3. Work

Hej ;) Tak, tak, wena mnie goni. Cieszę się, że tu zaglądacie, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby pojawiły się też jakieś komentarze. :)
I jeszcze ku woli ścisłości - odmładzam nieco naszych panów Leto, żeby po prostu dopasować ich mniej więcej do Meg. Więc Jay ma 30 lat, a Shann 31. Ale wszystko inne zostawiamy tak, jak jest teraz, wygląd, osiągnięcia i te sprawy... Mam nadzieję, że za bardzo wam tym nie namieszam.  Enjoy! :) 

   Minął tydzień odkąd już tu mieszkam. Nadszedł czas aby znaleźć pracę. Co prawda wysłałam swoje CV w kilka miejsc, jednak z żadnego nie dostałam żadnej odpowiedzi. Plułam sobie w twarz, że wcześniej nie pomyślałam też o tym. Niby mam na dość pieniędzy, że wystarczyłoby mi na kilka najbliższych miesięcy, ale w końcu co jak się skończą? Albo co, jeśli nagle będę potrzebowała większą ilość pieniędzy?

   Zgarnęłam palcem czarny lok, który wyleciał mi z koka na czubku głowy. Spojrzałam w ekran laptopa wciąż wypatrując jakiejś pracy. Klasnęłam w dłonie, widząc idealną ofertę dla siebie. Przy okazji w powietrze uniósł się biały obłoczek, bo ręce miałam całe w mące, robiłam właśnie ciasto dla pani Isabel.

   Wysłałam wszystko, co trzeba było i zabrałam się z powrotem za przygotowywanie ciasta. Kiedy skończyłam wsadziłam wypełnioną formę do piekarnika i usiadłam na krześle niedaleko gospodyni. Ta wyjrzała zza gazety i spojrzała na mnie przez szkła okularów do czytania.

  - Nie potrzebujesz pomocy skarbie?

  - Nie, nie. Wszystko już zrobione, za jakąś godzinę będzie gotowe... - rozpuściłam włosy, które opadły mi na ramiona i plecy.

  - Nie o tym mówię - kobieta podniosła okulary i oparła je na swoim czole. - Widzę, że odkąd tu przyjechałaś cały czas siedzisz w domu i w przerwach między pracami domowymi szukasz pracy...

  - Niech się pani nie martwi, coś znajdę. Co prawda nie wiadomo kiedy to będzie...

  - Moja znajoma szuka kelnerki do swojej kawiarenki, ty idealnie byś się nadawała.

   Otwarłam szeroko oczy ze zdziwienia. Co prawda nie tego szukałam, ale jak na razie to mogło być idealne wyjście. Omówiłyśmy wszystko i Isabel zdeklarowała się pójść ze mną do tej kawiarni już następnego dnia. Byłam prze szczęśliwa, bo szczerze mówiąc ciągłe siedzenie w domu już zaczynało mnie nudzić. 

  - Ale... Ta praca będzie zajmowała wyjątkowo dużo czasu... Nie będzie z tym problemu? - spytałam niepewnie, kiedy szłyśmy na spotkanie.

  - No oczywiście, wracamy się - rzuciła z przekąsem. - Głupia. Przecież sama ci to zaproponowałam. Poza tym nie potrzebuję aż tak dużo opieki. 

   Uspokoiło mnie to trochę. Kiedy odzyskałam trzeźwy umysł spojrzałam na szyld. Nazwa coś mi mówiła... Dopiero kiedy weszłam do środka skojarzyłam - jedna z ulubionych kawiarni Shannona. Poczułam, jak krew napływa mi do twarzy i robię się cała czerwona. Spięłam się i to porządnie, ledwo wydukałam zwykłe "dzień dobry" w stronę Emmy, właścicielki lokalu.
  - Nie ma się czym stresować, Meg - uśmiech właścicielki dodał mi nieco otuchy. - Wiem, że to dopiero początek w nowym mieście, ale wierzę, że dasz sobie radę. Praca nie jest wymagająca... No i pomimo, że jesteś tu od niedawna dużo o tobie słyszałam. Oczywiście dużo dobrego.
   Znów spaliłam buraka na twarzy. Jednak myśl o Shannonie już zdążyła usunąć się w tył mojej głowy i mogłam normalnie funkcjonować. Rozmowa w sumie była dość luźna i inna od wszystkich innych. To raczej było... Spotkanie zapoznawcze, niż rozmowa o pracę. Ja jednak nie śmiałam narzekać. Z uśmiechem oznajmiłam, że mogę zacząć jak najszybciej.
  - W takim wypadku widzimy się w poniedziałek! - Emma klasnęła z zadowoleniem w dłonie. - Będziesz miała strój, tylko plakietka może dotrzeć nieco później, ale nie będzie z tym problemu.

***

   Pojawiłam się w kawiarence przed czasem. Znaczy się otwierano ją o szóstej, ja powinnam przyjść na dziewiątą, jednak zjawiłam się tam już pół godziny po otwarciu. Dostałam swój strój - czarną, obcisłą spódniczkę do połowy uda, biały podkoszulek z dekoltem w łódeczkę i rękawem do połowy ramienia i niebieski fartuszek. Poszłam na zaplecze, aby się przebrać i zostawić swoje rzeczy i gitarę w szafce. Spojrzałam w lusterko - wyglądałam całkiem seksownie, czemu dodatkowa sprzyjała moja figura - długie nogi, mocne wcięcie w talii, okrągła pupa i pełny biust o dużej miseczce. Poprawiłam koszulkę i wyszczerzyłam zęby, kiedy triada wisząca na mojej szyi zabłysła.

   Poznałam cały personel z którym miałam pracować przynajmniej w najbliższym czasie. Byli to młodzi, energiczni i pozytywnie nastawieni do życia ludzie. Pokazano mi stoliki, które będę miała obsługiwać, przeszłam szybki kurs używania kasy fiskalnej i kilku ekspresów do kawy - każdy robił inny rodzaj kawy. Skrzywiłam się, bo wiedziałam, że dość szybko nie załapię, który jest do czego. Przynajmniej obsługa nie była trudna.
  - Na razie przyjmujesz zamówienia, a Mike robi ci kawę, możesz też wydawać kawy na wynos. Ciastkami też zajmuje się Mike, więc jakby coś do niego się zgłaszaj.
  - Pokiwałam powoli głową, ściskając notatnik w kieszeni fartuszka. Nie wiem czemu, strasznie się stresowałam. Z zafascynowaniem patrzyłam na Emmę - właścicielkę, która właśnie robiła latte w wysokiej szklance. W końcowym efekcie kawa wyglądała naprawdę pięknie i smakowicie, aż chciało się ją wypić.
  - Też byś tak chciała? - spytała właścicielka ni stąd ni zowąd. - Co prawda nie załatwię ci kursu baristy, ale co nieco mogę nauczyć. Kiedy zrobi się wolniej zgłoś się do mnie.
   Ucieszyłam się w głębi. To po części też była sztuka, poza tym fascynowały mnie te wszystkie wzorki i inne rzeczy.
   Kiedy skończyła się pora lunchu ruch się zmniejszył. Jakby nie patrzeć, nie byłam teraz potrzebna. Znalazłam Emmę, która właśnie kończyła zjadać czekoladowe ciasto z talerzyka. Poprosiłam, aby nauczyła mnie tych wszystkich sztuczek. Z uśmiechem zabrała się do pokazywania mi wszystkich sztuczek. Nie było to zbyt trudne i sprawiało mi wiele zabawy, jednak nie wszystko udawało mi się zrobić.
  - Nie każdy rodzi się mistrzem - podsumowała Emma z rozbawieniem, kiedy ja zlizywałam kawę z palców. - Ale poćwiczysz i w końcu ci się będzie udawało.
   Wytarłam ręce w ścierkę leżącą obok. Powstrzymałam śmiech i upiłam łyka własnoręcznie robionej kawy.
  - Może nie jest piękna, ale smaku jej nie brakuje! - zaśmiałam się.
   Drzwi wejściowe otworzyły się, co oznajmił nam dzwoneczek wiszący nad nimi. Odwróciłam się, aby spojrzeć kto właśnie przekroczył próg i w jednej sekundzie poczułam, jak mój świat się zatrzymuje.