12. Bury the Hatchet

Hej :) Postanowiłam, że odpowiedzi do komentarzy będę wrzucać tu, przed rozdziałami, bo zauważam wasze komentarze po czasie i nie mam pewności, czy dostrzeżecie moją odpowiedź. Więc zabieram się za to tutaj :3
Inverno - Tak, też nie lubię Maddison, o dziwo koleżanka (jedna z niewielu, która ma wgląd w dalszy plan wydarzeń) stwierdziła, że da się ją lubić i sama jest na to dowodem. Osobiście nie jestem pewna, czy dalej jej ufać i powierzać swoje zapasy żywnościowe xD Zachowania Mad proszę nie komentować, jest niestabilna emocjonalnie niczym nastolatka rodem z gimnazjum xD Ale mam nadzieję, że z czasem jej to minie :3 A Cher... Jej się nie da nie lubić, przynajmniej tak na moje oko. I w dodatku ma jakiś teleport, albo torpedę w czterech literach, że zawsze wszędzie jest. xD Cieszę się, że się podoba i zapraszam do dalszego czytania. Enjoy! 

   Pracowało mi się naprawdę przyjemnie. Jared dość szybko się zmył, bo miał coś do załatwienia, nie wnikałam w to. Zupełnie zapomniałam, że Shannon wciąż tu był i mi się przyglądał.

  - Twój znajomy upiera się, że masz sobie zrobić przerwę i z nim porozmawiać - zaczepiła mnie Emma, kiedy robiłam latte. - Tylko nie za długo.

   Z początku nie wiedziałam o co chodzi, bo właścicielka nie sprecyzowała, kto jest tym znajomym. Jednak moje spojrzenie mimowolnie powędrowało w stronę Shannona, który wyglądał przez okno, przyglądając się przechodniom. Zaniosłam klientce kawę i bez słowa przysiadłam się do perkusisty. Skrzyżowaliśmy spojrzenia i zapadła niezręczna cisza. Włosy na moim karku zjeżyły się, a gdy mężczyzna odezwał się przeszedł mnie dreszcz. 

  - Nie bierz tego do siebie - mruknął. - Miałem zły dzień...

  - Przepraszam - przerwałam mu. - Ale wina leży po obu stronach. Najlepiej jest puścić całą sytuację w niepamięć.

   Wstałam z miejsca, mając nadzieję, że ta rozmowa została została zakończona. Muzyk miał jednak inne zamiary. Złapał mnie za nadgarstek i pociągnął, abym wróciła na miejsce.

  - W takim razie pozwól mi się zrekompensować.

  - Nie. Mieliśmy o tym zapomnieć - założyłam ręce na piersiach.

  - To uznaj to jako spotkanie ze znajomym, ot tak, bez powodu, bez drugiego dna - oparł się o stolik, a ja uniosłam brew.

  - Czemu miałabym się na to zgodzić.

  - Bo cię proszę? - zaśmiał się. Wywróciłam oczami i oparłam dłonie o blat, szykując się do wstania i odejścia. - Nie musisz, po prostu proponuję. 

   Nastąpiła chwila ciszy. Wstałam z miejsca i spojrzałam na zegar. Zostało mi pół godziny do końca, a sam pomysł był całkiem kuszący.

  - Jeśli poczekasz jeszcze jakieś trzydzieści minut, to się zastanowię... - oznajmiłam, wracając do pracy.

   I rzeczywiście, mężczyzna czekał na mnie. Wyszliśmy z kawiarni i zaczęliśmy spacerować po okolicy. Czułam się wyjątkowo dziwnie z Shannonem u boku i zazdrosnymi spojrzeniami dziewczyn.

  - Nie mówiłaś, że grasz - zarzucił mi po chwili.

  - No nie, kolejny... - zaśmiałam się. - Miałam wam to oznajmić, jak tylko pierwszy raz was zobaczyłam? A może powinnam zacząć zachowywać się jak jakaś psychofanka...? Nie, dziękuję. I tak czuję się przy was nieswojo.

   Tym razem moje policzki tylko trochę się zarumieniły.

  - Przywykniesz - uśmiechnął się. - Też jesteśmy tylko ludźmi. Też czujemy się dziwnie, kiedy ludzie traktują nas wyjątkowo, czy coś...

  - Przywykniesz! - przedrzeźniałam go i zaczęliśmy się śmiać jak opętani. - Ledwo się znamy, nie było kiedy... Przecież pewnie nawet nie pamiętasz mojego imienia.

   Spojrzałam na niego i jego lekko zmieszana i zawstydzona mina była taka kochana... Zaczęłam się śmiać i kiedy przestałam przypomniałam coś sobie.

  - Meg, skrót od Margaret. Masz zapamiętać - posłałam mu ciepły uśmiech. - Kiedyś wam powiedziałam, że gram i śpiewam...

   Zaczęłam chichotać jak szalona, a Shannon tylko patrzył na mnie ze zdziwieniem. Wyjęłam telefon i znalazłam zdjęcie z koncertu. 

  - Sześć lat temu, moje osiemnaste urodziny, trasa koncertowa po europie... Płakałam ze szczęścia i powiedziałam też conieco o sobie.

   Shann wpatrywał się to w zdjęcie, to we mnie.

  - Na tym zdjęciu wyglądasz jak nie ty - zarzucił mi, a ja wywróciłam oczami. - Znaczy się wydawałaś się znajoma, ale przepraszam, tyle ludzi przewija się...

  - Czas mija, pamięć jest jak sito, no i ludzie też się zmieniają. Nawet nie marzyłabym, żebyś mnie pamiętał. Ważne, że ja mam to mocno zakorzenione w głowie.

   Nie zdawałam sobie sprawy, gdzie się kierujemy, dopóki nie dojrzałam domu Isabel. Zmarszczyłam czoło ze zdziwienia, ale posłałam Shannonowi pytające spojrzenie.

  - Wpadniesz na kawę? - spojrzał na mnie totalnie zbity z tropu. - Ziemia do Shannona. Mieszkam tu i proponuję kawę. Jest w tym coś dziwnego?

  - Nie, nie... Tylko sam mieszkam niedaleko i jakoś tak... - potarł dłonią kark.

   No tak, gospodyni coś wspominała, że bracia mieszkają niedaleko, ale do tej pory nie chodziłam po okolicy i nie wiedziałam nawet, czy to prawda.
  - Nie chcesz, to nie wchodź. Daj mi chwilkę, zaniosę tylko rzeczy i narzucę coś wygodniejszego...
   Weszłam do domu, a Shann za mną. Znaleźliśmy się w moim pokoju, bo nie myślałam nawet, żeby używać głównego wejścia i narażać się Isabel. Zdjęłam koturny i rzuciłam gdzieś na bok. Gitara zajęła miejsce obok mojego łóżka i spojrzałam na zaciekawionego wnętrzem mężczyznę.
  - Siadaj, przebiorę się tylko i możemy...
  - Na kawę trochę za późno - uśmiechnął się do mnie, odrywając spojrzenie od fotografii leżących na komodzie. - Ale wino chętnie...
   W łazience zrzuciłam z siebie kwiecistą sukienkę i ubrałam szorty, stanik sportowy, a na wszystko narzuciłam długi sweter. Włosy spięłam na czubku głowy i wyszłam do pokoju. Shannon siedział na łóżku i przyglądał się zdjęciom w ramce.
  - Skąd jesteś? - spytał cicho.
  - Z Polski, ale większość życia spędziłam w Anglii. Przyjechałam tu pod koniec czerwca, a reszta dalej mieszka na wyspach... - przysiadłam obok niego.
  - Przez nich płakałaś? - spojrzał na mnie wielkimi smutnymi oczami.
   Zacisnęłam usta w cienką linię i spojrzałam na zdjęcie Matta i Victora, było zrobione w dniu ich urodzin. Delikatnie dotknęłam palcem ramki, wskazując młodego mężczyznę po lewej.
  - Matt ma zamiar się oświadczyć... - szepnęłam.
   Nawet nie wiem kiedy silne ręce perkusisty mnie objęły i przyciągnęły do siebie. Nie szlochałam, byłam zimna i nieruchoma, ale po moich policzkach spływały łzy.
  - Przepraszam - wyszeptał mi we włosy, wzmacniając uścisk. - Byłem totalnym dupkiem, w dodatku w najgorszym momencie...
  - Shann - odsunęłam go od siebie i wytarłam łzy. - Nie twoja wina. Gdybyś podjął decyzję, że zostawiasz najukochańszego brata i mamę, a sam wyjechał, żeby się spełnić... Byłbyś szczęśliwy, ale tęsknota nadal się gdzieś czai, uderzając w takich momentach.
   Uśmiechnęłam się delikatnie, on odwdzięczył się tym samym. Przytuliłam się znów do niego, zapominając o bożym świecie. Męskie perfumy uderzyły w moje nozdrza zapachem, w którym wyczułam nutkę pomarańczy. Uśmiechnęłam się pod nosem. Czułam jego silne ręce, trzymające mnie w silnym uścisku, jego serce bijące powoli, ale pewnie. Nasze oddechy prawie się zgrały.
   Naprawdę miałam wrażenie, że nic wokół nie istnieje, do momentu, kiedy ktoś zaczął walić w drzwi. Mój sen na jawie prysnął jak bańka mydlana. Podniosłam głowę, chcąc odsunąć się od mężczyzny, jednak on był silniejszy. Spojrzeliśmy w jedną stronę, a zza skrzypiących drzwi wyszła pani Isabel.
   Nastąpiła niezręczna cisza. Uścisk Shannona był już na tyle lekki, że wyplątałam się z niego bez problemu i usiadłam kilkanaście centymetrów dalej. Moja twarz była cała czerwona, Shan nie wiedział co się dzieje, a Isabel dokładnie nam się przyglądała.
  - Ma pani jakiś konkretny interes, żeby wparowywać do mojego pokoju bez pozwolenia...? - warknęłam, mierząc się wzrokiem ze starszą panią.
  - Od rana dostaję pełno telefonów - zignorowała moje pytanie. - Wszystkie są do ciebie. Czy mogłabyś...
   Prawie spadłam z łóżka, próbując pędem wyprosić właścicielkę z pokoju i wyjąć swojego laptopa. Jak mogłam być taka głupia! Tylko moi bracia i rodzice mieli numer do domu Isabel. Ktoś musiał się do mnie dobijać, ale byłam w pracy, a potem telefon mi się rozładował... Załączyłam laptopa i podłączyłam telefon do ładowarki. Matt. Usiadłam na skraju łóżka i położyłam laptopa na kolanach.
  - Nie zapomniałaś o kimś...? - mruknął Shannon, zerkając przez ramię.
   Podskoczyłam, kiedy usłyszałam jego głos. Miał rację, sprawa tak mi zajęła głowę, że znów zapomniałam o wszystkim wokół.
  - Przepraszam za Isabel, ostatnio się nie dogadujemy... - załączyłam skype i usiadłam wygodniej.
  - Znów mnie ignorujesz - zarzucił mi, a ja wydęłam dolną wargę.
  - Są rzeczy ważne i ważniejsze. Matty dzwoni, teraz to jest dla mnie najważniejsze.
   Nie sprzeciwiałam się, kiedy mężczyzna usiadł obok i wpatrywał się w ekran. Dziękowałam bogu, że na tapecie już nie miałam żadnego zdjęcia zespołu, tylko art z płaczącą syreną. Chwilę później na ekranie pokazały się dwie postacie - Mój brat Matt i dziewczyna, w sumie już narzeczona, Jessica. Szczerze, to do tej pory nie widziałam jej, znałam tylko z opowiadań. W rzeczywistości miała krótkie, zafarbowane na czerwono włosy okalające twarz. Całą uwagę jednak przyciągały wielkie, srebrno-niebieskie oczy. Uśmiechnęłam się delikatnie.
  - I jak Matty? - uśmiechnęłam się na powitanie, próbując za wszelką cenę powstrzymać łzy cisnące się z oczu.
  - Nie mnie pytaj... - zaśmiał się i wtedy dziewczyna, pisnęła pokazując dłoń, na której widniał pierścionek zaręczynowy.
  - Tak! - krzyknęłam uradowana. - Opowiadaj! Co, gdzie, jak... Chcę wiedzieć wszystko!
  - Cóż, Matty zabrał mnie na wycieczkę do Londynu. Niby nie daleko, ale bywamy tam bardzo rzadko... W każdym razie pod wieczór zabrał mnie na London Eye. Przesiedzieliśmy w wagoniku, ale najlepsze było na koniec. Kiedy wysiadaliśmy wokół było pełno kwiatów, mały chłopiec z balonikami... No i Matty z pudełeczkiem w ręku. Chyba nie muszę mówić, jak uklęknął i spytał, czy chcę zostać jego żoną.
   Łzy płynęły same z siebie. Byłam szczęśliwa jak nigdy, kiedy Jessica opowiadała ja widziałam to wszystko oczami wyobraźni. Tak bardzo teraz żałowałam, że nie mogłam być tam z nimi, że nie mogłam go wesprzeć i potem dzielić się ich szczęściem.
  - A ty? - Matt uniósł brew, kiedy dostrzegł Shannona siedzącego obok i obejmującego mnie ramieniem dla pocieszenia. - Coś się podziało przez ten czas, kiedy byłem zajęty...?
  - Nie, nie - zaprzeczyłam nerwowo, zsuwając rękę mężczyzny ze swojego ramienia. - My po prostu...

  - Nie tłumacz się, bo tylko się pogrążasz - zaśmiał się perkusista. - Twoja siostra ostatnio skopała mi tyłek za moją głupotę i teraz muszę jej się jakoś odwdzięczyć.

   Matt i Jess tylko mruknęli z rozbawieniem, a ja spaliłam jeszcze większego buraka. Niedługo później wszyscy się śmiali oprócz mnie. Zmroziłam wzrokiem brata.

  - Chyba już powiedzieliśmy wszystko - Matty uśmiechnął się znacząco. - Trzymaj się Meggy, za niedługo zadzwonię.

  - Cześć, szczęścia i w ogóle - pomachałam do ekranu i zamknęłam laptopa.

   Rozpuściłam włosy i potargałam je rękami. Sterczały na wszystkie strony, ale nie przeszkadzało mi to. Spojrzałam na Shannona, który wciąż był nieco zdezorientowany.

  - Zazdrościsz mu? - spytał niby od niechcenia.

  - Trochę - przyznałam. - W końcu jest ode mnie młodszy, a jego wizja przyszłości jest o wiele lepsza niż moja. Spełnia się, nie uciekając z domu jak ja.

  - A mówiłaś, że przyjechałaś tu dla siebie, a nie żeby uciekać..

  - Bo to właśnie tu pasuję. Uciekanie jest złym słowem... -zacisnęłam usta w cienką linię. - Nie mam wina, piwa, czy czegokolwiek innego.

  - Ciekawie zmieniasz temat - zaśmiał się. - Ja mam. Zbieraj się i idziemy.