11. Hobby & work

Hej :) Zostałam ostatnio skopana, z powodu za krótkich rozdziałów, więc postaram się to w najbliższym czasie naprawić, zaczynając od tego rozdziału, z każdym kolejnym postaram się, aby były dłuższe :3 Enjoy! ;)

   Następnego dnia przyszłam do pracy w wyśmienitym humorze, w słuchawkach rozbrzmiewała głośna muzyka, którą musiałam wyłączyć ze względu na pracę.
   Tego dnia w pracy nie zjawiło się wiele osób, więc z braku personelu Cher została zaciągnięta do pomocy. Niedługo też trwało, jak i Matta dosięgło złe samopoczucie i urwał się do domu, przez co zostałam wrzucona na kasę i wydawanie zamówień na wynos. W sumie została nas piątka - Ja, Cher, właścicielka z jej siostrą i, o boże, dlaczego, Madison.
   W godzinach szczytu nie miałam czasu nawet mrugnąć, wszędzie było pełno klientów. Kiedy nareszcie ruch się zmniejszył odetchnęłam z ulgą. Podśpiewywałam sobie pod nosem, kiedy doznałam szoku.
  - Co po...? - zaczęłam, ale gdy zobaczyłam twarz klienta zatkało mnie.
  - Przepraszam za brata - Jared położył przede mną czerwoną różę. - Shan ostatnio trochę dziwnie się zachowuje, ale nie miej mu tego za złe.
  - Jay, nie musisz za nic przepraszać - uśmiechnęłam się. - To też moja wina, mogłam się tak nie zachowywać i nie naskakiwać na niego, tylko dlatego, że mam zły dzień.
  - Nie mów, że jesteś dziewczyną, która obwinia się o wszystko, bo to tylko doda ci jeszcze więcej uroku.
   Odwróciłam spojrzenie i zalałam się rumieńcem po czubek nosa. Usłyszeliśmy krzyk Emmy, która narzekała, że się obijam. To pomogło mi nieco ochłonąć.
  - Cholera jasna! - odkrzyknęłam. - Od rana pracuję jak opętana, a ty jeszcze narzekasz?!
   Nie wiem kiedy Jay znalazł się obok, odwiązał mój niebieski fartuszek i zawiązał go sobie w pasie.
  - Może tek się zrewanżuję - mrugnął do mnie, podwijając rękawy koszuli.
   Stałam jak słup soli ze zdziwieniem na twarzy. Kiedy wokalista obsługiwał mdlejące na jego widok klientki, ja wciąż nie mogłam w to uwierzyć. Po dłuższej chwili zeszłam na ziemię i odebrałam Jaredowi rolę kasjera.
  - Ty lepiej idź i obsługuj te, które przy ewentualnym omdleniu będą przynajmniej siedziały - zaśmiałam się nieco nerwowo, bo ta sytuacja wciąż była dziwna. - W fartuszku masz notesik i coś do pisania.
   W roli kelnera też się odnajdywał i wciąż był idealny. Obserwując go kątem oka zauważyłam, że wyglądał tak naturalnie, z uśmiechem podchodził do ludzi i był dla każdego wyjątkowo miły.
   Nagle usłyszeliśmy huk i oczy wszystkich skierowały się w stronę hałasu. Był to Jared, który potknął się o podest i teraz leżał jak długi. Cher stojąca niedaleko zwijała się ze śmiechu. Podbiegłam do mężczyzny i wyciągnęłam dłoń, aby pomóc mu wstać. On złapał ją, ale nie miał zamiaru wstawać. Pociągnął mnie w dół i upadłam tuż obok wokalisty.
  - Haha, bardzo śmieszne - rzuciłam z przekąsem, w odpowiedzi na rozbawionego Jaya.
   Obróciłam kilka razy dłonią, próbując rozruszać obolały nadgarstek na który upadłam. On był chyba nienormalny. Spojrzałam na niego, ale wyszczerzył się tylko zadowolony z siebie.
  - W sumie powie mi ktoś co to jest i czemu czai się na życie niewinnych ludzi? - mężczyzna podniósł się z ziemi.
  - Kiedyś ta kawiarnia miała inny cel - Emma, która obsługiwała pobliski stolik, wtrąciła się do naszej rozmowy. - Ludzie siedzieli tu całymi dniami słuchając małych zespołów, czy innych artystów... Ale oni pojawiali się co raz rzadziej, więc zrezygnowaliśmy z tego. Zrobiliśmy z tego miłą kawiarenkę, która trzyma się do dziś.
  - Mamy Meg! - podskoczyła podekscytowana Cher. - Wspaniale śpiewa i gra. Ja też mam niezły głos... Jest pełno ludzi, którzy mogliby się tu pokazać!
   Na pytające spojrzenie Jareda odpowiedziałam machnięciem ręki. Jednak sama nie byłam do końca przekonana do tego pomysłu. Byłam świadoma swojego talentu, niestety chyba jedynego, ale śpiewałam dla siebie, a nie na życzenie.
  - Ale wtedy będę musielibyśmy wszystko zmieniać... - burknęła właścicielka. - Nie wiem...
  - Proszę, proszę, proooszę! - moja przyjaciółka nie dawała za wygraną, skacząc jak mała dziewczynka.
  - Zastanowię się - Emma opuściła ręce, a ja spojrzałam na usatysfakcjonowaną blondynkę. - A teraz do roboty!
   Byłam podirytowana, ta sytuacja, ten pomysł co raz bardziej mi się nie podobał. Jednak nie sprzeciwiałam się, bo to było oczywiste, że przeciw Cher nie mam żadnych szans.
   Kiedy ruch był niewielki poszłam na przerwę. Szukałam akurat telefonu w torebce, kiedy usłyszałam męski głos.
  - Czemu nie mówiłaś, że śpiewasz? - Spytał Jay, nonszalancko opierając się o ścianę.
  - Nie spoufalaj się tak - zmrużyłam oczy.
  - Nie pokazuj pazurków, bo ta blondynka i tak wywalczy swoje - uśmiechnął się półgębkiem.
   Spojrzałam na niego i przełknęłam ślinę z trudnością. Miałam wrażenie, że się zapominam, a Jared jest moim przyjacielem od lat. Wiedziałam jednak, że nie mogę tak myśleć. W końcu to pan Leto - co prawda też człowiek, ale zupełnie innej kategorii.
  - Bo nie miałam kiedy - wzruszyłam ramionami, odpowiadając na jego pytanie. - Bo nie pytałeś. Bo nic ci do tego.
   Trzasnęłam drzwiczkami szafki i odwróciłam się na pięcie. Wyszłam tylnym wyjściem i przesiedziałam całą przerwę samotnie. Opierając się o chłodną ścianę zatopiłam się w myślach.
   Matt właśnie dzisiaj miał się oświadczyć Jessice. To było takie piękne, tyle czasu się do tego przygotowywał, ja i Vic staraliśmy się mu pomóc, ja co prawda przez telefon, ale moje znajomości też się na coś przydały. Mogłam sobie tylko wyobrażać, jak to będzie wyglądało, jak będzie pięknie i wszystko będzie napompowane takim szczęściem, że aż się w głowie nie mieści. Vic też cieszył się z bratem, jednak kiedy rozmawialiśmy we dwójkę powiedział, że mu cholernie zazdrości. Sam lubi Jessicę, jest naprawdę świetną osobą, ale... Właśnie, ale. Vic przez dłuższy czas traktował dziewczyny przedmiotowo, co już się zmieniło, jednak opinię u dziewczyn wciąż ma podobną. Ja jednak wiem, że jemu też się ułoży, mnie zresztą też.
   Wstałam z ziemi, otrzepałam tył spódnicy z drobinek, które się przyczepiły i wyszłam na salę. byłam święcie przekonana, że to co się do dziś działo było tylko snem, aż do momentu, kiedy zobaczyłam Jareda, który siedział na krześle na podwyższeniu, o które wcześniej się potknął. Wszystkie rośliny stamtąd zniknęły, ukazując małą scenę. Teraz siedział tam Jay, brzdąkając na mojej gitarze. Przeszedł mnie dreszcz, a włoski na karku się zjeżyły. Nie mogłam uwierzyć w to co widzę i słyszę.
  - Przepraszam, pożyczyłem sobie... - mruknął, kiedy mnie zobaczył.
  - Nie, nie! - mój głos był nienaturalnie wysoki. - Proszę, graj.
   Mężczyzna rozbawiony moją reakcją skinął głową i zaczął grać. W całej sali rozbrzmiała muzyka, a dokładniej The kill śpiewane w wersji akustycznej. Przysiadłam na krześle i wpatrywałam się w niego jak w obrazek. Kiedy skończył kilka osób zaczęło cicho bić brawo z wyjątkiem Cher, która skakała, gwizdała i klaskała jak szalona.
  - Teraz twoja kolej - blondynka pchnęła mnie w stronę wokalisty.
   Nie zapierałam się, jadnak moja twarz zalała się rumieńcem. Odebrałam swoją gitarę od mężczyzny i zaczęłam coś brzdąkać. Rozejrzałam się wokół. Ludzie mi się przyglądali z zaciekawieniem, a Maddison mroziła mnie spojrzeniem, stojąc w cieniu sali. Przeszedł mnie dreszcz i wtedy dostrzegłam Shannona, który siedział na swoim stałym miejscu. Do tej chwili myślałam o jakiejś piosence chłopaków, jednak poczułam, że to ta piosenka jest tą, którą chcę zaśpiewać.

You can be amazing

You can turn a phrase into a weapon or a drug

You can be the outcast

Or be the backlash of somebody's lack of love

Or you can start speaking up

Nothing's gonna hurt you the way that words do

And they settle 'neath your skin

Kept on the inside and no sunlight

Sometimes a shadow wins

But I wonder what would happen if you

   Wpatrywaliśmy się z Shannonem w siebie. On sączył kawę, którą sobie zamówił, a ja co raz więcej uczuć wkładałam w grę i słowa, które wydobywały się z moich ust.

Say what you wanna say

And let the words fall out

Honestly I wanna see you be brave

Say what you want to say

And let the words fall out

Honestly I wanna see you be brave

   Już nie patrzyłam na starszego z braci Leto. Cher razem z Jaredem kiwali się na krzesłach w rytm muzyki. Emma miała na twarzy szeroki uśmiech, a Maddison właśnie zabijała mnie w myślach, bo jej spojrzenie wyżerało moje wnętrzności.

I just wanna see you

I just wanna see you

I just wanna see you

I wanna see you be brave*

   Zaśpiewałam może połowę piosenki, nie więcej, a dostałam jeszcze większe brawa niż Jared. Poczułam, że delikatnie się rumienię i z uśmiechem zeszłam ze sceny. Cher rzuciła mi się na szyję, a Emma przyjrzała mi się z zadowoleniem.

  -Wszystko super, teraz do roboty - założyła ręce na klatce piersiowej. - Ale pomysł oficjalnie zatwierdzony.

  - Widzisz, połączysz hobby i pracę - Cher szepnęła mi do ucha.

   Teraz moja opinia na ten temat zmieniła się diametralnie. Gdzieś w głębi tego chciałam - połączyć pracę i to co kocham. Bo w końcu codzienne narażanie się strażom miejskim na ulicach miasta nie do końca mi pasowało.

* tekst piosenki Sara Bareilles - Brave