4. First meeting

Hej :) Dziś mam dobry dzień, więc myślę, że rozdział też jest w miarę dobry. No i w końcu ukazuję się nam nasz Shannimal! ♥ Enjoy! :)

   W drzwiach stał jeden z najprzystojniejszych mężczyzn stąpających po ziemi. Jego oczy skrywały się za przeciwsłonecznymi RayBanami, włosy były nastroszone i na pierwszy rzut oka nieułożone. Usta wygięte w zabójczym, jednak delikatnym uśmiechu.

   Złapałam za wisiorek zdobiący mój dekolt i przełknęłam głośno ślinę. Mężczyzna skierował się w stronę rzadko uczęszczanego zakamarka kawiarni. Wyrwał mi się cichy pisk, który wprawił Emmę w rozbawienie. Spojrzała na mnie i delikatnie pchnęła w kierunku, gdzie zniknął mężczyzna. 

  - Często tu przychodzi, jeśli tylko jest w LA - szeptała mi do ucha. - Idź i go obsłuż, ale powstrzymaj ekscytację... Potraktuj go jak zwykłego klienta. 

   Wzięłam głęboki oddech. Przykleiłam uśmiech do twarzy i żwawym krokiem ruszyłam obsłużyć Shannona.

  - Witam! - w moim głosie dało się wyczuć spięcie. - Co mogę podać?

   Mężczyzna odwrócił głowę i spojrzał na mnie. Moje nogi stały się jak z waty, ale musiałam przynajmniej zachować pozory zdrowej na umyśle, a nie stać się szaloną psychofanką z mózgiem trzynastolatki. Jego piwne oczy zlustrowały mnie, a usta wygięły się w szerszym uśmiechu.

  - Jesteś tu nowa? - spytał swoim delikatnie zachrypniętym głosem. - Nigdy wcześniej Cie tu nie widziałem.

   Jego słowa, ten głos sprawił, że o mało nie straciłam przytomności. Serce podskoczyło mi do gardła, tętno przyspieszyło, krew napłynęła do twarzy,a włoski na karku się zjeżyły. To, jak moje ciało zareagowało na jednego, acz wyjątkowego mężczyznę, wprawiło Shannona w niemałe rozbawienie.

  - Nie jestem stąd - powiedziałam cicho, pocierając dłonią kark. - Dzisiaj zaczęłam.

  - W takim wypadku mam nadzieję, że nasze drogi częściej się będą krzyżować.

   Zamknęłam oczy i zacisnęłam usta w cienką linię, aby się uspokoić. Kiedy znów spojrzałam na mężczyznę byłam w prawie normalnym stanie. 

  - Co podać? - powtórzyłam, ignorując jedno zdanie, które właśnie wyprawiło mój żołądek w podróż najbardziej zakręconym rollercoasterem, jaki tylko można sobie wyobrazić. 

   Shannon zamówił latte i odprowadził mnie wzrokiem. Zniknęłam za ścianą i poczułam się w końcu lekka... Chyba nadal nie docierało do mnie to, co właśnie się działo. Kiedyś dałabym się zabić za chwilę rozmowy z jednym z nich. Ba! Jeszcze dziś rano sama myśl o tym zwaliłaby mnie z nóg! To, co się dzieje, chyba jednak nie dzieje się na prawdę, zaraz popełnię jakąś gafę i obudzę się w swoim łóżku, z daleka od ideałów. 

   Przyniosłam zamówienie Shannona i bez słowa znów zniknęłam. Odbierałam co raz to kolejne zamówienia z co raz to szerszym uśmiechem na twarzy. Nie przejmowałam się już perkusistą, po prostu cieszyłam się chwilą. Kiedy w końcu odważyłam się spojrzeć w stronę, gdzie siedział mój ideał nie było już nikogo. Podeszłam do stolika aby zabrać wysoką szklankę w której niedawno jeszcze była latte. Zabrałam pieniądze należne za napój. Moją uwagę przykuła serwetka, na której było coś napisane drobnymi, czarnymi literkami. 

"Mam nadzieję, że nasze drogi częściej będą się krzyżować. I ślicznie wyglądasz z zawstydzeniem wypisanym na twarzy. Shann."

   W tym momencie serce mi stanęło, a usta mimowolnie otworzyły się. Opadłam na fotel, w którym wcześniej siedział perkusista i w kółko czytałam te trzy linijki. To nie może być prawda, nikt nie rodzi się taką szczęściarą. To musi być sen... 

   Jednak schowałam serwetkę do kieszeni fartuszka i zabrałam się dalej do pracy. Jeśli to jednak nie jest sen, będę miała ładną pamiątkę.
   W sumie znów nie było zbyt dużego ruchu i właśnie zdałam sobie sprawę, że od rana nie miałam żadnej przerwy.

  - Dla Ciebie na dzisiaj już dość wrażeń - zaśmiała się Emma, dotykając triadę na mojej szyi. 

   Oczywiście spiekłam buraka i posłałam jej pytające spojrzenie, czy na pewno mogę. Zaśmiała się tylko, jednym pociągnięciem rozwiązała mój fartuszek i delikatnie kopnęła mnie kolanem w pupę. 

  - Tylko żebyś nie zemdlała w drodze do domu - zaśmiała się.

  - Ale ja nie idę jeszcze do domu - wyszczerzyłam zęby w uśmiechu, po czym poszłam się przebrać. 

   Pożegnałam się ze wszystkimi i z gitarą na plecach wyszłam z kawiarni. Uśmiech za nic w świecie nie chciał zejść z mojej twarzy. Zamiast pójść coś zjeść znalazłam odpowiednie miejsce dla siebie, zrzuciłam instrument z pleców i wyjęłam go z futerału. Rozbrzmiały pierwsze dźwięki i już zdobyłam uwagę kilku gapiów. Niedługo później zaczęłam śpiewać z taką pasją, wyładowując przy okazji swoje emocje.

Some people wake up, scared of living the dream

They settle for anything

Some wanna live an airbrushed world, like the cover of a magazine

But I believe in thunder bolts and butterflies

When you look into my eyes

I pray tonight the wish won't fail

Click my heels, got a real life fairytale

   Aż zaśmiałam się w przerwie między zwrotką, a refrenem. Biło ze mnie takie szczęście, że wręcz widziałam, jak zarażam ludzi, którzy mnie słuchają i przyglądają się mojej grze. Ten widok sprawiał, że jeszcze większe szczęście mnie wypełniało.

If Cinderella was here tonight

She wouldn't walk out the door leaving you behind

Midnight calling but she don't care

She'd be a fool not to follow you everywhere

Because for you I would lose both, both of my shoes

Stay all night, see the light

It's all I wanna do

   Nie oczekiwałam tego, wręcz nieświadomie zostawiłam otwarty futerał leżący gdzieś z boku. Ludzie zaczęli bujać się, klaskać w rytmie, a nawet wrzucać drobniaki do futerału! Tego bym się nie spodziewała.

Some people get lost, looking up at the sky

Waiting for shooting stars

Some never take their eyes of the sidewalk

they never take a step too far

But I believe the planets and the stars align

When you look into my eyes

I pray tonight the kiss won't fail

Click my heels got a real life fairytale

   Powtórzyłam jeszcze raz refren i zakończyłam grać. Ludzie zaczęli klaskać i gwizdać, a nawet krzyczeć w prośbie, abym coś jeszcze zaśpiewała. Niestety moja wena powoli zaczęła ulatywać wraz z siłą. Uśmiechnęłam się i zaczęłam zbierać swoje rzeczy. Otworzyłam szeroko oczy, bo okazało się, że słuchacze wrzucili tu dość dużo pieniędzy. Zgarnęłam wszystko do torby, spakowałam się i ruszyłam na spacer. Miałam tylko nadzieję, że się nie zgubię.