowana. Uśmiechnęłam się do niej, co troszkę ją uspokoiło. Podeszła do mnie z pytającym spojrzeniem.

  - Jeden z najważniejszych i najprzystojniejszych mężczyzn mego życia znalazł miłość - uśmiechnęłam się, a Matt zaśmiał się po drugiej stronie.

  - Przestań Meg. Wcale nie jestem przystojny, poza tym ty też znajdziesz kogoś ważnego dla siebie i on będzie dla ciebie wszystkim - kiedy to mówił Emma stanęła za mną i objęła mnie delikatnie.

  - W to, że nie jesteś przystojny nie uwierzę, bo widzę cie i ciacho z ciebie niezłe - zaśmiała się moja pracodawczyni. - Widać macie w genach bycie tak nieskazitelnie pięknymi.

  - Spokojnie, mój bliźniak jest wolny i wygląda zupełnie jak ja - Matt mrugnął jednym okiem do nas. - Dobra siostra, będę się zbierał. Dzwoń częściej, tęsknimy...

  - Też tęsknię. Ale znikaj już, zakochany panie studencie - zaśmiałam się, a Emma pomachała mu na pożegnanie.

   Rozłączyliśmy się i wytarłam łzy z policzków. Zaniepokojona właścicielka spojrzała na mnie ze współczuciem.

  - Spokojnie, to łzy szczęścia, Nigdy nie myślałam, że mój młodszy brat będzie kiedyś dorosły i zakochany... Może troszkę matkuję, ale taka rola starszej siostry.

   Emma posłała mi uśmiech i razem wyszłyśmy na salę. Obsługiwałam klientów z delikatnym i szczerym uśmiechem. Cieszyłam się ze szczęścia brata.
   Wszyscy dążyliśmy do jednego - szczęścia. Jak widać z każdym dniem byliśmy co raz bliżej celu.

5. New friend

Hej :) Miło mi, że ktoś tu zagląda i komentuje :) Dziś strasznie boli mnie głowa od rana, ale to chyba dobrze, bo mam taką wenę jak nigdy! Enjoy! :)

   Kręciłam się po okolicy od dłuższego już czasu. LA było po części magiczne. Może to było po prostu to, że każde miejsce jest inne, a kraje europejskie są do siebie mimo wszystko podobne. Ale to Ameryka, inny kontynent, inna historia, inna kultura. 

   Zrzuciłam instrument z pleców, usiadłam na ławce i położyłam go obok. Odchyliłam głowę w tył i spojrzałam w bezchmurne niebo. Na mojej twarzy znów pojawił się mimowolny uśmiech. Ale co się dziwić, w końcu to był jeden z najlepszych dni odkąd chodzę po ziemi. Opuściłam głowę i wstrząsnął mną dreszcz, bo okazało się, że ktoś obok siedzi.
  - Grasz? - spytała dziewczyna.
  - I trochę śpiewam - uśmiechnęłam się i przyjrzałam towarzyszce.
   Jej oczy w kształcie migdałów były przyjemne, a ich brązowy kolor przypominał płynną czekoladę. Blond fale spływały wzdłuż podługowatej twarzy. Drobny nos i niewielkie usta sprawiały wrażenie wyjątkowej delikatności, jednak jej spojrzenie miało pewien pazur.
  - Charlotte jestem - burknęła, uśmiechając się półgębkiem. - Też czasem śpiewam, ale grajkiem niestety nie zostanę.
  - Meg - posłałam jej uśmiech.
  - Megan...? - spytała. No tak, w końcu Meg może być zdrobnieniem kilku imion.
  - Margaret, tylko błagam, nie mów mi Peggy, bo chyba uduszę na miejscu.
   Zaśmiała się cicho, ale ten śmiech wydawał się taki niepasujący do niej.
  - Jesteś stąd? - kolejne pytanie. Charlotte musiała być bardzo ciekawska.
  - Nie, w sumie przyjechałam tu tydzień temu. Jestem z...
  - Anglia? Masz typowo brytyjski akcent - podsumowała i wyjęła paczkę papierosów z kieszeni, chcąc mnie jednym poczęstować.
  - Dzięki, nie palę. Ale... Wcale nie mam tak brytyjskiego akcentu. Jestem z Polski, tylko kiedyś przez pewien czas mieszkałam w Anglii...
  - Co ukierunkowało twój brytyjski akcent - z jej ust uleciał obłoczek dymu papierosowego. - Ale nie jest tak źle, większość osób by na to nie wpadła. Z czasem przywykniesz i będziesz mówiła jak wszyscy tutaj.
   Wzruszyłam ramionami. Rozejrzałam się i zdałam sobie sprawę, że nie wiem gdzie jestem, a powinnam już wracać. Wstałam z ławki i spojrzałam w każdą stronę. Nie pamiętałam nawet skąd przyszłam.
  - Charlotte...
  - Cher - poprawiła mnie, rzucając peta pod ławkę. - Mów mi Cher. Gdzie chcesz się dostać?
  - Nie pamiętam adresu, pod którym mieszkam - na te słowa dziewczyna nie kryła rozbawienia. - Ale jeśli wskazałabyś mi drogę  do kawiarni w której pracuję...
   Nazwa kawiarni była dobrze znana, więc i moja nowa znajoma wiedziała, gdzie mnie zaprowadzić. Cher wywróciła oczami, wstała i ruszyłyśmy przez okolicę pogrążone w rozmowie. Kiedy znalazłyśmy się pod moim miejscem pracy zaczął kropić deszcz.
  - Masz tu mój numer, jakby coś się działo, to dzwoń - wręczyła mi kartkę, na której nabazgrała swoje imię i numer telefonu. - Jeśli tu pracujesz to czasem wpadnę. Mam nadzieję, że zostaniemy dobrymi znajomymi, bo wydajesz się być interesująca - w jej oku ujrzałam błysk, a po twarzy przebiegł cień uśmiechu. - Na razie!
   Cher szybko zniknęła za rogiem, machając do mnie. Nie zdążyłam jej odpowiedzieć, a już jej nie było. Z westchnieniem wyszłam na deszcz i skierowałam się do domu.
   Nie wiem czemu, ale zamiast użyć drzwi wejściowych do mojego pokoju weszłam od drugiej strony. W bujanym fotelu siedziała pani Isabel i zerkała na mnie zza okularów.
  - Podobno pracę skończyłaś już chwilę temu... - zarzuciła mi. Jej głos nie był już taki ciepły jak zawsze.
  - Przepraszam - powiedziałam prosto z mostu, postawiłam gitarę obok wejścia i przejechałam ręką po mokrych włosach. - Po pracy poszłam na spacer i się zgubiłam. Poznałam dziewczynę, która pomogła mi znaleźć drogę powrotną, no i po drodze zaczął padać deszcz...
  - Mam ochotę powiedzieć, że tylko winny się tłumaczy, ale oszczędzę sobie - odwróciła głowę, wracając do czytania książki. - Tylko naucz się na przyszłość albo wracasz tuż po pracy, albo mówisz mi, że gdzieś wychodzisz i nie przyjdziesz od razu...
   Uniosłam brwi ze zdziwienia. Isabel wydawała się być zupełnie inną, miłą, starszą kobietą, z którą będę świetnie się dogadywała. Jednak rzeczywistość mogła okazać się zupełnie inna.
   Skinęłam głową i szybko zniknęłam w swoim pokoju. Wzięłam szybki prysznic, bez słowa zrobiłam coś na kolację dla siebie i gospodyni, po czym znów zniknęłam w swoich czterech ścianach. Wyjęłam z torby tą serwetkę, którą spakowałam w pracy, mając nadzieję, że to nie sen i zostanie mi piękna pamiątka na przyszłość. Złapałam za gitarę i zaczęłam na niej cicho przygrywać. Moje palce same układały się na gryfie do piosenki City of Angels, co osobiście wprawiło mnie w rozbawienie. Przez myśl przebiegły mi wspomnienia z dzisiejszego dnia, który prawdę mówiąc był nieźle zakręcony.
   Odłożyłam gitarę i położyłam się na łóżku, wpatrując się w zdjęcie leżące na szafce nocnej. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam i nie zauważyłam, że mój telefon był pełen wiadomości i nieodebranych połączeń.

4. First meeting

Hej :) Dziś mam dobry dzień, więc myślę, że rozdział też jest w miarę dobry. No i w końcu ukazuję się nam nasz Shannimal! ♥ Enjoy! :)

   W drzwiach stał jeden z najprzystojniejszych mężczyzn stąpających po ziemi. Jego oczy skrywały się za przeciwsłonecznymi RayBanami, włosy były nastroszone i na pierwszy rzut oka nieułożone. Usta wygięte w zabójczym, jednak delikatnym uśmiechu.

   Złapałam za wisiorek zdobiący mój dekolt i przełknęłam głośno ślinę. Mężczyzna skierował się w stronę rzadko uczęszczanego zakamarka kawiarni. Wyrwał mi się cichy pisk, który wprawił Emmę w rozbawienie. Spojrzała na mnie i delikatnie pchnęła w kierunku, gdzie zniknął mężczyzna. 

  - Często tu przychodzi, jeśli tylko jest w LA - szeptała mi do ucha. - Idź i go obsłuż, ale powstrzymaj ekscytację... Potraktuj go jak zwykłego klienta. 

   Wzięłam głęboki oddech. Przykleiłam uśmiech do twarzy i żwawym krokiem ruszyłam obsłużyć Shannona.

  - Witam! - w moim głosie dało się wyczuć spięcie. - Co mogę podać?

   Mężczyzna odwrócił głowę i spojrzał na mnie. Moje nogi stały się jak z waty, ale musiałam przynajmniej zachować pozory zdrowej na umyśle, a nie stać się szaloną psychofanką z mózgiem trzynastolatki. Jego piwne oczy zlustrowały mnie, a usta wygięły się w szerszym uśmiechu.

  - Jesteś tu nowa? - spytał swoim delikatnie zachrypniętym głosem. - Nigdy wcześniej Cie tu nie widziałem.

   Jego słowa, ten głos sprawił, że o mało nie straciłam przytomności. Serce podskoczyło mi do gardła, tętno przyspieszyło, krew napłynęła do twarzy,a włoski na karku się zjeżyły. To, jak moje ciało zareagowało na jednego, acz wyjątkowego mężczyznę, wprawiło Shannona w niemałe rozbawienie.

  - Nie jestem stąd - powiedziałam cicho, pocierając dłonią kark. - Dzisiaj zaczęłam.

  - W takim wypadku mam nadzieję, że nasze drogi częściej się będą krzyżować.

   Zamknęłam oczy i zacisnęłam usta w cienką linię, aby się uspokoić. Kiedy znów spojrzałam na mężczyznę byłam w prawie normalnym stanie. 

  - Co podać? - powtórzyłam, ignorując jedno zdanie, które właśnie wyprawiło mój żołądek w podróż najbardziej zakręconym rollercoasterem, jaki tylko można sobie wyobrazić. 

   Shannon zamówił latte i odprowadził mnie wzrokiem. Zniknęłam za ścianą i poczułam się w końcu lekka... Chyba nadal nie docierało do mnie to, co właśnie się działo. Kiedyś dałabym się zabić za chwilę rozmowy z jednym z nich. Ba! Jeszcze dziś rano sama myśl o tym zwaliłaby mnie z nóg! To, co się dzieje, chyba jednak nie dzieje się na prawdę, zaraz popełnię jakąś gafę i obudzę się w swoim łóżku, z daleka od ideałów. 

   Przyniosłam zamówienie Shannona i bez słowa znów zniknęłam. Odbierałam co raz to kolejne zamówienia z co raz to szerszym uśmiechem na twarzy. Nie przejmowałam się już perkusistą, po prostu cieszyłam się chwilą. Kiedy w końcu odważyłam się spojrzeć w stronę, gdzie siedział mój ideał nie było już nikogo. Podeszłam do stolika aby zabrać wysoką szklankę w której niedawno jeszcze była latte. Zabrałam pieniądze należne za napój. Moją uwagę przykuła serwetka, na której było coś napisane drobnymi, czarnymi literkami. 

"Mam nadzieję, że nasze drogi częściej będą się krzyżować. I ślicznie wyglądasz z zawstydzeniem wypisanym na twarzy. Shann."

   W tym momencie serce mi stanęło, a usta mimowolnie otworzyły się. Opadłam na fotel, w którym wcześniej siedział perkusista i w kółko czytałam te trzy linijki. To nie może być prawda, nikt nie rodzi się taką szczęściarą. To musi być sen... 

   Jednak schowałam serwetkę do kieszeni fartuszka i zabrałam się dalej do pracy. Jeśli to jednak nie jest sen, będę miała ładną pamiątkę.
   W sumie znów nie było zbyt dużego ruchu i właśnie zdałam sobie sprawę, że od rana nie miałam żadnej przerwy.

  - Dla Ciebie na dzisiaj już dość wrażeń - zaśmiała się Emma, dotykając triadę na mojej szyi. 

   Oczywiście spiekłam buraka i posłałam jej pytające spojrzenie, czy na pewno mogę. Zaśmiała się tylko, jednym pociągnięciem rozwiązała mój fartuszek i delikatnie kopnęła mnie kolanem w pupę. 

  - Tylko żebyś nie zemdlała w drodze do domu - zaśmiała się.

  - Ale ja nie idę jeszcze do domu - wyszczerzyłam zęby w uśmiechu, po czym poszłam się przebrać. 

   Pożegnałam się ze wszystkimi i z gitarą na plecach wyszłam z kawiarni. Uśmiech za nic w świecie nie chciał zejść z mojej twarzy. Zamiast pójść coś zjeść znalazłam odpowiednie miejsce dla siebie, zrzuciłam instrument z pleców i wyjęłam go z futerału. Rozbrzmiały pierwsze dźwięki i już zdobyłam uwagę kilku gapiów. Niedługo później zaczęłam śpiewać z taką pasją, wyładowując przy okazji swoje emocje.

Some people wake up, scared of living the dream

They settle for anything

Some wanna live an airbrushed world, like the cover of a magazine

But I believe in thunder bolts and butterflies

When you look into my eyes

I pray tonight the wish won't fail

Click my heels, got a real life fairytale

   Aż zaśmiałam się w przerwie między zwrotką, a refrenem. Biło ze mnie takie szczęście, że wręcz widziałam, jak zarażam ludzi, którzy mnie słuchają i przyglądają się mojej grze. Ten widok sprawiał, że jeszcze większe szczęście mnie wypełniało.

If Cinderella was here tonight

She wouldn't walk out the door leaving you behind

Midnight calling but she don't care

She'd be a fool not to follow you everywhere

Because for you I would lose both, both of my shoes

Stay all night, see the light

It's all I wanna do

   Nie oczekiwałam tego, wręcz nieświadomie zostawiłam otwarty futerał leżący gdzieś z boku. Ludzie zaczęli bujać się, klaskać w rytmie, a nawet wrzucać drobniaki do futerału! Tego bym się nie spodziewała.

Some people get lost, looking up at the sky

Waiting for shooting stars

Some never take their eyes of the sidewalk

they never take a step too far

But I believe the planets and the stars align

When you look into my eyes

I pray tonight the kiss won't fail

Click my heels got a real life fairytale

   Powtórzyłam jeszcze raz refren i zakończyłam grać. Ludzie zaczęli klaskać i gwizdać, a nawet krzyczeć w prośbie, abym coś jeszcze zaśpiewała. Niestety moja wena powoli zaczęła ulatywać wraz z siłą. Uśmiechnęłam się i zaczęłam zbierać swoje rzeczy. Otworzyłam szeroko oczy, bo okazało się, że słuchacze wrzucili tu dość dużo pieniędzy. Zgarnęłam wszystko do torby, spakowałam się i ruszyłam na spacer. Miałam tylko nadzieję, że się nie zgubię.