Hej :) Miło mi, że ktoś tu zagląda i komentuje :) Dziś strasznie boli mnie głowa od rana, ale to chyba dobrze, bo mam taką wenę jak nigdy! Enjoy! :)
Kręciłam się po okolicy od dłuższego już czasu. LA było po części magiczne. Może to było po prostu to, że każde miejsce jest inne, a kraje europejskie są do siebie mimo wszystko podobne. Ale to Ameryka, inny kontynent, inna historia, inna kultura.
Zrzuciłam instrument z pleców, usiadłam na ławce i położyłam go obok. Odchyliłam głowę w tył i spojrzałam w bezchmurne niebo. Na mojej twarzy znów pojawił się mimowolny uśmiech. Ale co się dziwić, w końcu to był jeden z najlepszych dni odkąd chodzę po ziemi. Opuściłam głowę i wstrząsnął mną dreszcz, bo okazało się, że ktoś obok siedzi.
- Grasz? - spytała dziewczyna.
- I trochę śpiewam - uśmiechnęłam się i przyjrzałam towarzyszce.
Jej oczy w kształcie migdałów były przyjemne, a ich brązowy kolor przypominał płynną czekoladę. Blond fale spływały wzdłuż podługowatej twarzy. Drobny nos i niewielkie usta sprawiały wrażenie wyjątkowej delikatności, jednak jej spojrzenie miało pewien pazur.
- Charlotte jestem - burknęła, uśmiechając się półgębkiem. - Też czasem śpiewam, ale grajkiem niestety nie zostanę.
- Meg - posłałam jej uśmiech.
- Megan...? - spytała. No tak, w końcu Meg może być zdrobnieniem kilku imion.
- Margaret, tylko błagam, nie mów mi Peggy, bo chyba uduszę na miejscu.
Zaśmiała się cicho, ale ten śmiech wydawał się taki niepasujący do niej.
- Jesteś stąd? - kolejne pytanie. Charlotte musiała być bardzo ciekawska.
- Nie, w sumie przyjechałam tu tydzień temu. Jestem z...
- Anglia? Masz typowo brytyjski akcent - podsumowała i wyjęła paczkę papierosów z kieszeni, chcąc mnie jednym poczęstować.
- Dzięki, nie palę. Ale... Wcale nie mam tak brytyjskiego akcentu. Jestem z Polski, tylko kiedyś przez pewien czas mieszkałam w Anglii...
- Co ukierunkowało twój brytyjski akcent - z jej ust uleciał obłoczek dymu papierosowego. - Ale nie jest tak źle, większość osób by na to nie wpadła. Z czasem przywykniesz i będziesz mówiła jak wszyscy tutaj.
Wzruszyłam ramionami. Rozejrzałam się i zdałam sobie sprawę, że nie wiem gdzie jestem, a powinnam już wracać. Wstałam z ławki i spojrzałam w każdą stronę. Nie pamiętałam nawet skąd przyszłam.
- Charlotte...
- Cher - poprawiła mnie, rzucając peta pod ławkę. - Mów mi Cher. Gdzie chcesz się dostać?
- Nie pamiętam adresu, pod którym mieszkam - na te słowa dziewczyna nie kryła rozbawienia. - Ale jeśli wskazałabyś mi drogę do kawiarni w której pracuję...
Nazwa kawiarni była dobrze znana, więc i moja nowa znajoma wiedziała, gdzie mnie zaprowadzić. Cher wywróciła oczami, wstała i ruszyłyśmy przez okolicę pogrążone w rozmowie. Kiedy znalazłyśmy się pod moim miejscem pracy zaczął kropić deszcz.
- Masz tu mój numer, jakby coś się działo, to dzwoń - wręczyła mi kartkę, na której nabazgrała swoje imię i numer telefonu. - Jeśli tu pracujesz to czasem wpadnę. Mam nadzieję, że zostaniemy dobrymi znajomymi, bo wydajesz się być interesująca - w jej oku ujrzałam błysk, a po twarzy przebiegł cień uśmiechu. - Na razie!
Cher szybko zniknęła za rogiem, machając do mnie. Nie zdążyłam jej odpowiedzieć, a już jej nie było. Z westchnieniem wyszłam na deszcz i skierowałam się do domu.
Nie wiem czemu, ale zamiast użyć drzwi wejściowych do mojego pokoju weszłam od drugiej strony. W bujanym fotelu siedziała pani Isabel i zerkała na mnie zza okularów.
- Podobno pracę skończyłaś już chwilę temu... - zarzuciła mi. Jej głos nie był już taki ciepły jak zawsze.
- Przepraszam - powiedziałam prosto z mostu, postawiłam gitarę obok wejścia i przejechałam ręką po mokrych włosach. - Po pracy poszłam na spacer i się zgubiłam. Poznałam dziewczynę, która pomogła mi znaleźć drogę powrotną, no i po drodze zaczął padać deszcz...
- Mam ochotę powiedzieć, że tylko winny się tłumaczy, ale oszczędzę sobie - odwróciła głowę, wracając do czytania książki. - Tylko naucz się na przyszłość albo wracasz tuż po pracy, albo mówisz mi, że gdzieś wychodzisz i nie przyjdziesz od razu...
Uniosłam brwi ze zdziwienia. Isabel wydawała się być zupełnie inną, miłą, starszą kobietą, z którą będę świetnie się dogadywała. Jednak rzeczywistość mogła okazać się zupełnie inna.
Skinęłam głową i szybko zniknęłam w swoim pokoju. Wzięłam szybki prysznic, bez słowa zrobiłam coś na kolację dla siebie i gospodyni, po czym znów zniknęłam w swoich czterech ścianach. Wyjęłam z torby tą serwetkę, którą spakowałam w pracy, mając nadzieję, że to nie sen i zostanie mi piękna pamiątka na przyszłość. Złapałam za gitarę i zaczęłam na niej cicho przygrywać. Moje palce same układały się na gryfie do piosenki City of Angels, co osobiście wprawiło mnie w rozbawienie. Przez myśl przebiegły mi wspomnienia z dzisiejszego dnia, który prawdę mówiąc był nieźle zakręcony.
Odłożyłam gitarę i położyłam się na łóżku, wpatrując się w zdjęcie leżące na szafce nocnej. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam i nie zauważyłam, że mój telefon był pełen wiadomości i nieodebranych połączeń.
- Grasz? - spytała dziewczyna.
- I trochę śpiewam - uśmiechnęłam się i przyjrzałam towarzyszce.
Jej oczy w kształcie migdałów były przyjemne, a ich brązowy kolor przypominał płynną czekoladę. Blond fale spływały wzdłuż podługowatej twarzy. Drobny nos i niewielkie usta sprawiały wrażenie wyjątkowej delikatności, jednak jej spojrzenie miało pewien pazur.
- Charlotte jestem - burknęła, uśmiechając się półgębkiem. - Też czasem śpiewam, ale grajkiem niestety nie zostanę.
- Meg - posłałam jej uśmiech.
- Megan...? - spytała. No tak, w końcu Meg może być zdrobnieniem kilku imion.
- Margaret, tylko błagam, nie mów mi Peggy, bo chyba uduszę na miejscu.
Zaśmiała się cicho, ale ten śmiech wydawał się taki niepasujący do niej.
- Jesteś stąd? - kolejne pytanie. Charlotte musiała być bardzo ciekawska.
- Nie, w sumie przyjechałam tu tydzień temu. Jestem z...
- Anglia? Masz typowo brytyjski akcent - podsumowała i wyjęła paczkę papierosów z kieszeni, chcąc mnie jednym poczęstować.
- Dzięki, nie palę. Ale... Wcale nie mam tak brytyjskiego akcentu. Jestem z Polski, tylko kiedyś przez pewien czas mieszkałam w Anglii...
- Co ukierunkowało twój brytyjski akcent - z jej ust uleciał obłoczek dymu papierosowego. - Ale nie jest tak źle, większość osób by na to nie wpadła. Z czasem przywykniesz i będziesz mówiła jak wszyscy tutaj.
Wzruszyłam ramionami. Rozejrzałam się i zdałam sobie sprawę, że nie wiem gdzie jestem, a powinnam już wracać. Wstałam z ławki i spojrzałam w każdą stronę. Nie pamiętałam nawet skąd przyszłam.
- Charlotte...
- Cher - poprawiła mnie, rzucając peta pod ławkę. - Mów mi Cher. Gdzie chcesz się dostać?
- Nie pamiętam adresu, pod którym mieszkam - na te słowa dziewczyna nie kryła rozbawienia. - Ale jeśli wskazałabyś mi drogę do kawiarni w której pracuję...
Nazwa kawiarni była dobrze znana, więc i moja nowa znajoma wiedziała, gdzie mnie zaprowadzić. Cher wywróciła oczami, wstała i ruszyłyśmy przez okolicę pogrążone w rozmowie. Kiedy znalazłyśmy się pod moim miejscem pracy zaczął kropić deszcz.
- Masz tu mój numer, jakby coś się działo, to dzwoń - wręczyła mi kartkę, na której nabazgrała swoje imię i numer telefonu. - Jeśli tu pracujesz to czasem wpadnę. Mam nadzieję, że zostaniemy dobrymi znajomymi, bo wydajesz się być interesująca - w jej oku ujrzałam błysk, a po twarzy przebiegł cień uśmiechu. - Na razie!
Cher szybko zniknęła za rogiem, machając do mnie. Nie zdążyłam jej odpowiedzieć, a już jej nie było. Z westchnieniem wyszłam na deszcz i skierowałam się do domu.
Nie wiem czemu, ale zamiast użyć drzwi wejściowych do mojego pokoju weszłam od drugiej strony. W bujanym fotelu siedziała pani Isabel i zerkała na mnie zza okularów.
- Podobno pracę skończyłaś już chwilę temu... - zarzuciła mi. Jej głos nie był już taki ciepły jak zawsze.
- Przepraszam - powiedziałam prosto z mostu, postawiłam gitarę obok wejścia i przejechałam ręką po mokrych włosach. - Po pracy poszłam na spacer i się zgubiłam. Poznałam dziewczynę, która pomogła mi znaleźć drogę powrotną, no i po drodze zaczął padać deszcz...
- Mam ochotę powiedzieć, że tylko winny się tłumaczy, ale oszczędzę sobie - odwróciła głowę, wracając do czytania książki. - Tylko naucz się na przyszłość albo wracasz tuż po pracy, albo mówisz mi, że gdzieś wychodzisz i nie przyjdziesz od razu...
Uniosłam brwi ze zdziwienia. Isabel wydawała się być zupełnie inną, miłą, starszą kobietą, z którą będę świetnie się dogadywała. Jednak rzeczywistość mogła okazać się zupełnie inna.
Skinęłam głową i szybko zniknęłam w swoim pokoju. Wzięłam szybki prysznic, bez słowa zrobiłam coś na kolację dla siebie i gospodyni, po czym znów zniknęłam w swoich czterech ścianach. Wyjęłam z torby tą serwetkę, którą spakowałam w pracy, mając nadzieję, że to nie sen i zostanie mi piękna pamiątka na przyszłość. Złapałam za gitarę i zaczęłam na niej cicho przygrywać. Moje palce same układały się na gryfie do piosenki City of Angels, co osobiście wprawiło mnie w rozbawienie. Przez myśl przebiegły mi wspomnienia z dzisiejszego dnia, który prawdę mówiąc był nieźle zakręcony.
Odłożyłam gitarę i położyłam się na łóżku, wpatrując się w zdjęcie leżące na szafce nocnej. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam i nie zauważyłam, że mój telefon był pełen wiadomości i nieodebranych połączeń.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz