Hej :) Dodaję kolejny rozdział, bo wiem, że początek standardowo zanudza... Więc trzeba jak najszybciej czymś zainteresować! :) Enjoy!
Obudziły mnie skrzypiące drzwi do mojego pokoju. Podniosłam się niczym oparzona i ujrzałam panią Isabel zerkającą do pokoju. Złapałam się za głowę i uśmiechnęłam się do kobiety.
- Dzień dobry Peggy - staruszka przekroczyła próg i usiadła na skraju łóżka. - Podróż musiała cię bardzo zmęczyć, bo od razu zasnęłaś i spałaś jak suseł.
Uśmiechając się delikatnie wzięłam kubek gorącej kawy, który Isabel mi przyniosła.
- Tak. Co prawda dużo podróżowałam, ale tym razem to był naprawdę duży skok - upiłam łyk napoju.
Zdałam sobie sprawę, że już minęło dużo czasu od mojego przyjazdu i powinnam dać znać rodzicom, czy wszystko jest ok. Zeskoczyłam z wyjątkowo miękkiego i wygodnego łóżka. Złapałam za torbę z laptopem i zaśmiałam się na lekko zaskoczone spojrzenie gospodyni.
- Chciałabym przedstawić panią moim rodzicom, jeśli nic pani nie ma przeciwko.
Otworzyłam laptopa i już chwilę później na ekranie ukazali się moi rodzice. Uśmiechnąłem się a po chwili zaśmiałam, widząc zafascynowaną minę Isabel. Chwilkę porozmawiałam z rodzicami, a potem gospodyni tak wciągnęła się w rozmowę, że mogłam zająć się swoimi sprawami. Wstałam z łóżka i obejrzałam szafę i komodę. W sumie nie miałam zbyt wielu rzeczy, rozpakowywanie nie zajęło dużo czasu, ani miejsca. Akurat wyjmowałam albumy ze zdjęciami i teczki z rysunkami i plakatami, kiedy usłyszałam krzyk
- Piggi! - wrzasnęli Matt i Vic jednocześnie.
Pani Isabel zrobiła wielkie oczy i spojrzała na mnie. Ze śmiechem usiadłam obok i wytłumaczyłam, że to tylko moi zwariowani bracia.
- Nie straszcie ludzi, co? Biedna pani Isabel prawie zawału dostała...
- Przepraszamy - obaj wyszczerzyli się do ekranu.
Jak ja ich kochałam. Dwa biegające przystojniaki z najróżniejszymi pomysłami w głowie. Mimo wszystko byli dobrze wychowani i wyjątkowo mili, wyłączając momenty, w których robili głupie psikusy. Z wyglądu byliśmy podobni, oni mieli krótkie czarne włosy i duże oczy. Zazdrościłam im tego, że ich kruczoczarna czupryna była prosta, a nie niczym afro, jak u mnie. Największą różnicą między nami były oczy. Ich były złote z ciemnymi plamkami, a moje takie nijakie. Formalnie były niebieskie, jednak miały srebrny pobłysk.
- Czy tych dwóch przystojnych, młodych mężczyzn są twoimi braćmi? - uśmiech rozbłysnął na twarzy mojej o wiele starszej współlokatorki.
- Tak, przynajmniej oni w domu są ładni. Matt i Vic - kiedy wypowiadałam imię każdego z nich pomachali, aby było wiadomo, który jest który - pierwszy studiuje medycynę, drugi dziennikarstwo. I obaj wolni, ale są niczym ciepłe bułeczki. Proszę brać, póki gorące!
Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. Ja jednak wewnątrz czułam smutek. Dopiero teraz, będąc tak daleko od domu i tak naprawdę nie wiedząc, kiedy wrócę (i czy w ogóle wrócę), poczułam tęsknotę za domem. Niby sama się na to zdecydowałam, sama dążyłam do spełnienia swojego marzenia, jednak wiązało się to też z bólem, stratą i tęsknotą.
Stłumiłam te uczucia i prowadziłam dalej rozmowę, przeplataną zabawnymi komentarzami. Kiedy w końcu się rozłączyliśmy pani Isabel uważnie przyglądała się temu co robię. Złapałam za zdjęcia i niektóre z nich ułożyłam na komodzie i jedno trafiło na szafkę nocną. To ostatnie przedstawiało nas wszystkich - mnie, rodziców, braci i Korka, naszego psa.Zrobiliśmy je kilka dni przed moim przylotem tutaj, abym miała jak najbardziej aktualne wspomnienie. Isabel tylko przyglądała się z uśmiechem.
- Czy nie będzie problemu, jeśli zrobiłabym kilka dziur w ścianie, aby powiesić kolejne ramki ze zdjęciami...? - spytałam nieśmiało, przytulając do siebie album.
- To twój pokój, możesz robić z nim co chcesz. Nawet jeśli wyburzyłabyś sobie ściany mnie to nie będzie interesowało, bo to twoja część domu, niczym twoje osobiste mieszkanie.
Uśmiechnęłam się i przytuliłam kobietę. Kiedy się od niej odsunęłam zaczęłam wyciągać moje rysunki i plakaty z teczki. Może i to było dziecinne, bo zazwyczaj to nastolatki mają pokój wyklejony plakatami ulubionego zespołu, ale mnie to nie obchodziło. Ja będę wiecznym dzieckiem, które pomimo swojego wieku nadal będzie wieszało wszędzie podobizny swoich idoli.
Zaciekawiona Isabel zerknęła mi przez ramię. Nagle wskazała palcem na jeden z nich i powiedziała:
- Och, ci chłopcy mieszkają tu niedaleko, czasem ich widuję - uderzyła palcem w plakat, na którym widniała twarz Jareda Leto.
Otworzyłam usta ze zdziwienia. Znaczy się wiedziałam, że mieszkają w tym mieście, ale samo prawdopodobieństwo spotkania ich byłoby co najmniej znikome, a co dopiero "mieszkania w pobliżu". Serce zabiło mi szybciej. Przełknęłam ślinę i odsunęłam od siebie tą myśl. Przecież mogą mieszkać nawet po drugiej stronie ulicy, a mi i tak nie będzie dane się z nimi zobaczyć.
- To bardzo... To świetnie - powiedziałam przez ściśnięte gardło. - To mój ulubiony zespół, więc jeśli uda mi się ich spotkać będę najszczęśliwszą osobą na świecie.
Otworzyłam laptopa i już chwilę później na ekranie ukazali się moi rodzice. Uśmiechnąłem się a po chwili zaśmiałam, widząc zafascynowaną minę Isabel. Chwilkę porozmawiałam z rodzicami, a potem gospodyni tak wciągnęła się w rozmowę, że mogłam zająć się swoimi sprawami. Wstałam z łóżka i obejrzałam szafę i komodę. W sumie nie miałam zbyt wielu rzeczy, rozpakowywanie nie zajęło dużo czasu, ani miejsca. Akurat wyjmowałam albumy ze zdjęciami i teczki z rysunkami i plakatami, kiedy usłyszałam krzyk
- Piggi! - wrzasnęli Matt i Vic jednocześnie.
Pani Isabel zrobiła wielkie oczy i spojrzała na mnie. Ze śmiechem usiadłam obok i wytłumaczyłam, że to tylko moi zwariowani bracia.
- Nie straszcie ludzi, co? Biedna pani Isabel prawie zawału dostała...
- Przepraszamy - obaj wyszczerzyli się do ekranu.
Jak ja ich kochałam. Dwa biegające przystojniaki z najróżniejszymi pomysłami w głowie. Mimo wszystko byli dobrze wychowani i wyjątkowo mili, wyłączając momenty, w których robili głupie psikusy. Z wyglądu byliśmy podobni, oni mieli krótkie czarne włosy i duże oczy. Zazdrościłam im tego, że ich kruczoczarna czupryna była prosta, a nie niczym afro, jak u mnie. Największą różnicą między nami były oczy. Ich były złote z ciemnymi plamkami, a moje takie nijakie. Formalnie były niebieskie, jednak miały srebrny pobłysk.
- Czy tych dwóch przystojnych, młodych mężczyzn są twoimi braćmi? - uśmiech rozbłysnął na twarzy mojej o wiele starszej współlokatorki.
- Tak, przynajmniej oni w domu są ładni. Matt i Vic - kiedy wypowiadałam imię każdego z nich pomachali, aby było wiadomo, który jest który - pierwszy studiuje medycynę, drugi dziennikarstwo. I obaj wolni, ale są niczym ciepłe bułeczki. Proszę brać, póki gorące!
Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. Ja jednak wewnątrz czułam smutek. Dopiero teraz, będąc tak daleko od domu i tak naprawdę nie wiedząc, kiedy wrócę (i czy w ogóle wrócę), poczułam tęsknotę za domem. Niby sama się na to zdecydowałam, sama dążyłam do spełnienia swojego marzenia, jednak wiązało się to też z bólem, stratą i tęsknotą.
Stłumiłam te uczucia i prowadziłam dalej rozmowę, przeplataną zabawnymi komentarzami. Kiedy w końcu się rozłączyliśmy pani Isabel uważnie przyglądała się temu co robię. Złapałam za zdjęcia i niektóre z nich ułożyłam na komodzie i jedno trafiło na szafkę nocną. To ostatnie przedstawiało nas wszystkich - mnie, rodziców, braci i Korka, naszego psa.Zrobiliśmy je kilka dni przed moim przylotem tutaj, abym miała jak najbardziej aktualne wspomnienie. Isabel tylko przyglądała się z uśmiechem.
- Czy nie będzie problemu, jeśli zrobiłabym kilka dziur w ścianie, aby powiesić kolejne ramki ze zdjęciami...? - spytałam nieśmiało, przytulając do siebie album.
- To twój pokój, możesz robić z nim co chcesz. Nawet jeśli wyburzyłabyś sobie ściany mnie to nie będzie interesowało, bo to twoja część domu, niczym twoje osobiste mieszkanie.
Uśmiechnęłam się i przytuliłam kobietę. Kiedy się od niej odsunęłam zaczęłam wyciągać moje rysunki i plakaty z teczki. Może i to było dziecinne, bo zazwyczaj to nastolatki mają pokój wyklejony plakatami ulubionego zespołu, ale mnie to nie obchodziło. Ja będę wiecznym dzieckiem, które pomimo swojego wieku nadal będzie wieszało wszędzie podobizny swoich idoli.
Zaciekawiona Isabel zerknęła mi przez ramię. Nagle wskazała palcem na jeden z nich i powiedziała:
- Och, ci chłopcy mieszkają tu niedaleko, czasem ich widuję - uderzyła palcem w plakat, na którym widniała twarz Jareda Leto.
Otworzyłam usta ze zdziwienia. Znaczy się wiedziałam, że mieszkają w tym mieście, ale samo prawdopodobieństwo spotkania ich byłoby co najmniej znikome, a co dopiero "mieszkania w pobliżu". Serce zabiło mi szybciej. Przełknęłam ślinę i odsunęłam od siebie tą myśl. Przecież mogą mieszkać nawet po drugiej stronie ulicy, a mi i tak nie będzie dane się z nimi zobaczyć.
- To bardzo... To świetnie - powiedziałam przez ściśnięte gardło. - To mój ulubiony zespół, więc jeśli uda mi się ich spotkać będę najszczęśliwszą osobą na świecie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz