6. Matt

Hej! :) Co prawda ten rozdział został napisany pod wpływem sobotniej weny bólu głowy, ale publikuję go dzisiaj, mam nadzieję, że się nie obrazicie. I wiem, że znów odbiegam od marsów, ale będzie ich tu jeszcze dużo, w końcu o to się rozchodzi ;)

Muszę też powiedzieć - po prostu się wzruszyłam. Zawsze utożsamiam się z bohaterami i ten rozdział ruszył coś we mnie... Zwłaszcza, że sama jestem najstarsza z rodzeństwa. Mam nadzieję, że się spodoba mimo wszystko.
I nadal proszę o komentarze, bo to one są jedną z podstaw przywoływania weny. Ejnoy! :)

   Obudziłam się rano z własnej, nieprzymuszonej woli. Przetarłam oczy dłonią i spojrzałam na zegarek. Była piąta, a pracę zaczynałam o szóstej. Przeklęłam przed nosem, zeskoczyłam z łóżka i złapałam za telefon. Budzik nie zadzwonił, ale też nie słyszałam własnego dzwonka, kiedy ktoś do mnie dzwonił. Widać byłam zbytnio zmęczona poprzednim dniem. A właśnie...

   Podbiegłam do komody i wzięłam w ręce serwetkę. Nie było na niej nic napisane, więc zaśmiałam się nerwowo. Jednak obróciłam ją w rękach i po drugiej stronie były małe czarne literki, które przyprawiły mnie o zawał. Po raz kolejny.

   Stop! Odłożyłam wszystko i szybko nałożyłam na siebie zdarte jeansy, czarne trampki i czerwoną koszulę w kratę, pod którą miałam czarny top. Pobiegłam do kuchni. Isabel widać jeszcze spała, bo nie było jej w salonie, ani w jadalni. Przygotowałam dla niej śniadanie i coś do odgrzania na obiad, po czym złapałam za jabłko i wyleciałam z domu. Za piętnaście minut otwierają kawiarnię, a ja dopiero wyszłam z domu. 

  - O, zdążyłaś - zaśmiała się Emma, kiedy wpadłam zdyszana przez tylne drzwi. 

  - Przepraszam, troszkę zaspałam.

   Przebrałam się i zabrałam do pracy. Niedługo później zadzwonił mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz - Matt. Odebrałam.

  - Matty, jestem w pracy, nie mogę teraz...

  - Ale Peggy! Muszę z tobą...

  - Jak skończę oddzwonię. Albo jak będę miała przerwę. Teraz kończę. Cześć! - rozłączyłam się i wrzuciłam telefon do kieszeni.

   Wróciłam do pracy, jednak moją głowę wciąż zaprzątała myśl, co się dzieje. W końcu wiadomości i połączenia z poprzedniej nocy były właśnie od mojego brata. Obsługiwałam klientów, jednak myślami byłam gdzie indziej. Właścicielka to zauważyła i kazała mi iść na przerwę i ochłonąć. 

  - A mogę skorzystać z komputera na zapleczu? - spytałam.

   Wolałam rozmowę, przy której miałam możliwość widzieć rozmówcę. Emma zgodziła się, więc chwilę później siedziałam przy komputerze, czekając, aż Matt odbierze.

  - Peg! Ile można?! - usłyszałam na powitanie.

  - Też się cieszę, że cie widzę - odpowiedziałam z przekąsem. - Mam dziesięć minut przerwy, więc się pospiesz.

   Matt spuścił wzrok, a na jego opalonej twarzy dało się zauważyć rumieńce. Prawie podskoczyłam na krześle, bo dawno nie widziałam zawstydzonego brata.

  - Pamiętasz Jessicę? - burknął, nadal nie podnosząc wzroku.

  - Hmm, Jessica... Chodzi ci o tą szaloną dziewczynę, która przeprowadziła się niedaleko, niedługo przed moim wyjazdem na studia? 

  - Mhmm... - jego twarz zrobiła się jeszcze czerwieńsza, co wprawiło mnie w rozbawienie. 

  - Od kiedy? - spytałam. To było oczywiste, chłopak zakochał się po same uszy.

  - Cóż, jesteśmy już razem dwa lata... - odpowiedział po dłuższej chwili, kiedy pozbył się zaskoczonego spojrzenia.

   Pamiętałam tą dziewczynę jak przez mgłę. Niestety do tej pory nie miałyśmy nawet możliwości jakoś lepiej się poznać. Ale było kilka sytuacji, czy imprez, w których uczestniczyłyśmy obie. Była na pewno zwariowana i pozytywnie nastawiona. Wyglądu nie pamiętałam, poza tym przez tyle czasu pewnie się już nieźle zmieniła, przede wszystkim dorosła.

  - To świetnie! - powiedziałam przepełniona entuzjazmem. - Czemu nic mi o tym nie powiedziałeś? 

  - Nikt nie wiedział, bo ktoś od razu by o tym rozpowiedział! Ale mówię tobie, bo nie dość, że będąc w LA nie będzie ci łatwo rozpuścić tą wiadomość, to chciałbym się jeszcze coś poradzić...

   Wstrzymałam oddech. Jak mogłam się nie domyślić o co może mu chodzić! Przecież nie chciałby tylko dzwonić po to, aby powiedzieć mi o tym, że ma dziewczynę od dwóch lat. W ogóle chłopcy mieli powodzenie u dziewczyn, co nie było dziwne. Zazdrościłam im tego, bo podobno też byłam ładna, ale nie cieszyłam się zbytnim zainteresowaniem. Ale nigdy żaden z nich nie zachowywał się tak jak on teraz.

  - Wiesz, bo ja ją chyba na prawdę kocham - w końcu na mnie spojrzał, a jego oczy błyszczały niczym gwiazdy. - Czuję się przy niej szczęśliwy i nie zmienia się to już od dwóch lat...

   Ucieszyłam się w głębi. Sama byłam zakochana raz, ale potem okazało się, że to nieodwzajemnione uczucie, chodziło im tylko o zakład. Niby oczywiste, ale taki facet jak Charlie zawrócił mi w głowie i postradałam zmysły. Chodziło tylko o to, że "taką kształtną laskę jak ja powinien zaliczyć taki dupek jak Charlie". Nie słuchałam przyjaciół, braci, tylko ślepo wpatrywałam się w chłopaka, który myślał tylko o tym, żeby mnie przelecieć i zostawić. Dzięki bogu, kiedy chciał wyciągnąć mnie na weekend do domku nad jeziorem powiedziałam że nie mogę i sielanka się skończyła. 

  - Jeśli czujesz do niej coś wyjątkowego... To ciesze się razem z tobą. Mimo, że jesteś młodszy i wolałabym sama wcześniej przeżyć coś takiego magicznego. 

  - Powinienem się jej oświadczyć? - spytał, kiedy tylko skończyłam. 

   Jego twarz zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Uśmiechnęłam się, próbując dodać mu otuchy. 

  - Wiesz, jaką mam ochotę teraz cie wyściskać? - poczułam, że do oczu nabierają mi łzy. - Mój mały braciszek dorasta...

  - Ej! - nadął usta jak małe dziecko i pojedyncza łza spłynęła po moim policzku.

  - Jeśli ją kochasz - oświadcz się. Tylko zrób to tak, żeby to była najbardziej magiczna chwila w jej życiu. A ślub odłóżcie na później, bo jesteście jeszcze młodzi. Cieszcie się byciem razem, będąc dla siebie czymś więcej niż chłopakiem i dziewczyną. 

   Nastąpiła chwila ciszy. Ja ze spokojem wpatrywałam się w ekran, pozwalając łzom swobodnie spływać po policzkach. Matt też wpatrywał się w ekran i uśmiechał, możliwe nawet, że też uronił kilka łez. Wpatrywaliśmy się w siebie w ciszy i to nam wystarczyło. Teraz dopiero poczułam te tysiące kilometrów, które nas dzieliły. Teraz tęskniłam za nim najbardziej na świecie, moje serce rozpadało się na tysiące kawałków, a płuca bolały przy każdym kolejnym oddechu co raz bardziej, chociaż wydawało się, że gorzej już być nie może.

   Uratowała mnie Emma, która weszła do pomieszczenia. Kiedy zobaczyła łzy spływające po mojej twarzy stanęła jak wmurowana. Uśmiechnęłam się do niej, co troszkę ją uspokoiło. Podeszła do mnie z pytającym spojrzeniem.

  - Jeden z najważniejszych i najprzystojniejszych mężczyzn mego życia znalazł miłość - uśmiechnęłam się, a Matt zaśmiał się po drugiej stronie.

  - Przestań Meg. Wcale nie jestem przystojny, poza tym ty też znajdziesz kogoś ważnego dla siebie i on będzie dla ciebie wszystkim - kiedy to mówił Emma stanęła za mną i objęła mnie delikatnie.

  - W to, że nie jesteś przystojny nie uwierzę, bo widzę cie i ciacho z ciebie niezłe - zaśmiała się moja pracodawczyni. - Widać macie w genach bycie tak nieskazitelnie pięknymi.

  - Spokojnie, mój bliźniak jest wolny i wygląda zupełnie jak ja - Matt mrugnął jednym okiem do nas. - Dobra siostra, będę się zbierał. Dzwoń częściej, tęsknimy...

  - Też tęsknię. Ale znikaj już, zakochany panie studencie - zaśmiałam się, a Emma pomachała mu na pożegnanie.

   Rozłączyliśmy się i wytarłam łzy z policzków. Zaniepokojona właścicielka spojrzała na mnie ze współczuciem.

  - Spokojnie, to łzy szczęścia, Nigdy nie myślałam, że mój młodszy brat będzie kiedyś dorosły i zakochany... Może troszkę matkuję, ale taka rola starszej siostry.

   Emma posłała mi uśmiech i razem wyszłyśmy na salę. Obsługiwałam klientów z delikatnym i szczerym uśmiechem. Cieszyłam się ze szczęścia brata.
   Wszyscy dążyliśmy do jednego - szczęścia. Jak widać z każdym dniem byliśmy co raz bliżej celu.