11. Hobby & work

Hej :) Zostałam ostatnio skopana, z powodu za krótkich rozdziałów, więc postaram się to w najbliższym czasie naprawić, zaczynając od tego rozdziału, z każdym kolejnym postaram się, aby były dłuższe :3 Enjoy! ;)

   Następnego dnia przyszłam do pracy w wyśmienitym humorze, w słuchawkach rozbrzmiewała głośna muzyka, którą musiałam wyłączyć ze względu na pracę.
   Tego dnia w pracy nie zjawiło się wiele osób, więc z braku personelu Cher została zaciągnięta do pomocy. Niedługo też trwało, jak i Matta dosięgło złe samopoczucie i urwał się do domu, przez co zostałam wrzucona na kasę i wydawanie zamówień na wynos. W sumie została nas piątka - Ja, Cher, właścicielka z jej siostrą i, o boże, dlaczego, Madison.
   W godzinach szczytu nie miałam czasu nawet mrugnąć, wszędzie było pełno klientów. Kiedy nareszcie ruch się zmniejszył odetchnęłam z ulgą. Podśpiewywałam sobie pod nosem, kiedy doznałam szoku.
  - Co po...? - zaczęłam, ale gdy zobaczyłam twarz klienta zatkało mnie.
  - Przepraszam za brata - Jared położył przede mną czerwoną różę. - Shan ostatnio trochę dziwnie się zachowuje, ale nie miej mu tego za złe.
  - Jay, nie musisz za nic przepraszać - uśmiechnęłam się. - To też moja wina, mogłam się tak nie zachowywać i nie naskakiwać na niego, tylko dlatego, że mam zły dzień.
  - Nie mów, że jesteś dziewczyną, która obwinia się o wszystko, bo to tylko doda ci jeszcze więcej uroku.
   Odwróciłam spojrzenie i zalałam się rumieńcem po czubek nosa. Usłyszeliśmy krzyk Emmy, która narzekała, że się obijam. To pomogło mi nieco ochłonąć.
  - Cholera jasna! - odkrzyknęłam. - Od rana pracuję jak opętana, a ty jeszcze narzekasz?!
   Nie wiem kiedy Jay znalazł się obok, odwiązał mój niebieski fartuszek i zawiązał go sobie w pasie.
  - Może tek się zrewanżuję - mrugnął do mnie, podwijając rękawy koszuli.
   Stałam jak słup soli ze zdziwieniem na twarzy. Kiedy wokalista obsługiwał mdlejące na jego widok klientki, ja wciąż nie mogłam w to uwierzyć. Po dłuższej chwili zeszłam na ziemię i odebrałam Jaredowi rolę kasjera.
  - Ty lepiej idź i obsługuj te, które przy ewentualnym omdleniu będą przynajmniej siedziały - zaśmiałam się nieco nerwowo, bo ta sytuacja wciąż była dziwna. - W fartuszku masz notesik i coś do pisania.
   W roli kelnera też się odnajdywał i wciąż był idealny. Obserwując go kątem oka zauważyłam, że wyglądał tak naturalnie, z uśmiechem podchodził do ludzi i był dla każdego wyjątkowo miły.
   Nagle usłyszeliśmy huk i oczy wszystkich skierowały się w stronę hałasu. Był to Jared, który potknął się o podest i teraz leżał jak długi. Cher stojąca niedaleko zwijała się ze śmiechu. Podbiegłam do mężczyzny i wyciągnęłam dłoń, aby pomóc mu wstać. On złapał ją, ale nie miał zamiaru wstawać. Pociągnął mnie w dół i upadłam tuż obok wokalisty.
  - Haha, bardzo śmieszne - rzuciłam z przekąsem, w odpowiedzi na rozbawionego Jaya.
   Obróciłam kilka razy dłonią, próbując rozruszać obolały nadgarstek na który upadłam. On był chyba nienormalny. Spojrzałam na niego, ale wyszczerzył się tylko zadowolony z siebie.
  - W sumie powie mi ktoś co to jest i czemu czai się na życie niewinnych ludzi? - mężczyzna podniósł się z ziemi.
  - Kiedyś ta kawiarnia miała inny cel - Emma, która obsługiwała pobliski stolik, wtrąciła się do naszej rozmowy. - Ludzie siedzieli tu całymi dniami słuchając małych zespołów, czy innych artystów... Ale oni pojawiali się co raz rzadziej, więc zrezygnowaliśmy z tego. Zrobiliśmy z tego miłą kawiarenkę, która trzyma się do dziś.
  - Mamy Meg! - podskoczyła podekscytowana Cher. - Wspaniale śpiewa i gra. Ja też mam niezły głos... Jest pełno ludzi, którzy mogliby się tu pokazać!
   Na pytające spojrzenie Jareda odpowiedziałam machnięciem ręki. Jednak sama nie byłam do końca przekonana do tego pomysłu. Byłam świadoma swojego talentu, niestety chyba jedynego, ale śpiewałam dla siebie, a nie na życzenie.
  - Ale wtedy będę musielibyśmy wszystko zmieniać... - burknęła właścicielka. - Nie wiem...
  - Proszę, proszę, proooszę! - moja przyjaciółka nie dawała za wygraną, skacząc jak mała dziewczynka.
  - Zastanowię się - Emma opuściła ręce, a ja spojrzałam na usatysfakcjonowaną blondynkę. - A teraz do roboty!
   Byłam podirytowana, ta sytuacja, ten pomysł co raz bardziej mi się nie podobał. Jednak nie sprzeciwiałam się, bo to było oczywiste, że przeciw Cher nie mam żadnych szans.
   Kiedy ruch był niewielki poszłam na przerwę. Szukałam akurat telefonu w torebce, kiedy usłyszałam męski głos.
  - Czemu nie mówiłaś, że śpiewasz? - Spytał Jay, nonszalancko opierając się o ścianę.
  - Nie spoufalaj się tak - zmrużyłam oczy.
  - Nie pokazuj pazurków, bo ta blondynka i tak wywalczy swoje - uśmiechnął się półgębkiem.
   Spojrzałam na niego i przełknęłam ślinę z trudnością. Miałam wrażenie, że się zapominam, a Jared jest moim przyjacielem od lat. Wiedziałam jednak, że nie mogę tak myśleć. W końcu to pan Leto - co prawda też człowiek, ale zupełnie innej kategorii.
  - Bo nie miałam kiedy - wzruszyłam ramionami, odpowiadając na jego pytanie. - Bo nie pytałeś. Bo nic ci do tego.
   Trzasnęłam drzwiczkami szafki i odwróciłam się na pięcie. Wyszłam tylnym wyjściem i przesiedziałam całą przerwę samotnie. Opierając się o chłodną ścianę zatopiłam się w myślach.
   Matt właśnie dzisiaj miał się oświadczyć Jessice. To było takie piękne, tyle czasu się do tego przygotowywał, ja i Vic staraliśmy się mu pomóc, ja co prawda przez telefon, ale moje znajomości też się na coś przydały. Mogłam sobie tylko wyobrażać, jak to będzie wyglądało, jak będzie pięknie i wszystko będzie napompowane takim szczęściem, że aż się w głowie nie mieści. Vic też cieszył się z bratem, jednak kiedy rozmawialiśmy we dwójkę powiedział, że mu cholernie zazdrości. Sam lubi Jessicę, jest naprawdę świetną osobą, ale... Właśnie, ale. Vic przez dłuższy czas traktował dziewczyny przedmiotowo, co już się zmieniło, jednak opinię u dziewczyn wciąż ma podobną. Ja jednak wiem, że jemu też się ułoży, mnie zresztą też.
   Wstałam z ziemi, otrzepałam tył spódnicy z drobinek, które się przyczepiły i wyszłam na salę. byłam święcie przekonana, że to co się do dziś działo było tylko snem, aż do momentu, kiedy zobaczyłam Jareda, który siedział na krześle na podwyższeniu, o które wcześniej się potknął. Wszystkie rośliny stamtąd zniknęły, ukazując małą scenę. Teraz siedział tam Jay, brzdąkając na mojej gitarze. Przeszedł mnie dreszcz, a włoski na karku się zjeżyły. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę i słyszę.
  - Przepraszam, pożyczyłem sobie... - mruknął, kiedy mnie zobaczył.
  - Nie, nie! - mój głos był nienaturalnie wysoki. - Proszę, graj.
   Mężczyzna rozbawiony moją reakcją skinął głową i zaczął grać. W całej sali rozbrzmiała muzyka, a dokładniej The kill śpiewane w wersji akustycznej. Przysiadłam na krześle i wpatrywałam się w niego jak w obrazek. Kiedy skończył kilka osób zaczęło cicho bić brawo z wyjątkiem Cher, która skakała, gwizdała i klaskała jak szalona.
  - Teraz twoja kolej - blondynka pchnęła mnie w stronę wokalisty.
   Nie zapierałam się, jadnak moja twarz zalała się rumieńcem. Odebrałam swoją gitarę od mężczyzny i zaczęłam coś brzdąkać. Rozejrzałam się wokół. Ludzie mi się przyglądali z zaciekawieniem, a Maddison mroziła mnie spojrzeniem, stojąc w cieniu sali. Przeszedł mnie dreszcz i wtedy dostrzegłam Shannona, który siedział na swoim stałym miejscu. Do tej chwili myślałam o jakiejś piosence chłopaków, jednak poczułam, że to ta piosenka jest tą, którą chcę zaśpiewać.

You can be amazing

You can turn a phrase into a weapon or a drug

You can be the outcast

Or be the backlash of somebody's lack of love

Or you can start speaking up

Nothing's gonna hurt you the way that words do

And they settle 'neath your skin

Kept on the inside and no sunlight

Sometimes a shadow wins

But I wonder what would happen if you

   Wpatrywaliśmy się z Shannonem w siebie. On sączył kawę, którą sobie zamówił, a ja co raz więcej uczuć wkładałam w grę i słowa, które wydobywały się z moich ust.

Say what you wanna say

And let the words fall out

Honestly I wanna see you be brave

Say what you want to say

And let the words fall out

Honestly I wanna see you be brave

   Już nie patrzyłam na starszego z braci Leto. Cher razem z Jaredem kiwali się na krzesłach w rytm muzyki. Emma miała na twarzy szeroki uśmiech, a Maddison właśnie zabijała mnie w myślach, bo jej spojrzenie wyżerało moje wnętrzności.

I just wanna see you

I just wanna see you

I just wanna see you

I wanna see you be brave*

   Zaśpiewałam może połowę piosenki, nie więcej, a dostałam jeszcze większe brawa niż Jared. Poczułam, że delikatnie się rumienię i z uśmiechem zeszłam ze sceny. Cher rzuciła mi się na szyję, a Emma przyjrzała mi się z zadowoleniem.

  -Wszystko super, teraz do roboty - założyła ręce na klatce piersiowej. - Ale pomysł oficjalnie zatwierdzony.

  - Widzisz, połączysz hobby i pracę - Cher szepnęła mi do ucha.

   Teraz moja opinia na ten temat zmieniła się diametralnie. Gdzieś w głębi tego chciałam - połączyć pracę i to co kocham. Bo w końcu codzienne narażanie się strażom miejskim na ulicach miasta nie do końca mi pasowało.

* tekst piosenki Sara Bareilles - Brave

10. Perfect woman

Hej :) Rozdział trochę o niczym, ale szczerze nie mam serca go usuwać :3 Mam nadzieję, że przebolejecie.
No i przepraszam, że musieliście tyle czekać - jestem chora i to dość poważnie. Ale już wróciłam i jakby nie patrzeć nie chcę pospieszać ani was, ani siebie, więc rozdziały będą pojawiać się średnio co tydzień ^^
No i zapraszam do czytania i komentowania! Enjoy! ;)

   Cher spędziła u mnie noc, ale musiałam ją wynosić z samochodu, w którym, po głośnym śpiewaniu, zasnęła. Kiedy rano się obudziłam i spojrzałam na zegarek było już po siódmej. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam było wykonanie telefonu do Emmy i wyjaśnienie jej, że źle się czuję i dziś nie pojawię w pracy. W sumie nie minęło się to z prawdą, wliczając w to kaca.

   Moje odbicie w lustrze wcale nie wyglądało dobrze. Podkrążone, spuchnięte i czerwone oczy nie wyglądały zachęcająco, tak samo biała niczym ściana twarz. Moje czarne loki były oklapnięte, jakby trochę życia uleciało ze mnie i to właśnie one miały to pokazać. Zostawiłam smacznie śpiącą Cher, która wyglądała jak dziecko, które położyło się spać po całym dniu zabawy. 

  - Nie powinnaś wracać o tej porze - Isabel warknęła na mnie, kiedy robiłam śniadanie. 

   To prawda, ostatnio wyjątkowo się nie dogadywałyśmy. Kobieta na siłę próbowała zatrzymywać mnie w domu i przymusić do żelaznych zasad. Miałam wrażenie, że stara się być dla mnie niczym nadopiekuńcza matka, jednak nie wkładała w to żadnych uczuć, po prostu ozięble oznajmiała mi, co mogę, a czego nie. Kiedy się sprzeciwiałam wywoływałam małą sprzeczkę, ale ostatecznie zawsze wychodziło na moje.

  - Jestem już dorosła, nie musi się pani o mnie martwić - uśmiechnęłam się. - Miałam zły dzień i musiałam to odreagować.

  - I upijać się?

  - Nie byłam aż tak pijana, tylko kilka drinków - wywróciłam oczami. - Poza tym dorośli mogą, prawda? W końcu dwadzieścia cztery lata na karku to już coś.

   Isabel prychnęła w odpowiedzi. Zabrała ze stołu dużą porcję naleśników, po czym zniknęła z obrażoną miną w swoim pokoju. Zostało na dość, abym i ja i Cher się najadły. Przynajmniej tak mi się wydawało.

  - Boże, Meg, jesteś kobietą idealną - powiedziała, zapychając usta kolejną porcją naleśników. - Idealna figura, idealny głos, nawet idealne zdolności kulinarne! Kochana, dla ciebie mogę zmienić orientację! 

   Zaśmiałam się, przeżuwając swoją porcję.

  - Niestety nie będę zainteresowana, wciąż kręcą mnie wyłącznie faceci. Ale czy u jakiegoś będę miała szanse...

  - Kobieta idealna ma szanse nawet u samego boga, szatana czy kogo tam zechce, więc bierz to co ci się spodoba! 

   Roześmiałam się. Oddałam wygłodniałej Cher resztę swojej porcji, co ją niezmiernie ucieszyło. Położyłam się na łóżku i splotłam dłonie za głową.

  - Myślisz, że jeszcze przyjdzie? - spytałam ni stąd, ni zowąd.

  - Ale że kto...? - blondynka znieruchomiała z ustami pełnymi jedzenia.

  - No Shannon. Bo tak na niego najechałam... Teraz mam wyrzuty sumienia, powinnam go przeprosić...

  - No chyba oszalałaś! Że niby ty masz się uganiać za facetem?! I w dodatku masz zamiar przepraszać go za coś, na co sobie zasłużył?! - wskoczyła na łóżko i spojrzała na mnie z góry. - Nie myśl sobie nawet o tym, bo podłamiesz moją teorię na temat, że piękno i mądrość mogą iść ze sobą w parze.

   Zaśmiałam się cicho i delikatnie odepchnęłam blondynkę, żeby już tak nade mną nie wisiała. Sama usiadłam i się rozciągnęłam.

  - Ale jak myślisz, przyjdzie...? - spojrzałam na nią nieśmiało.

  - Oczywiście! I uwierz mi, to jeszcze on będzie za tobą biegał! On, albo ten drugi, którego nazwałaś Jezusem, przy czym to stwierdzenie było bardzo trafne.

   Zaśmiałam się. Może i miała racje, nie powinnam się tym przejmować. Spojrzałam na plakaty wiszące na ścianie i powoli wstałam. Przyjrzałam się im z uśmiechem, po czym najdelikatniej jak mogłam zaczęłam je odklejać.

  - Tobie chyba na mózg padło - rzuciła dziewczyna, zeskakując z łóżka. - Czemu to robisz? Przecież masz tu przywieszoną esencję piękna.

  - Dlatego, że miałam okazję już ich poznać w normalnym życiu, a nie zobaczyć na koncercie... Może kiedyś zawisną tu nasze wspólne zdjęcia... A nawet jeśli nie, to już nie potrzebuję tego na ścianie. 

   Cher zmarszczyła czoło, a ja po oderwaniu wielkiej płachty plakatów zaczęłam je składać i włożyłam do teczki pod łóżkiem. Klasnęłam w ręce, zadowolona z tego co zrobiłam, a blondynka stała na łóżku i przyglądała się gigantycznej ramce ze zdjęciami powieszoną nad ramą łóżka. Dotknęła zdjęcia w samym środku i spojrzała na mnie wielkimi oczami.

  - Nie waż się pozbyć tego - podeszłam do niej i zobaczyłam o co jej chodzi.

   Na mojej twarzy mimowolnie pojawił się uśmiech. Dziewczyna wskazywała na jedno jedyne zdjęcie, które nie było rodzinną fotografią. To było zdjęcie z moich osiemnastych urodzin, kiedy to byłam na moim pierwszym koncercie w życiu. Wyglądałam trochę jak nie ja, bo moje czarne włosy były wyprostowane i sięgały pasa, makijaż był delikatny, jednak z pazurem, a strój od czubka nosa po same pięty marsowy. Miałam kupione bilety M&G, a to zdjęcie przedstawiało mnie uśmiechającą się przez łzy i Shannona, Jareda i Tomo, którzy mieli na twarzach wypisaną szczerą radość. Pamiętam, jak dziś ten dzień.

  - Poczekajcie. Na zdjęciu chcę, żebyście byli szczęśliwi. Macie być najszczęśliwszymi osobami na ziemi, tak jak ja - powiedziałam im i stanęliśmy razem do zdjęcia.

  - Wiesz, to były moje osiemnaste urodziny - oznajmiłam przyjaciółce, chcąc jej wszystko opowiedzieć. - Akurat grali niedaleko, nawet moi bracia śmiali się, że to przeznaczenie. I dostałam bilet, dzięki któremu mogłam się z nimi spotkać, porozmawiać i zrobić zdjęcie, które jest dla mnie najcenniejsze na świecie. Byłam wtedy najszczęśliwszą osobą na ziemi. Dosłownie. 

   Cher uśmiechnęła się, wzięła mnie pod ramie i spojrzała mi w oczy z podniesioną głową.

  - Bo to było przeznaczenie - powiedziała z zadowoleniem. - Zobaczysz, jeszcze będziesz miała z nimi tysiące zdjęć.

   Nie wiedziałam jeszcze, że te słowa nie mijały się tak bardzo z prawdą.
   Miałam wolne i w sumie cały dzień przegadałyśmy. Popołudniu było tak ciepło, że to byłby grzech przesiedzieć ten czas w domu. Wzięłyśmy koce i wyłożyłyśmy się na zielonej trawie przed domkiem. Rozmawiałyśmy jak stare, dobre znajome. Nie powiem, bo całkiem przypadkiem Cher zaczęła opowiadać o swoim życiu i wpuszczać mnie do swojego świata.
  - Wiesz, też miałam kiedyś rodzeństwo - opadła na koc i wpatrywała się w prawie bezchmurne niebo. - Młodszą siostrę, Rose. Kiedy miałam piętnaście lat strasznie się buntowałam no i wiesz, nienawidziłam siostry z całego serca. Ta mała gówniara donosiła o wszystkim co zrobiłam! Nie mogłam nawet pierdnąć, żeby rodzice się nie dowiedzieli. W sumie teraz żałuję, że wtedy ją tak nienawidziłam. Rose zginęła z rodzicami w wypadku samochodowym, ja w tym czasie siedziałam obrażona w sali muzycznej...
   Bez słowa przytuliłam przyjaciółkę. Taka strata, jak o tym mówiła to nie uroniła ani jednej łzy, w przeciwieństwie do mnie.
  - Ej, mała - odsunęła mnie od siebie. - Luzik. Było, minęło, życie leci dalej. Nie zmienię tego co się stało, nie mam wpływu na przeszłość. Ale przyszłość leży w moich rękach, zrobię wszystko, żeby Rose i rodzice byli ze mnie dumni.
   Spojrzałam na niż wielkimi oczami. Urosła teraz w moich oczach prawie do miana bohatera. Teraz moje problemy, moja tęsknota wydają się błahe.
  - Rose była do ciebie podobna? - spytałam cicho.
  - Mhmm, była jak moja siostra bliźniaczka, tylko pięć lat młodsza. Chociaż w sumie to ja byłam tą najpiękniejszą - zaśmiała się dziewczyna.

9. Noah

Hej :) Jak wam minęło prima aprilis? Ktoś kogoś nabrał? A może sami daliście się wrobić?
Myślałam, że pod poprzednim rozdziałem znajdzie się kilka komentarzy, a tu pustka... Troszkę mi smutno, ale dla czytelników ninja - nie mam zamiaru przestawać pisać! Enjoy! :)

   Cher odwiozła mnie do domu i została ze mną. Leżałam na łóżku i tępo wpatrywałam się w przestrzeń, natomiast przyjaciółka totalnie przeciwnie - pełna energii biegała po pokoju, zaglądała wszędzie, przyglądała się zdjęciom i plakatom. 

  - Jednak jesteś psychofanką. Przynajmniej troszkę - skomentowała, a ja w odpowiedzi pokazałam jej środkowy palec. - Daj spokój Meg. Wiem, że tęsknisz, ale to była twoja decyzja, to twoje życie. Oni nadal są, co prawda daleko, ale możesz z nimi porozmawiać, zobaczyć ich... Kiedyś ludzie nie mieli takich możliwości.

  - Czuję się samotna - szepnęłam patrząc na własne stopy. - Samotna, bo nie ma tu mojej rodziny. Samotna, bo mój młodszy braciszek staje się mężczyzną, a mnie przy nim nie ma. Samotna, bo sama nie potrafię się zakochać...

   Cher przytuliła mnie bez słowa, a ja z tępym spojrzeniem znów nie kontrolowałam słonych łez spływających po moich policzkach. Tęskniłam cały ten czas, ale nie dawałam niczego po sobie poznać, nie uroniłam łzy, nawet kiedy byłam sama. I w końcu bomba wybuchła, wylewając potoki słonych łez. 

  - Zakupy na poprawę humoru nie wchodzą w grę, bo jest za późno - Cher mnie puściła, a ja przyglądałam się, kiedy zaczęła grzebać po mojej szafie. - Ale nigdy nie jest za późno na imprezę! 

   Spojrzałam na nią z politowaniem. Co jak co, ale odwiedzanie jakichkolwiek klubów było najgorszym rozwiązaniem. Cher widać miała inne zdanie bo na zmianę patrzyła na mnie i na błękitną sukienkę, którą wyjęła z szafy. Ona już postanowiła i nikt nie mógł się jej sprzeciwić.

  - Jeśli już mamy iść, to się nie przebieram - poddałam się, a twarz przyjaciółki przyozdobił piękny, radosny uśmiech.

   Cher biegała wokół, malowała mnie, przygotowywała dodatki. Kiedy dotknęła triady, twierdząc, że nie pasuje, uderzyłam jej dłoń i zmroziłam spojrzeniem. Widać jeszcze się nie nauczyła, że mimo wszystko ten mały wisiorek jest dla mnie rzeczą świętą. 

   Niedługo potem stałyśmy przed jakimś klubem, z którego dochodziła głośna muzyka i widać blask kolorowych laserów. Jęknęłam i przyjaciółka wprowadziła mnie do środka. Wewnątrz było strasznie głośno i tłoczno. Cher ciągnęła mnie między ludźmi, aż dotarłyśmy do baru. 

  - Jakby nie patrzeć jeszcze razem się nie upiłyśmy porządnie, więc czas to nadrobić! - uśmiech z jej twarzy nie znikał, co po prostu zaczynało mnie przerażać. 

   Zamówiła rzekomo mocne drinki, jednak kiedy go piłam stwierdziłam, że alkoholu jest tam tyle, ile radości we mnie w tej chwili, czyli nic. Ale musiało tam coś być, bo na blondynkę zaczęło działać dość szybko i wypruła na parkiet, zostawiając mnie samą przy barze. Wypiłam jednego drinka, potem kolejnego, cały czas wpatrując się w rozbawioną przyjaciółkę. W sumie chciałabym się teraz bawić jak ona, ale miałam jakąś wewnętrzną blokadę. Odwróciłam się do barmana.

  - Zły dzień? - spytał, podając komuś piwo.

  - Zły tydzień. Złe życie - westchnęłam. - Najgorszy z możliwych, nie myślałam, że jestem tak głupia. 

   Mężczyzna postawił przede mną szklankę w której była wódka zmieszana z colą. Podniosłam spojrzenie i przyjrzałam się barmanowi. Na oko był nieco starszy ode mnie. Miał niesfornie ułożone włosy koloru ciemny blond, a jego oczy były zielone, niczym laserowe światła błądzące po pomieszczeniu w zawrotnym tempie.

  - Potrzebuję coś na prawdę mocnego... - zaśmiałam się, a chłopak bez wahania dolał mi wódki po same brzegi.

  - Nie wierzę, że jesteś głupia - powiedział z uśmiechem. - A nawet jeśli, to przynajmniej jesteś naprawdę piękna.

  - Takim słodzeniem mnie nie poderwiesz - zaśmiałam się i jednym haustem wypiłam całą zawartość szklanki. - Znając życie w ogóle mnie nie wyrwiesz. Mając dwadzieścia trzy... Ba, dwadzieścia cztery lata miałam tylko jednego chłopaka, który tak naprawdę był ze mną dla zakładu "kto ją pierwszy przeleci"...

   Spojrzałam po raz kolejny na barmana. Był niewzruszony tym, co powiedziałam, więc spojrzałam przez ramię, jednak Cher nie było nigdzie w pobliżu. Przeklęłam pod nosem. 

  - Ja bym nie wykorzystał tak żadnej dziewczyny. Zwłaszcza takiej jak ty - uśmiechnął się mężczyzna, stawiając przede mną kolorowego drinka.

   Spojrzałam najpierw na napój, potem na uśmiechniętą twarz chłopaka, a następnie zmrużyłam oczy, aby odczytać imię widniejące na plakietce. 

  - Noah. Całkiem ładnie, podoba mi się - uśmiechnęłam się, próbując drinka.

   Tak, ten był dobry dla mnie na tą chwilę. Słodki i zawracający w głowie. Chodzi oczywiście o drinka, a nie o barmana. Chociaż w sumie...

  - To może na imię uda mi się wyrwać... - uśmiechnął się, opierając o blat.

  - Margaret - dotknęłam palcem czubka jego nosa i roześmiałam się w głos. 

   Nagle obok zasiadła rozbawiona Cher i przyjrzała się nam.

  - Widzę, że nie dość, że humor ci się poprawił, to już gruchasz do innego. Niegrzeczna Meg - zmrużyła oczy i przybiła piątkę z barmanem.

  - Znacie się? - uniosłam brwi zdziwiona. - Czy to jakiś spisek?

  - Jeśli ktoś tu coś planuje to ty, bo z tego co słyszę grasz na dwa fronty - skomentował Noah, wręczając kufel piwa mojej przyjaciółce.

  - Jakbyś pragnęła zauważyć to dziś skreśliłam swoje minimalne szanse na choćby znajomość z bogami tego świata - przypomniałam z przekąsem i mina mi zrzedła. 

   Nie byłam pijana, jednak wiedziałam, że chociaż jeden kieliszek i zacznę robić dziwne rzeczy. Zaczęłam szukać w torebce portfela, ale Noah mnie powstrzymał.

  - Spokojnie, na koszt firmy - rozczochrał mi włosy. - Tylko nie przychodź więcej twierdząc, że jesteś głupia, albo masz beznadziejne życie. 

   Wzruszyłam ramionami i zeskoczyłam z krzesełka. Rozejrzałam się wokół i ledwo dostrzegłam wielkie drzwi, przez które się tu dostałam. Zaczęłam przepychać się przez ludzi i kiedy znalazłam się na zewnątrz wzięłam głęboki oddech. Powoli ruszyłam w stronę parkingu, na którym zaparkowany był samochód Cher, która znikąd znalazła się tuż obok mnie.

  - Nieładnie wychodzić tak bez pożegnania - skarciła mnie, obejmując w pasie. - Wiesz Meg, ja to ci tak zazdroszczę... Wyrywasz najlepszych facetów w mieście i jeszcze narzekasz. 

   Spojrzałam na nią, nie do końca rozumiejąc o co jej chodzi. Wtedy wyjęła z kieszeni małą karteczkę, na której było coś napisane. 

  - Chociaż nadal zastanawiam się, czy powinnam ci to dawać... Mnie do dnia dzisiejszego nie dał swojego telefonu... - obracała karteczką w palcach.

   Wyrwałam jej skrawek papieru, na którym rzeczywiście widniał numer i imię barmana. Nie myśląc dużo wsadziłam ją do torebki.

  - Nie powinnyśmy prowadzić po pijaku, ale trzeba dostać się do domu. Ja prowadzę, bo ty jesteś już tak napruta, że ledwo idziesz.

  - No - wyszczerzyła się i wsiadła do auta, zaczynając coś śpiewać.