Hej :) Dziś podziało się dużo dobrego, po chwilach upadku się podniosłam i zaczęłam znów pisać jak szalona. Co do rozdziału, to mimo wszystko nadal mi się podoba. A wam? ;) Enjoy!
Stanęłam przy stoliku i poczułam na sobie kolejne spojrzenie, tym razem młodszego brata.
- Nie uciekam, po prostu wcześniej wychodzę - uśmiechnęłam się półgębkiem.
- Idziemy na podryw! - Cher nie wiadomo kiedy zjawiła się obok.
Spojrzałam na nią z politowaniem, ta niby niewinnie wzruszyła ramionami, a bracia wybuchnęli śmiechem.
- Na żaden podryw... - zaprzeczyłam, jeszcze bardziej się czerwieniąc.
- Jeśli macie wolne, to czemu się nie przysiądziecie? - zaproponował Jared, a ja spojrzałam na niego wielkimi, okrągłymi oczami.
Stałam jak wryta, natomiast Cher nie miała żadnego oporu. Usiadła obok Shannona, wtedy ja, nieco niepewnie, usiadłam między Jaredem, a przyjaciółką.
- To jest właśnie przeurocza kelnerka, o której ci mówiłem, przy okazji nasza rodzinka - wskazał na triadę wiszącą na mojej szyi.
Nie ważne, czy ten mały, srebrny trójkącik pasował do mojego ubrania, czy nie, zawsze miałam go zawieszonego na szyi. Oczywiste było, że ktoś go zauważy, po części o to też chodziło. Dla ludzi nic on nie znaczy, natomiast dla echelonu jest czymś ważnym.
- Z rodzinką zawsze miło posiedzieć i się poznać - Jay wyszczerzył zęby w uśmiechu.
- W sumie sama słucham trochę innego gatunku muzyki, ale wy chłopcy jesteście całkiem nieźli... - blondynka jak zawsze wtrąciła swoje pięć groszy.
Spuściłam wzrok, a Jared zaczął sobie żartować z Cher. Czułam się co najmniej niezręcznie. Shann widać to zauważył, bo przerwał rozgadanej dwójce.
- Nie przedstawiłaś się - zauważył, wbijając we mnie swój wzrok.
- M-Meg - powiedziałam uciekając wzrokiem. - Znaczy się Margaret, ale wolę Meg.
- Tylko nie Peggy, bo wtedy ma ochotę udusić gołymi rękami - dodała Cher. - W sumie nie dziwie się jej.
- Bo Piggy...? - zaśmiał się Jared, a ja spojrzałam na niego wilkiem.
- Mój brat, kiedy zobaczył cie w takich włosach nazwał cię Jayzusem. Nie wiem, co lepsze - wypaliłam i wszyscy zaczęliśmy się śmiać.
Widząc te rozbawione twarze i sama ciesząc się chwilą, stwierdziłam, że nie było tak źle, przecież to też tylko ludzie. Cudowni, idealni ludzie, faceci marzeń... Odgoniłam tę myśl, ale nie powstrzymałam już zalewających się czerwienią policzków.
- I czy nie wygląda uroczo? - Shann uśmiechnął się do mnie.
- Niby taka kobieca, ale wciąż trochę jak dziecko... - dodał Jay.
- Ej! - nadęłam usta niczym małe dziecko.
W tym momencie w mojej głowie ukazał się Matt i nasza rozmowa, kiedy trapiło go, czy ma oświadczyć się Jessice. Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Wstałam, zakrywając usta dłonią, rzuciłam ciche przepraszam i wybiegłam na zaplecze. Oparłam czoło o chłodną szafkę, a łzy spływały po moich policzkach. Cher od razu pojawiła się obok i wzięła w objęcia. Płakałam tak przez chwilę i kiedy już się opanowałam spojrzałam na blondynkę.
- Strasznie wyglądasz. Idź się ogarnij, a ja powiem chłopakom, że nie czujesz się dobrze i odwiozę cie do domu...
- Przeproś ich ode mnie, ale nie panuję nad tym. Po prostu tak bardzo tęsknię... - po policzku spłynęła kolejna łza, a Cher wytarła ją palcem.
- Dobrze, ale ogarnij się, nie mam zamiaru jechać z płaczącą kobietką.
To prawda, nie wyglądałam najlepiej. Pomimo, że używałam tylko mascary, ta spłynęła mi z łzami po policzkach i zostawiła czarne ślady. Przemyłam twarz i znów pomalowałam gęste rzęsy. Uśmiechnęłam się delikatnie do odbicia w lustrze i wyszłam przez tylne drzwi. Znalazłam się w ciemnej uliczce, w której nie było nic oprócz kontenerów na śmieci i pustych pudeł. Tam czekała już na mnie Cher, a w dziennym świetle stały dwie postacie. Skarciłam przyjaciółkę wzrokiem.
- Uparli się i sami przyszli za mną, ze swojej własnej nieprzymuszonej woli.
Z uniesioną głową i, niestety, zarumienionymi policzkami ruszyłam w ich stronę, widząc niebieski samochód Cher stojący za nimi. Wyminęłam braci i stanęłam przed drzwiami pasażera, czekając na przyjaciółkę.
- Nie musisz płakać siedząc z nami, w końcu też jesteśmy tylko ludźmi - rzucił Shann, co przelało czarę goryczy.
Odwróciłam się i pewnym krokiem podeszłam do mężczyzny. Stanęłam tak blisko niego, chyba za blisko. Spojrzałam w jego oczy i tylko dlatego, że byłam w takim, a nie innym stanie, nie zatopiłam się w nich.
- Nie martw się, nie będę płakać nad rozlanym mlekiem. Mam inne, lepsze powody do ronienia mych cennych łez, więc nie myśl, że jesteś jakiś wyjątkowy - syknęłam, a z każdym kolejnym słowem jego oczy robiły się co raz większe ze zdziwienia. - Myślałam, że cenię sobie kogoś innego, niż zapatrzonego w siebie, bogatego narcyza-gwiazdkę.
Shannon stał jak posąg ze zdziwieniem na twarzy, Jared z resztą też. Pomimo naszej krótkiej znajomości Cher znała mnie dość dobrze i mój wybuch jej nie zdziwił. Zawróciłam i wsiadłam do auta. Nie patrząc na mężczyzn odjechałyśmy.
- Tylko proszę, nie wieź mnie do domu. Muszę odreagować... - jęknęłam, łapiąc się za głowę.
Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, co właśnie zrobiłam. Plułam sobie twarz za własną głupotę. Nie dość, że po raz kolejny szczęście się do mnie uśmiechnęło, a zamiast skorzystać z okazji zrobiłam z siebie idiotkę, to w dodatku zraziłam do siebie facetów, którzy mieścili się na pierwszym miejscu w liście moich marzeń. Jak głupim trzeba być, żeby tak postąpić.
Nawet nie zauważyłam, kiedy zaparkowałyśmy niedaleko miejsca, gdzie miało miejsce nasze pierwsze spotkanie z Cher. Wysiadłam z auta i przyjaciółka wręczyła mi gitarę.
- Wyrzuć wszystko, co potrzebujesz, wyładuj się tutaj, a nie na przystojniakach - uśmiechnęła się, siadając na ławce obok.
Nie zastanawiałam się długo, kiedy spojrzałam pewnie przed siebie i zaczęłam grać. Piosenka wyszła sama z siebie, nie myślałam wcześniej, co grać i śpiewać.
You could be happy and I won't know
But you weren't happy the day I watched you go
And all the things that I wished I had not said
Are played on lips 'till it's madness in my head
Is it too late to remind you how we were
But not our last days of silence, screaming, blur
Most of what I remember makes me sure
I should have stopped you from walking out the door
You could be happy, I hope you are
You made me happier than I'd been by far
Somehow everything I own smells of you
And for the tiniest moment it's all not true
Do the things that you always wanted to
Without me there to hold you back, don't think, just do
More than anything I want to see you go
Take a glorious bite out of the whole world*
Kiedy skończyłam po moich policzkach znów ciekły łzy. Ludzie, którzy zebrali się w okolicy zaczęli mi bić brawo, jednak tym razem dało się wyczuć spokój i współczucie, który w nich zasiałam. Każdy mógłby pomyśleć, że to piosenka do ukochanego, jednak chodziło o Matta, za którym tak bardzo tęskniłam. Wiedziałam, że jest szczęśliwy, ale mi serce się łamało, bo nie mogłam tego szczęścia dzielić z moim najukochańszym bratem.
* test piosenki Snow Patrol - You could be happy
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz