9. Noah

Hej :) Jak wam minęło prima aprilis? Ktoś kogoś nabrał? A może sami daliście się wrobić?
Myślałam, że pod poprzednim rozdziałem znajdzie się kilka komentarzy, a tu pustka... Troszkę mi smutno, ale dla czytelników ninja - nie mam zamiaru przestawać pisać! Enjoy! :)

   Cher odwiozła mnie do domu i została ze mną. Leżałam na łóżku i tępo wpatrywałam się w przestrzeń, natomiast przyjaciółka totalnie przeciwnie - pełna energii biegała po pokoju, zaglądała wszędzie, przyglądała się zdjęciom i plakatom. 

  - Jednak jesteś psychofanką. Przynajmniej troszkę - skomentowała, a ja w odpowiedzi pokazałam jej środkowy palec. - Daj spokój Meg. Wiem, że tęsknisz, ale to była twoja decyzja, to twoje życie. Oni nadal są, co prawda daleko, ale możesz z nimi porozmawiać, zobaczyć ich... Kiedyś ludzie nie mieli takich możliwości.

  - Czuję się samotna - szepnęłam patrząc na własne stopy. - Samotna, bo nie ma tu mojej rodziny. Samotna, bo mój młodszy braciszek staje się mężczyzną, a mnie przy nim nie ma. Samotna, bo sama nie potrafię się zakochać...

   Cher przytuliła mnie bez słowa, a ja z tępym spojrzeniem znów nie kontrolowałam słonych łez spływających po moich policzkach. Tęskniłam cały ten czas, ale nie dawałam niczego po sobie poznać, nie uroniłam łzy, nawet kiedy byłam sama. I w końcu bomba wybuchła, wylewając potoki słonych łez. 

  - Zakupy na poprawę humoru nie wchodzą w grę, bo jest za późno - Cher mnie puściła, a ja przyglądałam się, kiedy zaczęła grzebać po mojej szafie. - Ale nigdy nie jest za późno na imprezę! 

   Spojrzałam na nią z politowaniem. Co jak co, ale odwiedzanie jakichkolwiek klubów było najgorszym rozwiązaniem. Cher widać miała inne zdanie bo na zmianę patrzyła na mnie i na błękitną sukienkę, którą wyjęła z szafy. Ona już postanowiła i nikt nie mógł się jej sprzeciwić.

  - Jeśli już mamy iść, to się nie przebieram - poddałam się, a twarz przyjaciółki przyozdobił piękny, radosny uśmiech.

   Cher biegała wokół, malowała mnie, przygotowywała dodatki. Kiedy dotknęła triady, twierdząc, że nie pasuje, uderzyłam jej dłoń i zmroziłam spojrzeniem. Widać jeszcze się nie nauczyła, że mimo wszystko ten mały wisiorek jest dla mnie rzeczą świętą. 

   Niedługo potem stałyśmy przed jakimś klubem, z którego dochodziła głośna muzyka i widać blask kolorowych laserów. Jęknęłam i przyjaciółka wprowadziła mnie do środka. Wewnątrz było strasznie głośno i tłoczno. Cher ciągnęła mnie między ludźmi, aż dotarłyśmy do baru. 

  - Jakby nie patrzeć jeszcze razem się nie upiłyśmy porządnie, więc czas to nadrobić! - uśmiech z jej twarzy nie znikał, co po prostu zaczynało mnie przerażać. 

   Zamówiła rzekomo mocne drinki, jednak kiedy go piłam stwierdziłam, że alkoholu jest tam tyle, ile radości we mnie w tej chwili, czyli nic. Ale musiało tam coś być, bo na blondynkę zaczęło działać dość szybko i wypruła na parkiet, zostawiając mnie samą przy barze. Wypiłam jednego drinka, potem kolejnego, cały czas wpatrując się w rozbawioną przyjaciółkę. W sumie chciałabym się teraz bawić jak ona, ale miałam jakąś wewnętrzną blokadę. Odwróciłam się do barmana.

  - Zły dzień? - spytał, podając komuś piwo.

  - Zły tydzień. Złe życie - westchnęłam. - Najgorszy z możliwych, nie myślałam, że jestem tak głupia. 

   Mężczyzna postawił przede mną szklankę w której była wódka zmieszana z colą. Podniosłam spojrzenie i przyjrzałam się barmanowi. Na oko był nieco starszy ode mnie. Miał niesfornie ułożone włosy koloru ciemny blond, a jego oczy były zielone, niczym laserowe światła błądzące po pomieszczeniu w zawrotnym tempie.

  - Potrzebuję coś na prawdę mocnego... - zaśmiałam się, a chłopak bez wahania dolał mi wódki po same brzegi.

  - Nie wierzę, że jesteś głupia - powiedział z uśmiechem. - A nawet jeśli, to przynajmniej jesteś naprawdę piękna.

  - Takim słodzeniem mnie nie poderwiesz - zaśmiałam się i jednym haustem wypiłam całą zawartość szklanki. - Znając życie w ogóle mnie nie wyrwiesz. Mając dwadzieścia trzy... Ba, dwadzieścia cztery lata miałam tylko jednego chłopaka, który tak naprawdę był ze mną dla zakładu "kto ją pierwszy przeleci"...

   Spojrzałam po raz kolejny na barmana. Był niewzruszony tym, co powiedziałam, więc spojrzałam przez ramię, jednak Cher nie było nigdzie w pobliżu. Przeklęłam pod nosem. 

  - Ja bym nie wykorzystał tak żadnej dziewczyny. Zwłaszcza takiej jak ty - uśmiechnął się mężczyzna, stawiając przede mną kolorowego drinka.

   Spojrzałam najpierw na napój, potem na uśmiechniętą twarz chłopaka, a następnie zmrużyłam oczy, aby odczytać imię widniejące na plakietce. 

  - Noah. Całkiem ładnie, podoba mi się - uśmiechnęłam się, próbując drinka.

   Tak, ten był dobry dla mnie na tą chwilę. Słodki i zawracający w głowie. Chodzi oczywiście o drinka, a nie o barmana. Chociaż w sumie...

  - To może na imię uda mi się wyrwać... - uśmiechnął się, opierając o blat.

  - Margaret - dotknęłam palcem czubka jego nosa i roześmiałam się w głos. 

   Nagle obok zasiadła rozbawiona Cher i przyjrzała się nam.

  - Widzę, że nie dość, że humor ci się poprawił, to już gruchasz do innego. Niegrzeczna Meg - zmrużyła oczy i przybiła piątkę z barmanem.

  - Znacie się? - uniosłam brwi zdziwiona. - Czy to jakiś spisek?

  - Jeśli ktoś tu coś planuje to ty, bo z tego co słyszę grasz na dwa fronty - skomentował Noah, wręczając kufel piwa mojej przyjaciółce.

  - Jakbyś pragnęła zauważyć to dziś skreśliłam swoje minimalne szanse na choćby znajomość z bogami tego świata - przypomniałam z przekąsem i mina mi zrzedła. 

   Nie byłam pijana, jednak wiedziałam, że chociaż jeden kieliszek i zacznę robić dziwne rzeczy. Zaczęłam szukać w torebce portfela, ale Noah mnie powstrzymał.

  - Spokojnie, na koszt firmy - rozczochrał mi włosy. - Tylko nie przychodź więcej twierdząc, że jesteś głupia, albo masz beznadziejne życie. 

   Wzruszyłam ramionami i zeskoczyłam z krzesełka. Rozejrzałam się wokół i ledwo dostrzegłam wielkie drzwi, przez które się tu dostałam. Zaczęłam przepychać się przez ludzi i kiedy znalazłam się na zewnątrz wzięłam głęboki oddech. Powoli ruszyłam w stronę parkingu, na którym zaparkowany był samochód Cher, która znikąd znalazła się tuż obok mnie.

  - Nieładnie wychodzić tak bez pożegnania - skarciła mnie, obejmując w pasie. - Wiesz Meg, ja to ci tak zazdroszczę... Wyrywasz najlepszych facetów w mieście i jeszcze narzekasz. 

   Spojrzałam na nią, nie do końca rozumiejąc o co jej chodzi. Wtedy wyjęła z kieszeni małą karteczkę, na której było coś napisane. 

  - Chociaż nadal zastanawiam się, czy powinnam ci to dawać... Mnie do dnia dzisiejszego nie dał swojego telefonu... - obracała karteczką w palcach.

   Wyrwałam jej skrawek papieru, na którym rzeczywiście widniał numer i imię barmana. Nie myśląc dużo wsadziłam ją do torebki.

  - Nie powinnyśmy prowadzić po pijaku, ale trzeba dostać się do domu. Ja prowadzę, bo ty jesteś już tak napruta, że ledwo idziesz.

  - No - wyszczerzyła się i wsiadła do auta, zaczynając coś śpiewać.