13. Like a dream

Hej :) Przepraszam za taką długą przerwę, ale... No jakoś tak wyszło, wiecie, koniec roku, nauki tyle, że nikt nie ogarnia... Ale zaraz się zaczynają wakacje, o ile nie znajdę pracy (w co wątpię) to będę tu wrzucać rozdziały dość często. Jeszcze raz przepraszam i życzę miłego czytania!
Enjoy!

   Wieczory tutaj były ciepłe nawet w środku zimy, a że jest środek lipca nie musiałam się cieplej ubierać. 

   Wyszliśmy z domu, gadając o błahostkach. Shannon naprawdę mieszkał niedaleko, zaledwie kilkanaście domów dalej, tylko w przeciwną stronę do mojej pracy. 

  - Nie jestem pewna... - mruknęłam, stając przed dużą bramą. - Wiesz, może wrócę do domu...

   Owinęłam się ciaśniej swetrem. Shannona wyraźnie bawiła zaistniała sytuacja, z czym się nie krył. Zmroziłam go wzrokiem, co nieco go ostudziło. To było oczywiste, że czułam się nieswojo. Sama jego obecność była rzeczą niecodzienną i wprawiała mnie w dreszcze. A co dopiero być w domu swojego idola...

  - Ani ja, ani Jay nie zjemy cie - powiedział, wciągając mnie na podjazd.

  - Połkniecie w całości - mruknęłam z przekąsem.
   Shann jednak nie musiał się długo prosić, bo ciekawość wzięła górę i moje nogi same popędziły do przodu.
   Ich dom był ogromny i przestrzenny. Siłą powstrzymywałam się, żeby nie zacząć krzyczeć z radości. Rozglądałam się wokół, chłonąc wzrokiem całe wnętrze. Do naszych uszu doszły śmiechy. Niepewnie ruszyłam w tym kierunku i dojrzałam siedzących w kuchni Jatera i Tomislava. Kiedy ten pierwszy mnie zauważył wyszczerzył zęby w uśmiechu.
  - Meg! - pomachał ręką całą białą od mąki. - Robimy wegańskie naleśniki, chcesz trochę?
   Pokiwałam głową z uśmiechem i spojrzałam na Shannona.
  - Przynajmniej jeden moje imię pamięta - powiedziałam cicho, a ten uśmiechnął się lekko, pocierając dłonią kark.
   Tomo patrzył na mnie zdezorientowany. Podeszłam do niego, delikatnie się uśmiechając.
  - Margaret - wyciągnęłam dłoń w jego stronę. - Ale mów mi Meg.
  - Tomislav - uścisnął moją dłoń. - Osobiście wolę Tomo, żeby nie wychodzić na dziwaka - przyjrzał mi się uważniej i wyszczerzył zęby w uśmiechu. - Ale po co ja ci to mówię...
  - Ej! Nie stawiajcie mnie w niezręcznej sytuacji. Zachowujmy się jak ludzie...
   Potarłam dłonią swój kark, odwracając wzrok. Tomo sprawił, że czułam się zarzenowana i miałąm ochotę zapaść się pod ziemię, albo co najmniej uciec z krzykiem. Przecież jakby nie patrzeć, gdybym była jakąś psychofanką to chyba zemdlałabym tu ze szczęścia. No dobra, nawet nią nie będąc spełniało sie moje największe marzenie.
  - Przecież nie zachowujemy się jak zwierzęta - Shannon podskoczył i usiadł na blacie w pełni zadowolony.
  - No ja tam nie wiem - Jay odłożył miskę i zaczął się wygłupiać.
   Cała trójka wkręciła się w udawanie wszystkich chodzących po świecie zwierząt. Sprawili, że atmosfera nie gęstniała od napięcia, a ja nie czułam się już niezręcznie. Było naprawdę zabawnie, wszyscy śmialiśmy się, a moje policzki aż bolały od ciągłego uśmiechania się. Jednak to wszystko wydawało się zbyt piękne by było prawdziwe.
   Kiedy muzycy byli zajęci sobą nawzajem, wydawaniem dziwnych odgłosów i robieniem głupich min, ja wycofałam się z kuchni i zaczęłam chodzić po domu. Trafiłam do dużego, przestrzennego salonu z jedną szklaną ścianą i ogromnym kominkiem, nad którym były poustawiane zdjęcia. Na jednym Jared i Shannon przytulali mamę z obu stron, całując ją w policzki, na kolejnym, czarno-białym, byli obaj bracia w wieku kilku lat, szczerząc się do aparatu. Uśmiechnęłam się mimowolnie. Jako dzieci byli najśliczniejszymi istotami tego świata. Na pozostałych fotografiach obok braci często pojawiała się Constance i Tomo, rzadziej Vicky i jacyś inni znajomi. Spojrzałam na oszkloną ścianę i w odbiciu dostrzegłam drzwi. Zaciekawiona ruszyłam w tamtym kierunku.
   Za drzwiami kryło się niewielkie pomieszczenie z fortepianem i kapą zarzuconą stertą poduszek. W głowie pojawiła mi się głupia myśl. Pewnie tu wyrywają laski... Przeszedł mnie dreszcz. Czemu takie głupoty chodziły mi po głowie?! A nawet jeśli, to nic mi do tego. Odgoniłam te myśli i przysiadłam przed instrumentem. Klawisze błyszczały i wręcz prosiły, żeby uderzać w nie palcami. Nie powstrzymywałam się długo i już chwilę później rozbrzmiała muzyka.

Strange days, recalling all the waste, 

Declaring war against our minds 

Do the best we can 

Sane days, 

When nothing feels the same, 

When dogs are howling at the moon 

And we are afraid 

Grab my hand, let’s steal some light together 

Run away when they are not aware of it 

Hide with me, 

Decide with me, 

Defy the odds, 

And be the one 

Hide with me, 

Collide with me 

Like stars 

Hide with me, the ride is free 

We’re laughing, we have fun like this is the last time*

   Skończyłam tylko dlatego, że się pomyliłam. Przeklęłam pod nosem i strzeliłam palcami. Od tak dawna nie grałam na fortepianie, troszkę wyszłam z wprawy.

  - A nie mówiłem? - mruknął Shannon, a ja aż podskoczyłam na miejscu. - Nawet u nas się panoszy.

   Odwróciłam się. W drzwiach stali Shann i Tomo, a Jay siedział na kanapie, przytulając poduszkę i wpatrując się we mnie wielkimi oczami. Wyglądem teraz przypominał szczeniaka, który patrzył na coś, co bardzo chciałby dostać. To w sumie było oczywiste, że mnie usłyszą, ale i tak nie spodziewałam się ich i czułam się niezręcznie.

  - Nie dziwię się, że zainteresowaliście się nią - uśmiechnął się chorwat, a ja spiekłam jeszcze większego buraka.

  - Przepraszam, nie powinnam była - spojrzałam w podłogę i ktoś usiadł obok.

  - No to gramy Meggy! - Jared wyszczerzył się i zaczął uderzać palcami w klawisze.

   Teraz to ja wpatrywałam się w niego wielkimi oczami. Do tej pory tylko bracia tak mnie nazywali, nawet rodzice ograniczali się do prostego "Meg". Siłą powstrzymałam łzy i ręce, które chciały zamknąć mężczyznę w żelaznym uścisku. Zaczęłam z nim przygrywać melodyjki znane każdemu dziecku.

  - Dziękuję - szepnęłam i zostałam objęta ramieniem.

  - Spokojnie młoda - poczochrał mi włosy. - Są dni, podczas których jesteś silna, ale są też takie, kiedy tylko siedzisz i myślisz "co ja tu kurwa robię", nie nadając się przy okazji do życia. Mi też się to zdarza, ba chyba każdemu. Ale trzeba się cieszyć życiem, póki jest się silnym.

  - Masz rację, robię problem z niczego.

  - Ej! - obaj bracia spojrzeli na mnie i Shann kontynuował: - Tęsknota nie jest niczym. Rodzina, miłość też. Przecież to jest naturalne.Nie pamiętasz, co mi mówiłaś jeszcze dzisiaj?

   Zmarszczyłam brwi. Miał w tym trochę racji, jednak chyba niekoniecznie chciałam do siebie to dopuścić. Przeczesałam palcami włosy i dostrzegłam zegarek na nadgarstku. Wskazywał godzinę dwunastą w nocy. Przeklęłam pod nosem, zrywając się z miejsca. 

  - Muszę iść. Miło było i w ogóle... Na razie! - prawie wybiegłam z pokoju.

   Nie miałam ze sobą nic więcej, więc mogłam od razu skierować się do wyjścia. Usłyszałam tylko za sobą grupowy okrzyk "cześć". Wyszłam przed dom i rozejrzałam się wokół. Było ciemno i cicho, drogę oświetlały tylko uliczne latarnie. Wokół nie było żywej duszy, co przyprawiało o dreszcze. Owinęłam się szczelniej swetrem i szybkim krokiem ruszyłam do domu. Będąc już na miejscu wzięłam szybki prysznic, napisałam do rodziców, bo w Anglii było już w pół do dziewiątej. Poszłam spać coś koło pierwszej z uśmiechem na ustach.

   Obudziłam się z uśmiechem na twarzy, zrywając się kilka minut przed dzwoniącym budzikiem. Do głowy uderzyły mi wspomnienia. Zaśmiałam się nerwowo.

  - Co za dziwny dzień - mruknęłam i zaczęłam mówić w zawrotnym tempie. - Jared mnie przeprosił za brata i pomógł w pracy, potem grał i śpiewał, a jeszcze potem zjawił się sam Shannon przepraszając, poszliśmy do mnie, a na końcu trafiłam do domu braci Leto... Marzenia!

   Byłam śpiąca, ale bardzo szczęśliwa i pozytywnie nastawiona. W pracy z początku biegałam między stolikami, ale dość szybko to minęło i dopadło mnie zmęczenie. Poszłam na krótką przerwę i wyszłam na zaplecze. W końcu spałam niecałe cztery godziny, a należałam do nocnych marków i śpiochów pospolitych, co nie najlepiej na mnie zadziałało.

   Minęłam po drodze Maddison, która miała wyjątkowo pewną siebie i zawziętą minę. Pewnie coś kombinowała, ale ja nie miałam nawet siły o tym myśleć. Zignorowałam ją więc i usiadłam w kącie zaplecza. Nawet nie wiem, kiedy ucięłam sobie smaczną drzemkę.

   Obudziły mnie głośne rozmowy w pobliżu. Co prawda nie powinnam podsłuchiwać, ale nie miałam siły wstać.

  - Te dwie nowe się nie dogadują - mruknęła jedna.

  - No proszę cie, przecież miotają piorunami po całej sali! - wybuchła druga. - Może tu chodzi o to, że są  skrajnie różne od siebie. Jedna niczym dziecko, słodka i urocza, a druga kobieca...

  - Obie przyciągają facetów jak magnes, może właśnie o to chodzi, to jest przyczyną ich walki.

  - W sumie to ta słodziutka... Jak jej tam było?

  - Maddison.

  - No właśnie. Ta cała Maddison jest jakaś nie taka. Coś mi się w niej nie podoba, w końcu każdemu tutaj próbuje zaleźć za skórę. Rządzi się w stosunku do wszystkich, nawet właścicielki. A Margie ma silny charakter i jej się stawia.

  - A co ty jej tak bronisz? Przecież laska pewnie nawet nie wie jak masz na imię... Ale ja mam inne zdanie na ten temat - zatrzasnęły szafki, a ich głosy zaczęły się oddalać. - Po prostu żrą się jak licealistki, musiały się nie wyżyć w szkole...

   Czyli koleżanki z pracy też mnie obgadywały. I to imię... Margie. Wzdrygnęłam się. Przecież brzmiało jak imię jakiejś starej, zrzędliwej baby. Na temat plotek, czy obgadywania nie miałam zamiaru odpowiadać, wolałam to zostawić w spokoju. Wiem jednak, że gdyby Maddison to usłyszała, już zrobiłaby im piekło.

   Przeciągnęłam się i wyszłam na salę zrobiłam sobie espresso i wróciłam do pracy. Trochę sił mi wróciło, czułam się już nieco lepiej. Dostrzegłam znajomą ciemną czuprynę i ruszyłam w tym kierunku. Doznałam jednak szoku, kiedy obok mężczyzny dojrzałam Maddison, mizdrzącą się do perkusisty.

  - Cześć - wyszczerzył się. - Właśnie przyszedłem, kiedy zaczepiła mnie twoja koleżanka, bo ciebie nigdzie nie było.

  - Koleżanka? - wycedziłam przez zaciśnięte zęby, przenosząc wzrok na blondynkę.

  - Prawie przyjaciółki - zaszczebiotała, rozkładając ręce w geście przyjacielskiego uścisku.

  - Przepraszam, miałam za długą przerwę i muszę wracać do pracy.

   Odwróciłam się na pięcie i jak najszybciej znalazłam się na drugim końcu sali. Ręce aż mi drżały z wściekłości, a na całym ciele miałam gęsią skórkę. Obsługiwałam klientów machinalnie, nie do końca kontaktując ze światem.

   O co mi w sumie chodziło? Byłam zazdrosna o Shannona, który był moim idolem od lat i kiedy w końcu udało mi się z nim nawiązać jakąś znajomość pojawiła się jakaś mała słodka dziewczynka? Czy może chodziło właśnie o nasze licealne przygrywki o to, która jest lepsza i w jaki sposób ma to pokazać. Ja się w to specjalnie nie bawiłam, jednak Mad tak.

  - Meg! - wrzasnęła Cher, czym tak mnie przestraszyła, że upuściłam tackę z kawą.

   Uklękłam i zaczęłam zbierać potłuczone szkło. Skaleczyłam się w palec i tępo wpatrywała się w stróżkę krwi. Czyjeś męskie dłonie złapały za moje nadgarstki i potrząsnęły mną.

  - Meggy, co się dzieje? - spojrzałam w wielkie, niebieskie oczy Jareda.

  - Zmęczona jestem - powiedziałam cicho, kiedy mężczyzna pomagał mi wstać.

  - Halo, halo! Meg, tu musi być coś na rzeczy - Cher oparła dłonie o biodrach.

  - Mad... - powiedziałam tylko, a moja przyjaciółka ruszyła wściekle przez salę.

   Jared pomógł mi usiąść, a koleżanka z pracy przyniosła apteczkę i szklankę wody.

  - Co się dzieje? - spytał, opatrując mój palec. - Wczoraj tak wypadłaś od nas, jakbyś co najmniej kosmitę zobaczyła.

   Prawie zakrztusiłam się wodą, którą właśnie piłam. Czyli to jednak nie sen! Syknęłam, kiedy rozcięty palec zapiekł podczas oczyszczania rany.

  - Ostatnio mało jadam i sypiam, źle się czuję... - spuściłam głowę, a wrzask Cher przebiegł po sali niczym tsunami.

  - Ty mała, kłamliwa, zarozumiała zdziro! Co ty sobie myślisz?! Cholera jasna, nie rób szopki, daj sobie spokój! 

  - Nie wiem o czym mówisz - spokój i niewinność Mad jeszcze bardziej wkurzył Cher.

  - Odczep się od Meg - syknęła przez zęby, akcentując każde słowo.

   Błacha sytuacja rozwinęła się w taką aferę, tylko i wyłącznie przez wybuchowy charakter mojej przyjaciółki. Jak zazwyczaj przymykałam na to oko to tym razem mnie to nieźle wkurzyło. Wstałam i ruszyłam w tamtym kierunku. Po drodze zaczęłam tracić grunt pod nogami, a obraz stawał się co raz bardziej rozmyty. Potknęłam się o własne nogi i przytrzymałam się pobliskiego stolika. Kiedy poczułam się lepiek podeszłam do Cher, aby odciągnąć ją na bok.

  - Nawet nie wiesz o co chodzi... To ty daj sobie spokój.

  - Chciałam ci pomóc - jęknęła.

  - Nie potrzebuję pomocy w formie bomby atomowej.

   Dziewczyna wyrwała rękę z mojego słabego uścisku i zmroziła mnie wzrokiem.

  - Chciałam dobrze, to nie. Teraz radź sobie sama - odwróciłyśmy się do siebie plecami.

   Teraz stał przede mną Shannon, a za nim Jared. Zachwiałam się, czując jak kolana mi miękną, a obraz staje się rozmyty.

  - Przepraszam - szepnęłam tylko.

   A potem nastała ciemność, straciłam przytomność.

*tekst piosenki Lucia - Hide (Like Stars)