8. I still miss you

Hej :) Dziś podziało się dużo dobrego, po chwilach upadku się podniosłam i zaczęłam znów pisać jak szalona. Co do rozdziału, to mimo wszystko nadal mi się podoba. A wam? ;) Enjoy!

   Stanęłam przy stoliku i poczułam na sobie kolejne spojrzenie, tym razem młodszego brata.

  - Nie uciekam, po prostu wcześniej wychodzę - uśmiechnęłam się półgębkiem.

  - Idziemy na podryw! - Cher nie wiadomo kiedy zjawiła się obok. 

   Spojrzałam na nią z politowaniem, ta niby niewinnie wzruszyła ramionami, a bracia wybuchnęli śmiechem.

  - Na żaden podryw... - zaprzeczyłam, jeszcze bardziej się czerwieniąc.

  - Jeśli macie wolne, to czemu się nie przysiądziecie? - zaproponował Jared, a ja spojrzałam na niego wielkimi, okrągłymi oczami.

   Stałam jak wryta, natomiast Cher nie miała żadnego oporu. Usiadła obok Shannona, wtedy ja, nieco niepewnie, usiadłam między Jaredem, a przyjaciółką. 

  - To jest właśnie przeurocza kelnerka, o której ci mówiłem, przy okazji nasza rodzinka - wskazał na triadę wiszącą na mojej szyi. 

   Nie ważne, czy ten mały, srebrny trójkącik pasował do mojego ubrania, czy nie, zawsze miałam go zawieszonego na szyi. Oczywiste było, że ktoś go zauważy, po części o to też chodziło. Dla ludzi nic on nie znaczy, natomiast dla echelonu jest czymś ważnym.

  - Z rodzinką zawsze miło posiedzieć i się poznać - Jay wyszczerzył zęby w uśmiechu.

  - W sumie sama słucham trochę innego gatunku muzyki, ale wy chłopcy jesteście całkiem nieźli... - blondynka jak zawsze wtrąciła swoje pięć groszy.

   Spuściłam wzrok, a Jared zaczął sobie żartować z Cher. Czułam się co najmniej niezręcznie. Shann widać to zauważył, bo przerwał rozgadanej dwójce.

  - Nie przedstawiłaś się - zauważył, wbijając we mnie swój wzrok.

  - M-Meg - powiedziałam uciekając wzrokiem. - Znaczy się Margaret, ale wolę Meg.

  - Tylko nie Peggy, bo wtedy ma ochotę udusić gołymi rękami - dodała Cher. - W sumie nie dziwie się jej.

  - Bo Piggy...? - zaśmiał się Jared, a ja spojrzałam na niego wilkiem.

  - Mój brat, kiedy zobaczył cie w takich włosach nazwał cię Jayzusem. Nie wiem, co lepsze - wypaliłam i wszyscy zaczęliśmy się śmiać. 

   Widząc te rozbawione twarze i sama ciesząc się chwilą, stwierdziłam, że nie było tak źle, przecież to też tylko ludzie. Cudowni, idealni ludzie, faceci marzeń... Odgoniłam tę myśl, ale nie powstrzymałam już zalewających się czerwienią policzków.

  - I czy nie wygląda uroczo? - Shann uśmiechnął się do mnie.

  - Niby taka kobieca, ale wciąż trochę jak dziecko... - dodał Jay.

  - Ej! - nadęłam usta niczym małe dziecko.

   W tym momencie w mojej głowie ukazał się Matt i nasza rozmowa, kiedy trapiło go, czy ma oświadczyć się Jessice. Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Wstałam, zakrywając usta dłonią, rzuciłam ciche przepraszam i wybiegłam na zaplecze. Oparłam czoło o chłodną szafkę, a łzy spływały po moich policzkach. Cher od razu pojawiła się obok i wzięła w objęcia. Płakałam tak przez chwilę i kiedy już się opanowałam spojrzałam na blondynkę.

  - Strasznie wyglądasz. Idź się ogarnij, a ja powiem chłopakom, że nie czujesz się dobrze i odwiozę cie do domu...

  - Przeproś ich ode mnie, ale nie panuję nad tym. Po prostu tak bardzo tęsknię... - po policzku spłynęła kolejna łza, a Cher wytarła ją palcem.

  - Dobrze, ale ogarnij się, nie mam zamiaru jechać z płaczącą kobietką.

   To prawda, nie wyglądałam najlepiej. Pomimo, że używałam tylko mascary, ta spłynęła mi z łzami po policzkach i zostawiła czarne ślady. Przemyłam twarz i znów pomalowałam gęste rzęsy. Uśmiechnęłam się delikatnie do odbicia w lustrze i wyszłam przez tylne drzwi. Znalazłam się w ciemnej uliczce, w której nie było nic oprócz kontenerów na śmieci i pustych pudeł. Tam czekała już na mnie Cher, a w dziennym świetle stały dwie postacie. Skarciłam przyjaciółkę wzrokiem.

  - Uparli się i sami przyszli za mną, ze swojej własnej nieprzymuszonej woli.

   Z uniesioną głową i, niestety, zarumienionymi policzkami ruszyłam w ich stronę, widząc niebieski samochód Cher stojący za nimi. Wyminęłam braci i stanęłam przed drzwiami pasażera, czekając na przyjaciółkę.

  - Nie musisz płakać siedząc z nami, w końcu też jesteśmy tylko ludźmi - rzucił Shann, co przelało czarę goryczy. 

   Odwróciłam się i pewnym krokiem podeszłam do mężczyzny. Stanęłam tak blisko niego, chyba za blisko. Spojrzałam w jego oczy i tylko dlatego, że byłam w takim, a nie innym stanie, nie zatopiłam się w nich.

  - Nie martw się, nie będę płakać nad rozlanym mlekiem. Mam inne, lepsze powody do ronienia mych cennych łez, więc nie myśl, że jesteś jakiś wyjątkowy - syknęłam, a z każdym kolejnym słowem jego oczy robiły się co raz większe ze zdziwienia. - Myślałam, że cenię sobie kogoś innego, niż zapatrzonego w siebie, bogatego narcyza-gwiazdkę. 

   Shannon stał jak posąg ze zdziwieniem na twarzy, Jared z resztą też. Pomimo naszej krótkiej znajomości Cher znała mnie dość dobrze i mój wybuch jej nie zdziwił. Zawróciłam i wsiadłam do auta. Nie patrząc na mężczyzn odjechałyśmy.

  - Tylko proszę, nie wieź mnie do domu. Muszę odreagować... - jęknęłam, łapiąc się za głowę. 

   Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, co właśnie zrobiłam. Plułam sobie twarz za własną głupotę. Nie dość, że po raz kolejny szczęście się do mnie uśmiechnęło, a zamiast skorzystać z okazji zrobiłam z siebie idiotkę, to w dodatku zraziłam do siebie facetów, którzy mieścili się na pierwszym miejscu w liście moich marzeń. Jak głupim trzeba być, żeby tak postąpić.

   Nawet nie zauważyłam, kiedy zaparkowałyśmy niedaleko miejsca, gdzie miało miejsce nasze pierwsze spotkanie z Cher. Wysiadłam z auta i przyjaciółka wręczyła mi gitarę.

  - Wyrzuć wszystko, co potrzebujesz, wyładuj się tutaj, a nie na przystojniakach - uśmiechnęła się, siadając na ławce obok. 

   Nie zastanawiałam się długo, kiedy spojrzałam pewnie przed siebie i zaczęłam grać. Piosenka wyszła sama z siebie, nie myślałam wcześniej, co grać i śpiewać.

You could be happy and I won't know 

But you weren't happy the day I watched you go 

And all the things that I wished I had not said 

Are played on lips 'till it's madness in my head 

Is it too late to remind you how we were 

But not our last days of silence, screaming, blur 

Most of what I remember makes me sure 

I should have stopped you from walking out the door 

You could be happy, I hope you are 

You made me happier than I'd been by far 

Somehow everything I own smells of you 

And for the tiniest moment it's all not true 

Do the things that you always wanted to 

Without me there to hold you back, don't think, just do 

More than anything I want to see you go 

Take a glorious bite out of the whole world*

  Kiedy skończyłam po moich policzkach znów ciekły łzy. Ludzie, którzy zebrali się w okolicy zaczęli mi bić brawo, jednak tym razem dało się wyczuć spokój i współczucie, który w nich zasiałam. Każdy mógłby pomyśleć, że to piosenka do ukochanego, jednak chodziło o Matta, za którym tak bardzo tęskniłam. Wiedziałam, że jest szczęśliwy, ale mi serce się łamało, bo nie mogłam tego szczęścia dzielić z moim najukochańszym bratem.

* test piosenki Snow Patrol - You could be happy

7. Miss Angel

Hej! :) Wena pcha mnie w przód jak nigdy, to wszystko od 5 rozdziału zostało napisane w jeden dzień! Po prostu nie mogę uwierzyć sama w siebie! Mam tylko nadzieję, że ta wena nie była zgubna i nie sprawiłam, że zanudzam tym pisaniem wszystkiego w ciągu jednego dnia.
Od mniej więcej tego momentu będzie w miarę dużo naszych panów Leto, więc cieszcie się! Gdybyście mieli jakieś uwagi, ciekawe pomysły na ciąg dalszy - walcie, chętnie posłucham, pomysły gdzieś wkręcę.
Enjoy! :)

   Mijały dni, a nawet tygodnie, a Shannon nie zjawił się tu ponownie. W sumie, to nie spodziewałam się, że zaszczycę takiej ilości szczęścia, że będzie tu przychodził codziennie i to w dodatku specjalnie dla mnie. Byłam głupia, robiąc sobie takie nadzieje. Mój przylot tutaj, szybkie znalezienie pracy i równie prędkie spotkanie swojego idola było czystym zbiegiem okoliczności, po prostu dobrze wybrałam i miałam szczęście. Ale to wszystko, na tym się skończy, nadal będę zwykłą fanką, która marzy o zbyt wielu wybujałych rzeczach.

   Cher okazała się być bardzo miłą, spontaniczną i wesołą osobą. Była dosłownie szczera do bólu, ale nie miałam jej tego za złe, bo lepsza najgorsza prawda, niż najlepsze kłamstwo. Przychodziła do kawiarni, czasem zabierała mnie po pracy, żeby oprowadzić po mieście, kilka razy nawet zdarzyło się, że poszłyśmy gdzieś do klubu na imprezę. Miałam wrażenie, że to początek dobrej przyjaźni.
   Kończył się trzeci tydzień mojej pracy tutaj, czyli w LA mieszkałam już nieco ponad miesiąc. Do pracy zgłosiła się urocza dziewczyna, nieco młodsza ode mnie. Miała tak samo jak ja na głowie burzę loków, tylko że w kolorze złota. Jej oczy były rozbiegane, ale głęboka zieleń biła spokojem. Można powiedzieć, że to mały uroczy aniołek. Poczułam wewnątrz ukłucie zazdrości, kiedy wszyscy biegali wokół niej i totalnie zapomnieli o moim istnieniu.

  - Dopiero przyszła, a już się panoszy - podsumowała Cher, sącząc kawę.

   Miałam akurat przerwę i siedziałyśmy razem w miejscu, z którego było widać praktycznie cały lokal. 

  - Może nie panoszy, ale stała się tu główną atrakcją - skrzywiłam się nieco. - Wiesz, co jak co, ale po części też bym tak chciała. Też chcę być urocza i przyciągać ludzi do siebie...

  - W porównaniu do ciebie i twojej kobiecości ta mała jest pięcioletnią dziewczynką. Uwierz mi przyciągasz spojrzenia facetów jak i zazdrosny wzrok wielu dziewczyn. Nie narzekaj na swoje życie, tylko ciesz się z tego co masz, bo los cie porządnie obdarzył dawką zajebistości - Cher uśmiechnęła się półgębkiem i przeczesała włosy dłonią. 

  - Masz rację, nie przejmujmy się kimś innym - uśmiechnęłam się i zaczęłam zbierać, bo moja przerwa już się kończyła.

   Cher została jeszcze chwilę, pogadała z Mike'm, który ewidentnie się jej podobał, a ona się z tym nie kryła. Myślałam, że to będzie kolejny normalny dzień, jednak myliłam się. W godzinach popołudniowych w drzwiach stanęły tak dobrze znane mi postacie. Tym razem Shannon przyszedł z bratem. Skierowali się w miejsce, w którym ostatnio przesiadywał. Zawrzałam wewnątrz, poprawiłam plakietkę i dumnym krokiem ruszyłam w ich stronę. Kiedy dzieliło nas kilka metrów znikąd pojawiła się nowa. Stanęłam jak wryta, a Madison już kręciła z braćmi. Zacisnęłam dłonie w pięści i odwróciłam się na pięcie. Zerknęłam przez ramię. Dziewczyna właśnie pochylała się do nich i śmiała uroczo jak mała dziewczynka, a Jared wziął kosmyk jej włosów w dłoń. Na moje oko Madison bardziej przypominała diabła niż anioła. 

   Oznajmiłam Emmie, że na dzisiaj to już koniec pracy dla mnie i wracam do domu. Emma była zdziwiona, jednak nigdy nie miała nic przeciwko. Odwiązałam fartuszek i rzuciłam go w kąt. Złapałam za telefon i wybrałam numer Cher.

  - Mam nadzieję, że masz jeszcze gdzieś miejsce, gdzie mogłybyśmy zakopać tą zdzirę - warknęłam do słuchawki. 

   Rozbawiłam tym przyjaciółkę. Wyjrzałam na salę, ale Madison gdzieś zniknęła, a bracia byli pogrążeni w rozmowie. 

  - Specjalne miejsce w moim ogródku już czeka. Mnie samej nie podoba się ta sytuacja... - kiedy to powiedziała usłyszałam dzwoneczki wiszące nad wejściem i zauważyłam ją. 

   Skinęłyśmy do siebie głowami i rozłączyłyśmy się. Zniknęłam na zapleczu i przebrałam się - w tej jednej chwili cieszyłam się na strój jaki dzisiaj wybrałam. Beżowa, zwiewna, asymetryczna sukienka z dekoltem idealnie ukazującym mój biust, a przód spódnicy, który sięgał do połowy uda, ukazywał moje długie nogi. Do tego białe buty na koturnie i beżowa torebka. Czułam się na prawdę kobieco i złość na Madison trochę mi przeszła. Przejrzałam się w lustrze, poprawiając swoje bujne czarne loki. W swoim spojrzeniu wyłapałam błysk zawziętości, co mnie zasmuciło.

   Moje zachowanie było godne trzynastolatki. Dojrzała kobieta nie zachowywałaby się tak, gdyby chodziło nawet o jej faceta! Przecież nie tylko ja jestem ich fanką, nie tylko ja ich tak bardzo cenię. Nie tylko ja wydaję się być najszczęśliwszą osobą na świecie kiedy to akurat ja przyciągnę ich uwagę. Z westchnieniem poczekałam, aż emocje opadną i wyszłam spokojnym krokiem z zaplecza. Przytuliłam Cher na powitanie (trzecie już tego dnia) i zaproponowałam, żebyśmy sobie wzięły kawę na wynos. 

  - Widzę, że już ci przeszła złość na pannę diabeł w ciele dzieciaka - blondynka oparła się o blat i gdyby spojrzenie mogło zabijać to nie tylko Madison byłaby martwa, ale też wszyscy wokół.

  - Moja zazdrość była nieuzasadniona - wzruszyłam ramionami, a dziewczyna zmarszczyła czoło w zdziwieniu. - Znaczy się w tym przypadku. Przecież on prawdopodobnie nawet mnie nie zapamiętał, więc co ja sobie wyobrażałam?

  - Nie wiem, ale i tak kiedyś zabijemy to małe nasienie szatana - powiedziała, po czym słodko uśmiechnęła się do Mike'a, biorąc od niego swoją kawę.

  - Do cholery jasnej, powinniście się w końcu umówić - skomentowałam, kierując się do wyjścia.

   Nagle drogę zastąpił mi ów dzieciak, do którego pałałam taką nienawiścią. 

  - Nie nauczyli cie, że nie wchodzi się w drogę dorosłym? - syknęła Cher i żeby nie rzuciła się na moją współpracowniczkę zagrodziłam jej przejście ręką.

  - Mad miałam ciężki dzień, daj sobie siana... - jęknęłam, ale ona wcale nie myślała ruszyć się z miejsca.

  - Tamten facet kazał mi przekazać, że to nieładnie tak uciekać - powiedziała swoim dziecięcym głosikiem, wskazując głową na braci Leto.

   Madison była wyraźnie podirytowana zaistniałą sytuacją. Uniosłam brwi zdziwiona, a Cher dosłownie szczęka opadła. Obie odwróciłyśmy głowę i moje spojrzenie skrzyżowało się z wzrokiem Shannona. Kiwnęłam głową, a on się uśmiechnął. Cher zamknęła usta i szturchnęła mnie łokciem w brzuch.

  - Nie mówiłaś, że jest tak szalenie przystojny w rzeczywistości - szepnęła, po czym popchnęła mnie w kierunku mężczyzn. 

   Spojrzałam na nią wielkimi oczami, a ta tylko puściła mi oczko i znów pchnęła mnie w tamtym kierunku. Lalki nie było nigdzie w pobliżu, jakby się rozpłynęła, Wzięłam głęboki oddech i niepewnie ruszyłam przed siebie, nie panując nad czerwonym kolorem obejmującym moją twarz.

6. Matt

Hej! :) Co prawda ten rozdział został napisany pod wpływem sobotniej weny bólu głowy, ale publikuję go dzisiaj, mam nadzieję, że się nie obrazicie. I wiem, że znów odbiegam od marsów, ale będzie ich tu jeszcze dużo, w końcu o to się rozchodzi ;)

Muszę też powiedzieć - po prostu się wzruszyłam. Zawsze utożsamiam się z bohaterami i ten rozdział ruszył coś we mnie... Zwłaszcza, że sama jestem najstarsza z rodzeństwa. Mam nadzieję, że się spodoba mimo wszystko.
I nadal proszę o komentarze, bo to one są jedną z podstaw przywoływania weny. Ejnoy! :)

   Obudziłam się rano z własnej, nieprzymuszonej woli. Przetarłam oczy dłonią i spojrzałam na zegarek. Była piąta, a pracę zaczynałam o szóstej. Przeklęłam przed nosem, zeskoczyłam z łóżka i złapałam za telefon. Budzik nie zadzwonił, ale też nie słyszałam własnego dzwonka, kiedy ktoś do mnie dzwonił. Widać byłam zbytnio zmęczona poprzednim dniem. A właśnie...

   Podbiegłam do komody i wzięłam w ręce serwetkę. Nie było na niej nic napisane, więc zaśmiałam się nerwowo. Jednak obróciłam ją w rękach i po drugiej stronie były małe czarne literki, które przyprawiły mnie o zawał. Po raz kolejny.

   Stop! Odłożyłam wszystko i szybko nałożyłam na siebie zdarte jeansy, czarne trampki i czerwoną koszulę w kratę, pod którą miałam czarny top. Pobiegłam do kuchni. Isabel widać jeszcze spała, bo nie było jej w salonie, ani w jadalni. Przygotowałam dla niej śniadanie i coś do odgrzania na obiad, po czym złapałam za jabłko i wyleciałam z domu. Za piętnaście minut otwierają kawiarnię, a ja dopiero wyszłam z domu. 

  - O, zdążyłaś - zaśmiała się Emma, kiedy wpadłam zdyszana przez tylne drzwi. 

  - Przepraszam, troszkę zaspałam.

   Przebrałam się i zabrałam do pracy. Niedługo później zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz - Matt. Odebrałam.

  - Matty, jestem w pracy, nie mogę teraz...

  - Ale Peggy! Muszę z tobą...

  - Jak skończę oddzwonię. Albo jak będę miała przerwę. Teraz kończę. Cześć! - rozłączyłam się i wrzuciłam telefon do kieszeni.

   Wróciłam do pracy, jednak moją głowę wciąż zaprzątała myśl, co się dzieje. W końcu wiadomości i połączenia z poprzedniej nocy były właśnie od mojego brata. Obsługiwałam klientów, jednak myślami byłam gdzie indziej. Właścicielka to zauważyła i kazała mi iść na przerwę i ochłonąć. 

  - A mogę skorzystać z komputera na zapleczu? - spytałam.

   Wolałam rozmowę, przy której miałam możliwość widzieć rozmówcę. Emma zgodziła się, więc chwilę później siedziałam przy komputerze, czekając, aż Matt odbierze.

  - Peg! Ile można?! - usłyszałam na powitanie.

  - Też się cieszę, że cie widzę - odpowiedziałam z przekąsem. - Mam dziesięć minut przerwy, więc się pospiesz.

   Matt spuścił wzrok, a na jego opalonej twarzy dało się zauważyć rumieńce. Prawie podskoczyłam na krześle, bo dawno nie widziałam zawstydzonego brata.

  - Pamiętasz Jessicę? - burknął, nadal nie podnosząc wzroku.

  - Hmm, Jessica... Chodzi ci o tą szaloną dziewczynę, która przeprowadziła się niedaleko, niedługo przed moim wyjazdem na studia? 

  - Mhmm... - jego twarz zrobiła się jeszcze czerwieńsza, co wprawiło mnie w rozbawienie. 

  - Od kiedy? - spytałam. To było oczywiste, chłopak zakochał się po same uszy.

  - Cóż, jesteśmy już razem dwa lata... - odpowiedział po dłuższej chwili, kiedy pozbył się zaskoczonego spojrzenia.

   Pamiętałam tą dziewczynę jak przez mgłę. Niestety do tej pory nie miałyśmy nawet możliwości jakoś lepiej się poznać. Ale było kilka sytuacji, czy imprez, w których uczestniczyłyśmy obie. Była na pewno zwariowana i pozytywnie nastawiona. Wyglądu nie pamiętałam, poza tym przez tyle czasu pewnie się już nieźle zmieniła, przede wszystkim dorosła.

  - To świetnie! - powiedziałam przepełniona entuzjazmem. - Czemu nic mi o tym nie powiedziałeś? 

  - Nikt nie wiedział, bo ktoś od razu by o tym rozpowiedział! Ale mówię tobie, bo nie dość, że będąc w LA nie będzie ci łatwo rozpuścić tą wiadomość, to chciałbym się jeszcze coś poradzić...

   Wstrzymałam oddech. Jak mogłam się nie domyślić o co może mu chodzić! Przecież nie chciałby tylko dzwonić po to, aby powiedzieć mi o tym, że ma dziewczynę od dwóch lat. W ogóle chłopcy mieli powodzenie u dziewczyn, co nie było dziwne. Zazdrościłam im tego, bo podobno też byłam ładna, ale nie cieszyłam się zbytnim zainteresowaniem. Ale nigdy żaden z nich nie zachowywał się tak jak on teraz.

  - Wiesz, bo ja ją chyba na prawdę kocham - w końcu na mnie spojrzał, a jego oczy błyszczały niczym gwiazdy. - Czuję się przy niej szczęśliwy i nie zmienia się to już od dwóch lat...

   Ucieszyłam się w głębi. Sama byłam zakochana raz, ale potem okazało się, że to nieodwzajemnione uczucie, chodziło im tylko o zakład. Niby oczywiste, ale taki facet jak Charlie zawrócił mi w głowie i postradałam zmysły. Chodziło tylko o to, że "taką kształtną laskę jak ja powinien zaliczyć taki dupek jak Charlie". Nie słuchałam przyjaciół, braci, tylko ślepo wpatrywałam się w chłopaka, który myślał tylko o tym, żeby mnie przelecieć i zostawić. Dzięki bogu, kiedy chciał wyciągnąć mnie na weekend do domku nad jeziorem powiedziałam że nie mogę i sielanka się skończyła. 

  - Jeśli czujesz do niej coś wyjątkowego... To ciesze się razem z tobą. Mimo, że jesteś młodszy i wolałabym sama wcześniej przeżyć coś takiego magicznego. 

  - Powinienem się jej oświadczyć? - spytał, kiedy tylko skończyłam. 

   Jego twarz zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Uśmiechnęłam się, próbując dodać mu otuchy. 

  - Wiesz, jaką mam ochotę teraz cie wyściskać? - poczułam, że do oczu nabierają mi łzy. - Mój mały braciszek dorasta...

  - Ej! - nadął usta jak małe dziecko i pojedyncza łza spłynęła po moim policzku.

  - Jeśli ją kochasz - oświadcz się. Tylko zrób to tak, żeby to była najbardziej magiczna chwila w jej życiu. A ślub odłóżcie na później, bo jesteście jeszcze młodzi. Cieszcie się byciem razem, będąc dla siebie czymś więcej niż chłopakiem i dziewczyną. 

   Nastąpiła chwila ciszy. Ja ze spokojem wpatrywałam się w ekran, pozwalając łzom swobodnie spływać po policzkach. Matt też wpatrywał się w ekran i uśmiechał, możliwe nawet, że też uronił kilka łez. Wpatrywaliśmy się w siebie w ciszy i to nam wystarczyło. Teraz dopiero poczułam te tysiące kilometrów, które nas dzieliły. Teraz tęskniłam za nim najbardziej na świecie, moje serce rozpadało się na tysiące kawałków, a płuca bolały przy każdym kolejnym oddechu co raz bardziej, chociaż wydawało się, że gorzej już być nie może.

   Uratowała mnie Emma, która weszła do pomieszczenia. Kiedy zobaczyła łzy spływające po mojej twarzy stanęła jak wmurowana. Uśmiechnęłam się do niej, co troszkę ją uspokoiło. Podeszła do mnie z pytającym spojrzeniem.

  - Jeden z najważniejszych i najprzystojniejszych mężczyzn mego życia znalazł miłość - uśmiechnęłam się, a Matt zaśmiał się po drugiej stronie.

  - Przestań Meg. Wcale nie jestem przystojny, poza tym ty też znajdziesz kogoś ważnego dla siebie i on będzie dla ciebie wszystkim - kiedy to mówił Emma stanęła za mną i objęła mnie delikatnie.

  - W to, że nie jesteś przystojny nie uwierzę, bo widzę cie i ciacho z ciebie niezłe - zaśmiała się moja pracodawczyni. - Widać macie w genach bycie tak nieskazitelnie pięknymi.

  - Spokojnie, mój bliźniak jest wolny i wygląda zupełnie jak ja - Matt mrugnął jednym okiem do nas. - Dobra siostra, będę się zbierał. Dzwoń częściej, tęsknimy...

  - Też tęsknię. Ale znikaj już, zakochany panie studencie - zaśmiałam się, a Emma pomachała mu na pożegnanie.

   Rozłączyliśmy się i wytarłam łzy z policzków. Zaniepokojona właścicielka spojrzała na mnie ze współczuciem.

  - Spokojnie, to łzy szczęścia, Nigdy nie myślałam, że mój młodszy brat będzie kiedyś dorosły i zakochany... Może troszkę matkuję, ale taka rola starszej siostry.

   Emma posłała mi uśmiech i razem wyszłyśmy na salę. Obsługiwałam klientów z delikatnym i szczerym uśmiechem. Cieszyłam się ze szczęścia brata.
   Wszyscy dążyliśmy do jednego - szczęścia. Jak widać z każdym dniem byliśmy co raz bliżej celu.

5. New friend

Hej :) Miło mi, że ktoś tu zagląda i komentuje :) Dziś strasznie boli mnie głowa od rana, ale to chyba dobrze, bo mam taką wenę jak nigdy! Enjoy! :)

   Kręciłam się po okolicy od dłuższego już czasu. LA było po części magiczne. Może to było po prostu to, że każde miejsce jest inne, a kraje europejskie są do siebie mimo wszystko podobne. Ale to Ameryka, inny kontynent, inna historia, inna kultura. 

   Zrzuciłam instrument z pleców, usiadłam na ławce i położyłam go obok. Odchyliłam głowę w tył i spojrzałam w bezchmurne niebo. Na mojej twarzy znów pojawił się mimowolny uśmiech. Ale co się dziwić, w końcu to był jeden z najlepszych dni odkąd chodzę po ziemi. Opuściłam głowę i wstrząsnął mną dreszcz, bo okazało się, że ktoś obok siedzi.
  - Grasz? - spytała dziewczyna.
  - I trochę śpiewam - uśmiechnęłam się i przyjrzałam towarzyszce.
   Jej oczy w kształcie migdałów były przyjemne, a ich brązowy kolor przypominał płynną czekoladę. Blond fale spływały wzdłuż podługowatej twarzy. Drobny nos i niewielkie usta sprawiały wrażenie wyjątkowej delikatności, jednak jej spojrzenie miało pewien pazur.
  - Charlotte jestem - burknęła, uśmiechając się półgębkiem. - Też czasem śpiewam, ale grajkiem niestety nie zostanę.
  - Meg - posłałam jej uśmiech.
  - Megan...? - spytała. No tak, w końcu Meg może być zdrobnieniem kilku imion.
  - Margaret, tylko błagam, nie mów mi Peggy, bo chyba uduszę na miejscu.
   Zaśmiała się cicho, ale ten śmiech wydawał się taki niepasujący do niej.
  - Jesteś stąd? - kolejne pytanie. Charlotte musiała być bardzo ciekawska.
  - Nie, w sumie przyjechałam tu tydzień temu. Jestem z...
  - Anglia? Masz typowo brytyjski akcent - podsumowała i wyjęła paczkę papierosów z kieszeni, chcąc mnie jednym poczęstować.
  - Dzięki, nie palę. Ale... Wcale nie mam tak brytyjskiego akcentu. Jestem z Polski, tylko kiedyś przez pewien czas mieszkałam w Anglii...
  - Co ukierunkowało twój brytyjski akcent - z jej ust uleciał obłoczek dymu papierosowego. - Ale nie jest tak źle, większość osób by na to nie wpadła. Z czasem przywykniesz i będziesz mówiła jak wszyscy tutaj.
   Wzruszyłam ramionami. Rozejrzałam się i zdałam sobie sprawę, że nie wiem gdzie jestem, a powinnam już wracać. Wstałam z ławki i spojrzałam w każdą stronę. Nie pamiętałam nawet skąd przyszłam.
  - Charlotte...
  - Cher - poprawiła mnie, rzucając peta pod ławkę. - Mów mi Cher. Gdzie chcesz się dostać?
  - Nie pamiętam adresu, pod którym mieszkam - na te słowa dziewczyna nie kryła rozbawienia. - Ale jeśli wskazałabyś mi drogę  do kawiarni w której pracuję...
   Nazwa kawiarni była dobrze znana, więc i moja nowa znajoma wiedziała, gdzie mnie zaprowadzić. Cher wywróciła oczami, wstała i ruszyłyśmy przez okolicę pogrążone w rozmowie. Kiedy znalazłyśmy się pod moim miejscem pracy zaczął kropić deszcz.
  - Masz tu mój numer, jakby coś się działo, to dzwoń - wręczyła mi kartkę, na której nabazgrała swoje imię i numer telefonu. - Jeśli tu pracujesz to czasem wpadnę. Mam nadzieję, że zostaniemy dobrymi znajomymi, bo wydajesz się być interesująca - w jej oku ujrzałam błysk, a po twarzy przebiegł cień uśmiechu. - Na razie!
   Cher szybko zniknęła za rogiem, machając do mnie. Nie zdążyłam jej odpowiedzieć, a już jej nie było. Z westchnieniem wyszłam na deszcz i skierowałam się do domu.
   Nie wiem czemu, ale zamiast użyć drzwi wejściowych do mojego pokoju weszłam od drugiej strony. W bujanym fotelu siedziała pani Isabel i zerkała na mnie zza okularów.
  - Podobno pracę skończyłaś już chwilę temu... - zarzuciła mi. Jej głos nie był już taki ciepły jak zawsze.
  - Przepraszam - powiedziałam prosto z mostu, postawiłam gitarę obok wejścia i przejechałam ręką po mokrych włosach. - Po pracy poszłam na spacer i się zgubiłam. Poznałam dziewczynę, która pomogła mi znaleźć drogę powrotną, no i po drodze zaczął padać deszcz...
  - Mam ochotę powiedzieć, że tylko winny się tłumaczy, ale oszczędzę sobie - odwróciła głowę, wracając do czytania książki. - Tylko naucz się na przyszłość albo wracasz tuż po pracy, albo mówisz mi, że gdzieś wychodzisz i nie przyjdziesz od razu...
   Uniosłam brwi ze zdziwienia. Isabel wydawała się być zupełnie inną, miłą, starszą kobietą, z którą będę świetnie się dogadywała. Jednak rzeczywistość mogła okazać się zupełnie inna.
   Skinęłam głową i szybko zniknęłam w swoim pokoju. Wzięłam szybki prysznic, bez słowa zrobiłam coś na kolację dla siebie i gospodyni, po czym znów zniknęłam w swoich czterech ścianach. Wyjęłam z torby tą serwetkę, którą spakowałam w pracy, mając nadzieję, że to nie sen i zostanie mi piękna pamiątka na przyszłość. Złapałam za gitarę i zaczęłam na niej cicho przygrywać. Moje palce same układały się na gryfie do piosenki City of Angels, co osobiście wprawiło mnie w rozbawienie. Przez myśl przebiegły mi wspomnienia z dzisiejszego dnia, który prawdę mówiąc był nieźle zakręcony.
   Odłożyłam gitarę i położyłam się na łóżku, wpatrując się w zdjęcie leżące na szafce nocnej. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam i nie zauważyłam, że mój telefon był pełen wiadomości i nieodebranych połączeń.

4. First meeting

Hej :) Dziś mam dobry dzień, więc myślę, że rozdział też jest w miarę dobry. No i w końcu ukazuję się nam nasz Shannimal! ♥ Enjoy! :)

   W drzwiach stał jeden z najprzystojniejszych mężczyzn stąpających po ziemi. Jego oczy skrywały się za przeciwsłonecznymi RayBanami, włosy były nastroszone i na pierwszy rzut oka nieułożone. Usta wygięte w zabójczym, jednak delikatnym uśmiechu.

   Złapałam za wisiorek zdobiący mój dekolt i przełknęłam głośno ślinę. Mężczyzna skierował się w stronę rzadko uczęszczanego zakamarka kawiarni. Wyrwał mi się cichy pisk, który wprawił Emmę w rozbawienie. Spojrzała na mnie i delikatnie pchnęła w kierunku, gdzie zniknął mężczyzna. 

  - Często tu przychodzi, jeśli tylko jest w LA - szeptała mi do ucha. - Idź i go obsłuż, ale powstrzymaj ekscytację... Potraktuj go jak zwykłego klienta. 

   Wzięłam głęboki oddech. Przykleiłam uśmiech do twarzy i żwawym krokiem ruszyłam obsłużyć Shannona.

  - Witam! - w moim głosie dało się wyczuć spięcie. - Co mogę podać?

   Mężczyzna odwrócił głowę i spojrzał na mnie. Moje nogi stały się jak z waty, ale musiałam przynajmniej zachować pozory zdrowej na umyśle, a nie stać się szaloną psychofanką z mózgiem trzynastolatki. Jego piwne oczy zlustrowały mnie, a usta wygięły się w szerszym uśmiechu.

  - Jesteś tu nowa? - spytał swoim delikatnie zachrypniętym głosem. - Nigdy wcześniej Cie tu nie widziałem.

   Jego słowa, ten głos sprawił, że o mało nie straciłam przytomności. Serce podskoczyło mi do gardła, tętno przyspieszyło, krew napłynęła do twarzy,a włoski na karku się zjeżyły. To, jak moje ciało zareagowało na jednego, acz wyjątkowego mężczyznę, wprawiło Shannona w niemałe rozbawienie.

  - Nie jestem stąd - powiedziałam cicho, pocierając dłonią kark. - Dzisiaj zaczęłam.

  - W takim wypadku mam nadzieję, że nasze drogi częściej się będą krzyżować.

   Zamknęłam oczy i zacisnęłam usta w cienką linię, aby się uspokoić. Kiedy znów spojrzałam na mężczyznę byłam w prawie normalnym stanie. 

  - Co podać? - powtórzyłam, ignorując jedno zdanie, które właśnie wyprawiło mój żołądek w podróż najbardziej zakręconym rollercoasterem, jaki tylko można sobie wyobrazić. 

   Shannon zamówił latte i odprowadził mnie wzrokiem. Zniknęłam za ścianą i poczułam się w końcu lekka... Chyba nadal nie docierało do mnie to, co właśnie się działo. Kiedyś dałabym się zabić za chwilę rozmowy z jednym z nich. Ba! Jeszcze dziś rano sama myśl o tym zwaliłaby mnie z nóg! To, co się dzieje, chyba jednak nie dzieje się na prawdę, zaraz popełnię jakąś gafę i obudzę się w swoim łóżku, z daleka od ideałów. 

   Przyniosłam zamówienie Shannona i bez słowa znów zniknęłam. Odbierałam co raz to kolejne zamówienia z co raz to szerszym uśmiechem na twarzy. Nie przejmowałam się już perkusistą, po prostu cieszyłam się chwilą. Kiedy w końcu odważyłam się spojrzeć w stronę, gdzie siedział mój ideał nie było już nikogo. Podeszłam do stolika aby zabrać wysoką szklankę w której niedawno jeszcze była latte. Zabrałam pieniądze należne za napój. Moją uwagę przykuła serwetka, na której było coś napisane drobnymi, czarnymi literkami. 

"Mam nadzieję, że nasze drogi częściej będą się krzyżować. I ślicznie wyglądasz z zawstydzeniem wypisanym na twarzy. Shann."

   W tym momencie serce mi stanęło, a usta mimowolnie otworzyły się. Opadłam na fotel, w którym wcześniej siedział perkusista i w kółko czytałam te trzy linijki. To nie może być prawda, nikt nie rodzi się taką szczęściarą. To musi być sen... 

   Jednak schowałam serwetkę do kieszeni fartuszka i zabrałam się dalej do pracy. Jeśli to jednak nie jest sen, będę miała ładną pamiątkę.
   W sumie znów nie było zbyt dużego ruchu i właśnie zdałam sobie sprawę, że od rana nie miałam żadnej przerwy.

  - Dla Ciebie na dzisiaj już dość wrażeń - zaśmiała się Emma, dotykając triadę na mojej szyi. 

   Oczywiście spiekłam buraka i posłałam jej pytające spojrzenie, czy na pewno mogę. Zaśmiała się tylko, jednym pociągnięciem rozwiązała mój fartuszek i delikatnie kopnęła mnie kolanem w pupę. 

  - Tylko żebyś nie zemdlała w drodze do domu - zaśmiała się.

  - Ale ja nie idę jeszcze do domu - wyszczerzyłam zęby w uśmiechu, po czym poszłam się przebrać. 

   Pożegnałam się ze wszystkimi i z gitarą na plecach wyszłam z kawiarni. Uśmiech za nic w świecie nie chciał zejść z mojej twarzy. Zamiast pójść coś zjeść znalazłam odpowiednie miejsce dla siebie, zrzuciłam instrument z pleców i wyjęłam go z futerału. Rozbrzmiały pierwsze dźwięki i już zdobyłam uwagę kilku gapiów. Niedługo później zaczęłam śpiewać z taką pasją, wyładowując przy okazji swoje emocje.

Some people wake up, scared of living the dream

They settle for anything

Some wanna live an airbrushed world, like the cover of a magazine

But I believe in thunder bolts and butterflies

When you look into my eyes

I pray tonight the wish won't fail

Click my heels, got a real life fairytale

   Aż zaśmiałam się w przerwie między zwrotką, a refrenem. Biło ze mnie takie szczęście, że wręcz widziałam, jak zarażam ludzi, którzy mnie słuchają i przyglądają się mojej grze. Ten widok sprawiał, że jeszcze większe szczęście mnie wypełniało.

If Cinderella was here tonight

She wouldn't walk out the door leaving you behind

Midnight calling but she don't care

She'd be a fool not to follow you everywhere

Because for you I would lose both, both of my shoes

Stay all night, see the light

It's all I wanna do

   Nie oczekiwałam tego, wręcz nieświadomie zostawiłam otwarty futerał leżący gdzieś z boku. Ludzie zaczęli bujać się, klaskać w rytmie, a nawet wrzucać drobniaki do futerału! Tego bym się nie spodziewała.

Some people get lost, looking up at the sky

Waiting for shooting stars

Some never take their eyes of the sidewalk

they never take a step too far

But I believe the planets and the stars align

When you look into my eyes

I pray tonight the kiss won't fail

Click my heels got a real life fairytale

   Powtórzyłam jeszcze raz refren i zakończyłam grać. Ludzie zaczęli klaskać i gwizdać, a nawet krzyczeć w prośbie, abym coś jeszcze zaśpiewała. Niestety moja wena powoli zaczęła ulatywać wraz z siłą. Uśmiechnęłam się i zaczęłam zbierać swoje rzeczy. Otworzyłam szeroko oczy, bo okazało się, że słuchacze wrzucili tu dość dużo pieniędzy. Zgarnęłam wszystko do torby, spakowałam się i ruszyłam na spacer. Miałam tylko nadzieję, że się nie zgubię.

3. Work

Hej ;) Tak, tak, wena mnie goni. Cieszę się, że tu zaglądacie, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby pojawiły się też jakieś komentarze. :)
I jeszcze ku woli ścisłości - odmładzam nieco naszych panów Leto, żeby po prostu dopasować ich mniej więcej do Meg. Więc Jay ma 30 lat, a Shann 31. Ale wszystko inne zostawiamy tak, jak jest teraz, wygląd, osiągnięcia i te sprawy... Mam nadzieję, że za bardzo wam tym nie namieszam.  Enjoy! :) 

   Minął tydzień odkąd już tu mieszkam. Nadszedł czas aby znaleźć pracę. Co prawda wysłałam swoje CV w kilka miejsc, jednak z żadnego nie dostałam żadnej odpowiedzi. Plułam sobie w twarz, że wcześniej nie pomyślałam też o tym. Niby mam na dość pieniędzy, że wystarczyłoby mi na kilka najbliższych miesięcy, ale w końcu co jak się skończą? Albo co, jeśli nagle będę potrzebowała większą ilość pieniędzy?

   Zgarnęłam palcem czarny lok, który wyleciał mi z koka na czubku głowy. Spojrzałam w ekran laptopa wciąż wypatrując jakiejś pracy. Klasnęłam w dłonie, widząc idealną ofertę dla siebie. Przy okazji w powietrze uniósł się biały obłoczek, bo ręce miałam całe w mące, robiłam właśnie ciasto dla pani Isabel.

   Wysłałam wszystko, co trzeba było i zabrałam się z powrotem za przygotowywanie ciasta. Kiedy skończyłam wsadziłam wypełnioną formę do piekarnika i usiadłam na krześle niedaleko gospodyni. Ta wyjrzała zza gazety i spojrzała na mnie przez szkła okularów do czytania.

  - Nie potrzebujesz pomocy skarbie?

  - Nie, nie. Wszystko już zrobione, za jakąś godzinę będzie gotowe... - rozpuściłam włosy, które opadły mi na ramiona i plecy.

  - Nie o tym mówię - kobieta podniosła okulary i oparła je na swoim czole. - Widzę, że odkąd tu przyjechałaś cały czas siedzisz w domu i w przerwach między pracami domowymi szukasz pracy...

  - Niech się pani nie martwi, coś znajdę. Co prawda nie wiadomo kiedy to będzie...

  - Moja znajoma szuka kelnerki do swojej kawiarenki, ty idealnie byś się nadawała.

   Otwarłam szeroko oczy ze zdziwienia. Co prawda nie tego szukałam, ale jak na razie to mogło być idealne wyjście. Omówiłyśmy wszystko i Isabel zdeklarowała się pójść ze mną do tej kawiarni już następnego dnia. Byłam prze szczęśliwa, bo szczerze mówiąc ciągłe siedzenie w domu już zaczynało mnie nudzić. 

  - Ale... Ta praca będzie zajmowała wyjątkowo dużo czasu... Nie będzie z tym problemu? - spytałam niepewnie, kiedy szłyśmy na spotkanie.

  - No oczywiście, wracamy się - rzuciła z przekąsem. - Głupia. Przecież sama ci to zaproponowałam. Poza tym nie potrzebuję aż tak dużo opieki. 

   Uspokoiło mnie to trochę. Kiedy odzyskałam trzeźwy umysł spojrzałam na szyld. Nazwa coś mi mówiła... Dopiero kiedy weszłam do środka skojarzyłam - jedna z ulubionych kawiarni Shannona. Poczułam, jak krew napływa mi do twarzy i robię się cała czerwona. Spięłam się i to porządnie, ledwo wydukałam zwykłe "dzień dobry" w stronę Emmy, właścicielki lokalu.
  - Nie ma się czym stresować, Meg - uśmiech właścicielki dodał mi nieco otuchy. - Wiem, że to dopiero początek w nowym mieście, ale wierzę, że dasz sobie radę. Praca nie jest wymagająca... No i pomimo, że jesteś tu od niedawna dużo o tobie słyszałam. Oczywiście dużo dobrego.
   Znów spaliłam buraka na twarzy. Jednak myśl o Shannonie już zdążyła usunąć się w tył mojej głowy i mogłam normalnie funkcjonować. Rozmowa w sumie była dość luźna i inna od wszystkich innych. To raczej było... Spotkanie zapoznawcze, niż rozmowa o pracę. Ja jednak nie śmiałam narzekać. Z uśmiechem oznajmiłam, że mogę zacząć jak najszybciej.
  - W takim wypadku widzimy się w poniedziałek! - Emma klasnęła z zadowoleniem w dłonie. - Będziesz miała strój, tylko plakietka może dotrzeć nieco później, ale nie będzie z tym problemu.

***

   Pojawiłam się w kawiarence przed czasem. Znaczy się otwierano ją o szóstej, ja powinnam przyjść na dziewiątą, jednak zjawiłam się tam już pół godziny po otwarciu. Dostałam swój strój - czarną, obcisłą spódniczkę do połowy uda, biały podkoszulek z dekoltem w łódeczkę i rękawem do połowy ramienia i niebieski fartuszek. Poszłam na zaplecze, aby się przebrać i zostawić swoje rzeczy i gitarę w szafce. Spojrzałam w lusterko - wyglądałam całkiem seksownie, czemu dodatkowa sprzyjała moja figura - długie nogi, mocne wcięcie w talii, okrągła pupa i pełny biust o dużej miseczce. Poprawiłam koszulkę i wyszczerzyłam zęby, kiedy triada wisząca na mojej szyi zabłysła.

   Poznałam cały personel z którym miałam pracować przynajmniej w najbliższym czasie. Byli to młodzi, energiczni i pozytywnie nastawieni do życia ludzie. Pokazano mi stoliki, które będę miała obsługiwać, przeszłam szybki kurs używania kasy fiskalnej i kilku ekspresów do kawy - każdy robił inny rodzaj kawy. Skrzywiłam się, bo wiedziałam, że dość szybko nie załapię, który jest do czego. Przynajmniej obsługa nie była trudna.
  - Na razie przyjmujesz zamówienia, a Mike robi ci kawę, możesz też wydawać kawy na wynos. Ciastkami też zajmuje się Mike, więc jakby coś do niego się zgłaszaj.
  - Pokiwałam powoli głową, ściskając notatnik w kieszeni fartuszka. Nie wiem czemu, strasznie się stresowałam. Z zafascynowaniem patrzyłam na Emmę - właścicielkę, która właśnie robiła latte w wysokiej szklance. W końcowym efekcie kawa wyglądała naprawdę pięknie i smakowicie, aż chciało się ją wypić.
  - Też byś tak chciała? - spytała właścicielka ni stąd ni zowąd. - Co prawda nie załatwię ci kursu baristy, ale co nieco mogę nauczyć. Kiedy zrobi się wolniej zgłoś się do mnie.
   Ucieszyłam się w głębi. To po części też była sztuka, poza tym fascynowały mnie te wszystkie wzorki i inne rzeczy.
   Kiedy skończyła się pora lunchu ruch się zmniejszył. Jakby nie patrzeć, nie byłam teraz potrzebna. Znalazłam Emmę, która właśnie kończyła zjadać czekoladowe ciasto z talerzyka. Poprosiłam, aby nauczyła mnie tych wszystkich sztuczek. Z uśmiechem zabrała się do pokazywania mi wszystkich sztuczek. Nie było to zbyt trudne i sprawiało mi wiele zabawy, jednak nie wszystko udawało mi się zrobić.
  - Nie każdy rodzi się mistrzem - podsumowała Emma z rozbawieniem, kiedy ja zlizywałam kawę z palców. - Ale poćwiczysz i w końcu ci się będzie udawało.
   Wytarłam ręce w ścierkę leżącą obok. Powstrzymałam śmiech i upiłam łyka własnoręcznie robionej kawy.
  - Może nie jest piękna, ale smaku jej nie brakuje! - zaśmiałam się.
   Drzwi wejściowe otworzyły się, co oznajmił nam dzwoneczek wiszący nad nimi. Odwróciłam się, aby spojrzeć kto właśnie przekroczył próg i w jednej sekundzie poczułam, jak mój świat się zatrzymuje.

2. New Life

Hej :) Dodaję kolejny rozdział, bo wiem, że początek standardowo zanudza... Więc trzeba jak najszybciej czymś zainteresować! :) Enjoy!

   Obudziły mnie skrzypiące drzwi do mojego pokoju. Podniosłam się niczym oparzona i ujrzałam panią Isabel zerkającą do pokoju. Złapałam się za głowę i uśmiechnęłam się do kobiety.

  - Dzień dobry Peggy - staruszka przekroczyła próg i usiadła na skraju łóżka. - Podróż musiała cię bardzo zmęczyć, bo od razu zasnęłaś i spałaś jak suseł.

   Uśmiechając się delikatnie wzięłam kubek gorącej kawy, który Isabel mi przyniosła. 

  - Tak. Co prawda dużo podróżowałam, ale tym razem to był naprawdę duży skok - upiłam łyk napoju.

   Zdałam sobie sprawę, że już minęło dużo czasu od mojego przyjazdu i powinnam dać znać rodzicom, czy wszystko jest ok. Zeskoczyłam z wyjątkowo miękkiego i wygodnego łóżka. Złapałam za torbę z laptopem i zaśmiałam się na lekko zaskoczone spojrzenie gospodyni.

  - Chciałabym przedstawić panią moim rodzicom, jeśli nic pani nie ma przeciwko.
   Otworzyłam laptopa i już chwilę później na ekranie ukazali się moi rodzice. Uśmiechnąłem się a po chwili zaśmiałam, widząc zafascynowaną minę Isabel. Chwilkę porozmawiałam z rodzicami, a potem gospodyni tak wciągnęła się w rozmowę, że mogłam zająć się swoimi sprawami. Wstałam z łóżka i obejrzałam szafę i komodę. W sumie nie miałam zbyt wielu rzeczy, rozpakowywanie nie zajęło dużo czasu, ani miejsca. Akurat wyjmowałam albumy ze zdjęciami i teczki z rysunkami i plakatami, kiedy usłyszałam krzyk
  - Piggi! - wrzasnęli Matt i Vic jednocześnie.
   Pani Isabel zrobiła wielkie oczy i spojrzała na mnie. Ze śmiechem usiadłam obok i wytłumaczyłam, że to tylko moi zwariowani bracia.
  - Nie straszcie ludzi, co? Biedna pani Isabel prawie zawału dostała...
  - Przepraszamy - obaj wyszczerzyli się do ekranu.
   Jak ja ich kochałam. Dwa biegające przystojniaki z najróżniejszymi pomysłami w głowie. Mimo wszystko byli dobrze wychowani i wyjątkowo mili, wyłączając momenty, w których robili głupie psikusy. Z wyglądu byliśmy podobni, oni mieli krótkie czarne włosy i duże oczy. Zazdrościłam im tego, że ich kruczoczarna czupryna była prosta, a nie niczym afro, jak u mnie. Największą różnicą między nami były oczy. Ich były złote z ciemnymi plamkami, a moje takie nijakie. Formalnie były niebieskie, jednak miały srebrny pobłysk.
  - Czy tych dwóch przystojnych, młodych mężczyzn są twoimi braćmi? - uśmiech rozbłysnął na twarzy mojej o wiele starszej współlokatorki.
  - Tak, przynajmniej oni w domu są ładni. Matt i Vic - kiedy wypowiadałam imię każdego z nich pomachali, aby było wiadomo, który jest który - pierwszy studiuje medycynę, drugi dziennikarstwo. I obaj wolni, ale są niczym ciepłe bułeczki. Proszę brać, póki gorące!
   Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. Ja jednak wewnątrz czułam smutek. Dopiero teraz, będąc tak daleko od domu i tak naprawdę nie wiedząc, kiedy wrócę (i czy w ogóle wrócę), poczułam tęsknotę za domem. Niby sama się na to zdecydowałam, sama dążyłam do spełnienia swojego marzenia, jednak wiązało się to też z bólem, stratą i tęsknotą.
   Stłumiłam te uczucia i prowadziłam dalej rozmowę, przeplataną zabawnymi komentarzami. Kiedy w końcu się rozłączyliśmy pani Isabel uważnie przyglądała się temu co robię. Złapałam za zdjęcia i niektóre z nich ułożyłam na komodzie i jedno trafiło na szafkę nocną. To ostatnie przedstawiało nas wszystkich - mnie, rodziców, braci i Korka, naszego psa.Zrobiliśmy je kilka dni przed moim przylotem tutaj, abym miała jak najbardziej aktualne wspomnienie. Isabel tylko przyglądała się z uśmiechem.
  - Czy nie będzie problemu, jeśli zrobiłabym kilka dziur w ścianie, aby powiesić kolejne ramki ze zdjęciami...? - spytałam nieśmiało, przytulając do siebie album.
  - To twój pokój, możesz robić z nim co chcesz. Nawet jeśli wyburzyłabyś sobie ściany mnie to nie będzie interesowało, bo to twoja część domu, niczym twoje osobiste mieszkanie.
   Uśmiechnęłam się i przytuliłam kobietę. Kiedy się od niej odsunęłam zaczęłam wyciągać moje rysunki i plakaty z teczki. Może i to było dziecinne, bo zazwyczaj to nastolatki mają pokój wyklejony plakatami ulubionego zespołu, ale mnie to nie obchodziło. Ja będę wiecznym dzieckiem, które pomimo swojego wieku nadal będzie wieszało wszędzie podobizny swoich idoli.
   Zaciekawiona Isabel zerknęła mi przez ramię. Nagle wskazała palcem na jeden z nich i powiedziała:
  - Och, ci chłopcy mieszkają tu niedaleko, czasem ich widuję - uderzyła palcem w plakat, na którym widniała twarz Jareda Leto.
   Otworzyłam usta ze zdziwienia. Znaczy się wiedziałam, że mieszkają w tym mieście, ale samo prawdopodobieństwo spotkania ich byłoby co najmniej znikome, a co dopiero "mieszkania w pobliżu". Serce zabiło mi szybciej. Przełknęłam ślinę i odsunęłam od siebie tą myśl. Przecież mogą mieszkać nawet po drugiej stronie ulicy, a mi i tak nie będzie dane się z nimi zobaczyć.
  - To bardzo... To świetnie - powiedziałam przez ściśnięte gardło. - To mój ulubiony zespół, więc jeśli uda mi się ich spotkać będę najszczęśliwszą osobą na świecie.

1. My story

Hej :) Muszę przyznać, że jestem zadowolona, bo pisałam wiele opowiadań, ale to moje pierwsze opowiadanie o marsach... Znaczy się co prawda na razie nie jest marsowe, ale już niedługo, mam nadzieję, że wytrzymacie na razie dość zwykłe życie młodej Meg. ENJOY!

   Powietrze wokół było gęste, a ludzi niczym w mrowisku. I co się dziwić, w końcu to miasto aniołów. Od zawsze marzyłam o tym miejscu, czułam że to właśnie tu będę pasowała. Zwiedziłam kawał świata, jednak nigdy nie czułem czegoś specjalnego, co zatrzymałoby mnie.

   Urodziłam się w Polsce, jako najstarsza z rodzeństwa. Pomimo tego, że byliśmy biedni ja nigdy nie narzekałam. Miłości nie da się kupić, szczęścia też, a to właśnie od urodzenia wypełniało moje życie. Nigdy nie narzekałam mając kochających rodziców. Kiedy miałam zaledwie trzy lata mój ojciec wyjechał do Anglii. Mama wahała się - zostać z własną, schorowaną matką, czy jechać za mężem. niezbyt długo jednak się zastanawiała. Moja babcia Zuza umarła niecały rok po wyjeździe taty.Mama się załamała, ale szybo podjęła decyzję. Na dziś dzień nie pamiętam ani mojej babci, ani pierwszych czterech lat życia spędzonych w Polsce. 

   Dziewięć miesięcy po zamieszkaniu w Anglii urodziło mi się rodzeństwo - Wiktor i Mateusz. Szalone bliźniaki, będące zarazem chodzącym pomiotem diabła. Wszędzie było ich pełno, zwłaszcza, że była ich dwójka. Cały czas rozrabiali, zaczepiali... Ale i tak kochałam ich najbardziej na świecie. Często przebieraliśmy się, ja w ich ubrania, a oni w moje, oni byli księżniczkami, a ja dżentelmenem z prawdziwego zdarzenia. Nie powiem, byłam wyjątkowo szczęśliwa, że miałam braci. 

   Pierwszego dnia w szkole chyba nikt nie zapomina, zwłaszcza, jeśli jest to dziwny przypadek, jak na przykład mój. Nie władałam językiem angielskim zbyt dobrze, jednak komu szkodzi skoczyć na głęboką wodę. Jednak nie przeszkadzało mi to. Jako przebojowe dziecko wkroczyłam do szkoły, a moja czarna burza loków skakała wokół okrągłej głowy. Przyciągałam uwagę, dzieci lgnęły do mnie, zwłaszcza, że nie tylko tak wyglądałam. Władanie innym językiem też było niesamowite.

   Zawsze chciałam iść do szkoły muzycznej, zawsze chciałam nauczyć się gry na skrzypcach. Niestety nigdy nie było mi to dane. Za to uzbierałam na gitarę i jako samouk sprawiłam, że granie na niej stało się czymś naturalnym. Po lekcjach zostawałam w szkole na zajęciach dodatkowych, z których i tak zazwyczaj znikałam i zaszywałam się w sali muzycznej. Tam zawsze przesiadywała pani Sulivan, emerytowana nauczycielka muzyki. Była dla mnie jak babia, której nie miałam. Nauczyła mnie gry i śpiewu, co było dla mnie ważne, bo to właśnie muzyka płynęła w moich żyłach od dawna. 

   Mimo, że wyprowadziliśmy się do Anglii często przyjeżdżaliśmy do polski. W każdym razie dla mnie często to było raz na rok, na święta bożego narodzenia. Wtedy szlifowałam i w sumie też przypominałam sobie mój ojczysty język. Poznawałam też swoją rodzinę, tą bliższą i tą dalszą.

   W wieku dziewiętnastu lat zakończyłam liceum. Oznajmiłam rodzicom, że chcę studiować w Polsce. Byli zadowoleni z takiego obrotu sprawy i kibicowali mi od początku do końca. Bracia żartowali sobie, że w końcu pozbyli się natrętnej siostry-opiekunki, my jednak między sobą wiedzieliśmy, że nie chcemy się rozstawać i będziemy chorobliwie tęsknić.

   I tak też było. Kiedy nastały święta zobaczyliśmy się pierwszy raz od pół roku (bo rozmowy przez skype się nie liczą). Byliśmy szczęśliwi, a kolejne rozstanie, na następne pół roku było niestety smutną wizją. Ja jednak obiecałam - jak najszybciej ukończyć jak najszybciej studia i wrócić do domu. Tak więc cztery lata później powróciłam do domu z dyplomem ukończenia studiów filologi hiszpańskiej. Rodzice byli ze mnie dumni, bracia w sumie też. Oni jednak zdecydowali się na studia w domu, żeby nie zostawiać rodziców samych. Mateusz studiował medycynę, a Wiktor dziennikarstwo. Byłam dumna z moich małych braci, którzy stali się prawdziwymi facetami, z których można było być dumnym. 

   Nie pozostałam jednak w Anglii na długo. Postanowiłam spełnić swoje marzenie - wyjechać do Ameryki. Rodzice byli szczęśliwi, że się spełniam, jednak w ich oczach było widać smutek, że znów ich zostawiam. Jednak i tak po tych czterech latach czułam się w domu dziwnie, trochę jak obcy, co utwierdziło moją decyzję o wyjeździe.

   I tak oto stoję tu, w Los Angeles, w mieście, gdzie w końcu chciałam się odnaleźć. To tu miały się spełnić moje marzenia, a życie miało nabrać kolorów.

   Wcześniej zadbałam o miejsce w którym mogłabym zamieszkać. Zaoferowałam się starszej kobiecie, że zamieszkam z nią w zamian za pomoc. Taki układ całkowicie mi pasował.

   Dostać się w podany adres nie było trudno. Podziękowałam taksówkarzowi, wcześniej płacąc odpowiednią sumę. Dom był niewielki, jednak przyjemny. Podeszłam do drzwi wejściowych i wyciągnęłam rękę, aby zapukać, jednak nim sięgnęłam drzwi ktoś je otworzył. Moim oczom ukazała się starsza kobieta o twarzy zaoranej zmarszczkami, oczami błękitnymi niczym bezchmurne niebo i siwym kokiem na czubku głowy. 

  - Ty pewnie jesteś Peggy! - powiedziała z szerokim uśmiechem na twarzy i zaprosiła mnie gestem do środka. 

  - Tak, to ja - uśmiechnęłam się ciepło. - Jednak wolałabym, aby pani mówiła mi Margaret, albo po prostu Meg.

   Spędziłam bardzo miły wieczór z panią Isabel. Ja opowiadałam jej o swoim dzieciństwie, a ona trochę o swoim życiu i rodzinie. Była bardzo miłą i pozytywną kobietą. Wiedziałam, przeczuwałam to, że był to dobry wybór. 

   Kiedy zrobiło się dość późno Isabel wskazała mi kilka warunków, dzięki którym będę mogła u niej mieszkać. Nie były zbyt wymagające, gdyż mieszkając w domu robiłam podobne rzeczy - zakupy, gotowanie rano jedzenia na cały dzień, pranie i jeszcze inne obowiązki domowe. W zamian za to dostałam przytulny pokój z łazienką. Zaskoczyło mnie, że jest do niego osobne wyjście na zewnątrz. Isabel jednak z uśmiechem powiedziała, że to specjalnie dla mnie, abym miała trochę prywatności.

   Kiedy drzwi za gospodynią zamknęły się opadłam na łóżko zmęczona. Nie pomyślałam nawet o rozpakowaniu walizek, czy wyciągnięciu laptopa, żeby zadzwonić do rodziców. Wtuliłam się w pościel na wielkim łóżku. Fioletowa poszewka pachniała jeszcze proszkiem do prania. Uśmiechnęłam się pod nosem. To właśnie był zapach nowego lepszego początku. Nie wiedziałam jeszcze, jak dobre będzie moje życie.