10. Perfect woman

Hej :) Rozdział trochę o niczym, ale szczerze nie mam serca go usuwać :3 Mam nadzieję, że przebolejecie.
No i przepraszam, że musieliście tyle czekać - jestem chora i to dość poważnie. Ale już wróciłam i jakby nie patrzeć nie chcę pospieszać ani was, ani siebie, więc rozdziały będą pojawiać się średnio co tydzień ^^
No i zapraszam do czytania i komentowania! Enjoy! ;)

   Cher spędziła u mnie noc, ale musiałam ją wynosić z samochodu, w którym, po głośnym śpiewaniu, zasnęła. Kiedy rano się obudziłam i spojrzałam na zegarek było już po siódmej. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam było wykonanie telefonu do Emmy i wyjaśnienie jej, że źle się czuję i dziś nie pojawię w pracy. W sumie nie minęło się to z prawdą, wliczając w to kaca.

   Moje odbicie w lustrze wcale nie wyglądało dobrze. Podkrążone, spuchnięte i czerwone oczy nie wyglądały zachęcająco, tak samo biała niczym ściana twarz. Moje czarne loki były oklapnięte, jakby trochę życia uleciało ze mnie i to właśnie one miały to pokazać. Zostawiłam smacznie śpiącą Cher, która wyglądała jak dziecko, które położyło się spać po całym dniu zabawy. 

  - Nie powinnaś wracać o tej porze - Isabel warknęła na mnie, kiedy robiłam śniadanie. 

   To prawda, ostatnio wyjątkowo się nie dogadywałyśmy. Kobieta na siłę próbowała zatrzymywać mnie w domu i przymusić do żelaznych zasad. Miałam wrażenie, że stara się być dla mnie niczym nadopiekuńcza matka, jednak nie wkładała w to żadnych uczuć, po prostu ozięble oznajmiała mi, co mogę, a czego nie. Kiedy się sprzeciwiałam wywoływałam małą sprzeczkę, ale ostatecznie zawsze wychodziło na moje.

  - Jestem już dorosła, nie musi się pani o mnie martwić - uśmiechnęłam się. - Miałam zły dzień i musiałam to odreagować.

  - I upijać się?

  - Nie byłam aż tak pijana, tylko kilka drinków - wywróciłam oczami. - Poza tym dorośli mogą, prawda? W końcu dwadzieścia cztery lata na karku to już coś.

   Isabel prychnęła w odpowiedzi. Zabrała ze stołu dużą porcję naleśników, po czym zniknęła z obrażoną miną w swoim pokoju. Zostało na dość, abym i ja i Cher się najadły. Przynajmniej tak mi się wydawało.

  - Boże, Meg, jesteś kobietą idealną - powiedziała, zapychając usta kolejną porcją naleśników. - Idealna figura, idealny głos, nawet idealne zdolności kulinarne! Kochana, dla ciebie mogę zmienić orientację! 

   Zaśmiałam się, przeżuwając swoją porcję.

  - Niestety nie będę zainteresowana, wciąż kręcą mnie wyłącznie faceci. Ale czy u jakiegoś będę miała szanse...

  - Kobieta idealna ma szanse nawet u samego boga, szatana czy kogo tam zechce, więc bierz to co ci się spodoba! 

   Roześmiałam się. Oddałam wygłodniałej Cher resztę swojej porcji, co ją niezmiernie ucieszyło. Położyłam się na łóżku i splotłam dłonie za głową.

  - Myślisz, że jeszcze przyjdzie? - spytałam ni stąd, ni zowąd.

  - Ale że kto...? - blondynka znieruchomiała z ustami pełnymi jedzenia.

  - No Shannon. Bo tak na niego najechałam... Teraz mam wyrzuty sumienia, powinnam go przeprosić...

  - No chyba oszalałaś! Że niby ty masz się uganiać za facetem?! I w dodatku masz zamiar przepraszać go za coś, na co sobie zasłużył?! - wskoczyła na łóżko i spojrzała na mnie z góry. - Nie myśl sobie nawet o tym, bo podłamiesz moją teorię na temat, że piękno i mądrość mogą iść ze sobą w parze.

   Zaśmiałam się cicho i delikatnie odepchnęłam blondynkę, żeby już tak nade mną nie wisiała. Sama usiadłam i się rozciągnęłam.

  - Ale jak myślisz, przyjdzie...? - spojrzałam na nią nieśmiało.

  - Oczywiście! I uwierz mi, to jeszcze on będzie za tobą biegał! On, albo ten drugi, którego nazwałaś Jezusem, przy czym to stwierdzenie było bardzo trafne.

   Zaśmiałam się. Może i miała racje, nie powinnam się tym przejmować. Spojrzałam na plakaty wiszące na ścianie i powoli wstałam. Przyjrzałam się im z uśmiechem, po czym najdelikatniej jak mogłam zaczęłam je odklejać.

  - Tobie chyba na mózg padło - rzuciła dziewczyna, zeskakując z łóżka. - Czemu to robisz? Przecież masz tu przywieszoną esencję piękna.

  - Dlatego, że miałam okazję już ich poznać w normalnym życiu, a nie zobaczyć na koncercie... Może kiedyś zawisną tu nasze wspólne zdjęcia... A nawet jeśli nie, to już nie potrzebuję tego na ścianie. 

   Cher zmarszczyła czoło, a ja po oderwaniu wielkiej płachty plakatów zaczęłam je składać i włożyłam do teczki pod łóżkiem. Klasnęłam w ręce, zadowolona z tego co zrobiłam, a blondynka stała na łóżku i przyglądała się gigantycznej ramce ze zdjęciami powieszoną nad ramą łóżka. Dotknęła zdjęcia w samym środku i spojrzała na mnie wielkimi oczami.

  - Nie waż się pozbyć tego - podeszłam do niej i zobaczyłam o co jej chodzi.

   Na mojej twarzy mimowolnie pojawił się uśmiech. Dziewczyna wskazywała na jedno jedyne zdjęcie, które nie było rodzinną fotografią. To było zdjęcie z moich osiemnastych urodzin, kiedy to byłam na moim pierwszym koncercie w życiu. Wyglądałam trochę jak nie ja, bo moje czarne włosy były wyprostowane i sięgały pasa, makijaż był delikatny, jednak z pazurem, a strój od czubka nosa po same pięty marsowy. Miałam kupione bilety M&G, a to zdjęcie przedstawiało mnie uśmiechającą się przez łzy i Shannona, Jareda i Tomo, którzy mieli na twarzach wypisaną szczerą radość. Pamiętam, jak dziś ten dzień.

  - Poczekajcie. Na zdjęciu chcę, żebyście byli szczęśliwi. Macie być najszczęśliwszymi osobami na ziemi, tak jak ja - powiedziałam im i stanęliśmy razem do zdjęcia.

  - Wiesz, to były moje osiemnaste urodziny - oznajmiłam przyjaciółce, chcąc jej wszystko opowiedzieć. - Akurat grali niedaleko, nawet moi bracia śmiali się, że to przeznaczenie. I dostałam bilet, dzięki któremu mogłam się z nimi spotkać, porozmawiać i zrobić zdjęcie, które jest dla mnie najcenniejsze na świecie. Byłam wtedy najszczęśliwszą osobą na ziemi. Dosłownie. 

   Cher uśmiechnęła się, wzięła mnie pod ramie i spojrzała mi w oczy z podniesioną głową.

  - Bo to było przeznaczenie - powiedziała z zadowoleniem. - Zobaczysz, jeszcze będziesz miała z nimi tysiące zdjęć.

   Nie wiedziałam jeszcze, że te słowa nie mijały się tak bardzo z prawdą.
   Miałam wolne i w sumie cały dzień przegadałyśmy. Popołudniu było tak ciepło, że to byłby grzech przesiedzieć ten czas w domu. Wzięłyśmy koce i wyłożyłyśmy się na zielonej trawie przed domkiem. Rozmawiałyśmy jak stare, dobre znajome. Nie powiem, bo całkiem przypadkiem Cher zaczęła opowiadać o swoim życiu i wpuszczać mnie do swojego świata.
  - Wiesz, też miałam kiedyś rodzeństwo - opadła na koc i wpatrywała się w prawie bezchmurne niebo. - Młodszą siostrę, Rose. Kiedy miałam piętnaście lat strasznie się buntowałam no i wiesz, nienawidziłam siostry z całego serca. Ta mała gówniara donosiła o wszystkim co zrobiłam! Nie mogłam nawet pierdnąć, żeby rodzice się nie dowiedzieli. W sumie teraz żałuję, że wtedy ją tak nienawidziłam. Rose zginęła z rodzicami w wypadku samochodowym, ja w tym czasie siedziałam obrażona w sali muzycznej...
   Bez słowa przytuliłam przyjaciółkę. Taka strata, jak o tym mówiła to nie uroniła ani jednej łzy, w przeciwieństwie do mnie.
  - Ej, mała - odsunęła mnie od siebie. - Luzik. Było, minęło, życie leci dalej. Nie zmienię tego co się stało, nie mam wpływu na przeszłość. Ale przyszłość leży w moich rękach, zrobię wszystko, żeby Rose i rodzice byli ze mnie dumni.
   Spojrzałam na niż wielkimi oczami. Urosła teraz w moich oczach prawie do miana bohatera. Teraz moje problemy, moja tęsknota wydają się błahe.
  - Rose była do ciebie podobna? - spytałam cicho.
  - Mhmm, była jak moja siostra bliźniaczka, tylko pięć lat młodsza. Chociaż w sumie to ja byłam tą najpiękniejszą - zaśmiała się dziewczyna.