7. Miss Angel

Hej! :) Wena pcha mnie w przód jak nigdy, to wszystko od 5 rozdziału zostało napisane w jeden dzień! Po prostu nie mogę uwierzyć sama w siebie! Mam tylko nadzieję, że ta wena nie była zgubna i nie sprawiłam, że zanudzam tym pisaniem wszystkiego w ciągu jednego dnia.
Od mniej więcej tego momentu będzie w miarę dużo naszych panów Leto, więc cieszcie się! Gdybyście mieli jakieś uwagi, ciekawe pomysły na ciąg dalszy - walcie, chętnie posłucham, pomysły gdzieś wkręcę.
Enjoy! :)

   Mijały dni, a nawet tygodnie, a Shannon nie zjawił się tu ponownie. W sumie, to nie spodziewałam się, że zaszczycę takiej ilości szczęścia, że będzie tu przychodził codziennie i to w dodatku specjalnie dla mnie. Byłam głupia, robiąc sobie takie nadzieje. Mój przylot tutaj, szybkie znalezienie pracy i równie prędkie spotkanie swojego idola było czystym zbiegiem okoliczności, po prostu dobrze wybrałam i miałam szczęście. Ale to wszystko, na tym się skończy, nadal będę zwykłą fanką, która marzy o zbyt wielu wybujałych rzeczach.

   Cher okazała się być bardzo miłą, spontaniczną i wesołą osobą. Była dosłownie szczera do bólu, ale nie miałam jej tego za złe, bo lepsza najgorsza prawda, niż najlepsze kłamstwo. Przychodziła do kawiarni, czasem zabierała mnie po pracy, żeby oprowadzić po mieście, kilka razy nawet zdarzyło się, że poszłyśmy gdzieś do klubu na imprezę. Miałam wrażenie, że to początek dobrej przyjaźni.
   Kończył się trzeci tydzień mojej pracy tutaj, czyli w LA mieszkałam już nieco ponad miesiąc. Do pracy zgłosiła się urocza dziewczyna, nieco młodsza ode mnie. Miała tak samo jak ja na głowie burzę loków, tylko że w kolorze złota. Jej oczy były rozbiegane, ale głęboka zieleń biła spokojem. Można powiedzieć, że to mały uroczy aniołek. Poczułam wewnątrz ukłucie zazdrości, kiedy wszyscy biegali wokół niej i totalnie zapomnieli o moim istnieniu.

  - Dopiero przyszła, a już się panoszy - podsumowała Cher, sącząc kawę.

   Miałam akurat przerwę i siedziałyśmy razem w miejscu, z którego było widać praktycznie cały lokal. 

  - Może nie panoszy, ale stała się tu główną atrakcją - skrzywiłam się nieco. - Wiesz, co jak co, ale po części też bym tak chciała. Też chcę być urocza i przyciągać ludzi do siebie...

  - W porównaniu do ciebie i twojej kobiecości ta mała jest pięcioletnią dziewczynką. Uwierz mi przyciągasz spojrzenia facetów jak i zazdrosny wzrok wielu dziewczyn. Nie narzekaj na swoje życie, tylko ciesz się z tego co masz, bo los cie porządnie obdarzył dawką zajebistości - Cher uśmiechnęła się półgębkiem i przeczesała włosy dłonią. 

  - Masz rację, nie przejmujmy się kimś innym - uśmiechnęłam się i zaczęłam zbierać, bo moja przerwa już się kończyła.

   Cher została jeszcze chwilę, pogadała z Mike'm, który ewidentnie się jej podobał, a ona się z tym nie kryła. Myślałam, że to będzie kolejny normalny dzień, jednak myliłam się. W godzinach popołudniowych w drzwiach stanęły tak dobrze znane mi postacie. Tym razem Shannon przyszedł z bratem. Skierowali się w miejsce, w którym ostatnio przesiadywał. Zawrzałam wewnątrz, poprawiłam plakietkę i dumnym krokiem ruszyłam w ich stronę. Kiedy dzieliło nas kilka metrów znikąd pojawiła się nowa. Stanęłam jak wryta, a Madison już kręciła z braćmi. Zacisnęłam dłonie w pięści i odwróciłam się na pięcie. Zerknęłam przez ramię. Dziewczyna właśnie pochylała się do nich i śmiała uroczo jak mała dziewczynka, a Jared wziął kosmyk jej włosów w dłoń. Na moje oko Madison bardziej przypominała diabła niż anioła. 

   Oznajmiłam Emmie, że na dzisiaj to już koniec pracy dla mnie i wracam do domu. Emma była zdziwiona, jednak nigdy nie miała nic przeciwko. Odwiązałam fartuszek i rzuciłam go w kąt. Złapałam za telefon i wybrałam numer Cher.

  - Mam nadzieję, że masz jeszcze gdzieś miejsce, gdzie mogłybyśmy zakopać tą zdzirę - warknęłam do słuchawki. 

   Rozbawiłam tym przyjaciółkę. Wyjrzałam na salę, ale Madison gdzieś zniknęła, a bracia byli pogrążeni w rozmowie. 

  - Specjalne miejsce w moim ogródku już czeka. Mnie samej nie podoba się ta sytuacja... - kiedy to powiedziała usłyszałam dzwoneczki wiszące nad wejściem i zauważyłam ją. 

   Skinęłyśmy do siebie głowami i rozłączyłyśmy się. Zniknęłam na zapleczu i przebrałam się - w tej jednej chwili cieszyłam się na strój jaki dzisiaj wybrałam. Beżowa, zwiewna, asymetryczna sukienka z dekoltem idealnie ukazującym mój biust, a przód spódnicy, który sięgał do połowy uda, ukazywał moje długie nogi. Do tego białe buty na koturnie i beżowa torebka. Czułam się na prawdę kobieco i złość na Madison trochę mi przeszła. Przejrzałam się w lustrze, poprawiając swoje bujne czarne loki. W swoim spojrzeniu wyłapałam błysk zawziętości, co mnie zasmuciło.

   Moje zachowanie było godne trzynastolatki. Dojrzała kobieta nie zachowywałaby się tak, gdyby chodziło nawet o jej faceta! Przecież nie tylko ja jestem ich fanką, nie tylko ja ich tak bardzo cenię. Nie tylko ja wydaję się być najszczęśliwszą osobą na świecie kiedy to akurat ja przyciągnę ich uwagę. Z westchnieniem poczekałam, aż emocje opadną i wyszłam spokojnym krokiem z zaplecza. Przytuliłam Cher na powitanie (trzecie już tego dnia) i zaproponowałam, żebyśmy sobie wzięły kawę na wynos. 

  - Widzę, że już ci przeszła złość na pannę diabeł w ciele dzieciaka - blondynka oparła się o blat i gdyby spojrzenie mogło zabijać to nie tylko Madison byłaby martwa, ale też wszyscy wokół.

  - Moja zazdrość była nieuzasadniona - wzruszyłam ramionami, a dziewczyna zmarszczyła czoło w zdziwieniu. - Znaczy się w tym przypadku. Przecież on prawdopodobnie nawet mnie nie zapamiętał, więc co ja sobie wyobrażałam?

  - Nie wiem, ale i tak kiedyś zabijemy to małe nasienie szatana - powiedziała, po czym słodko uśmiechnęła się do Mike'a, biorąc od niego swoją kawę.

  - Do cholery jasnej, powinniście się w końcu umówić - skomentowałam, kierując się do wyjścia.

   Nagle drogę zastąpił mi ów dzieciak, do którego pałałam taką nienawiścią. 

  - Nie nauczyli cie, że nie wchodzi się w drogę dorosłym? - syknęła Cher i żeby nie rzuciła się na moją współpracowniczkę zagrodziłam jej przejście ręką.

  - Mad miałam ciężki dzień, daj sobie siana... - jęknęłam, ale ona wcale nie myślała ruszyć się z miejsca.

  - Tamten facet kazał mi przekazać, że to nieładnie tak uciekać - powiedziała swoim dziecięcym głosikiem, wskazując głową na braci Leto.

   Madison była wyraźnie podirytowana zaistniałą sytuacją. Uniosłam brwi zdziwiona, a Cher dosłownie szczęka opadła. Obie odwróciłyśmy głowę i moje spojrzenie skrzyżowało się z wzrokiem Shannona. Kiwnęłam głową, a on się uśmiechnął. Cher zamknęła usta i szturchnęła mnie łokciem w brzuch.

  - Nie mówiłaś, że jest tak szalenie przystojny w rzeczywistości - szepnęła, po czym popchnęła mnie w kierunku mężczyzn. 

   Spojrzałam na nią wielkimi oczami, a ta tylko puściła mi oczko i znów pchnęła mnie w tamtym kierunku. Lalki nie było nigdzie w pobliżu, jakby się rozpłynęła, Wzięłam głęboki oddech i niepewnie ruszyłam przed siebie, nie panując nad czerwonym kolorem obejmującym moją twarz.