1. My story

Hej :) Muszę przyznać, że jestem zadowolona, bo pisałam wiele opowiadań, ale to moje pierwsze opowiadanie o marsach... Znaczy się co prawda na razie nie jest marsowe, ale już niedługo, mam nadzieję, że wytrzymacie na razie dość zwykłe życie młodej Meg. ENJOY!

   Powietrze wokół było gęste, a ludzi niczym w mrowisku. I co się dziwić, w końcu to miasto aniołów. Od zawsze marzyłam o tym miejscu, czułam że to właśnie tu będę pasowała. Zwiedziłam kawał świata, jednak nigdy nie czułem czegoś specjalnego, co zatrzymałoby mnie.

   Urodziłam się w Polsce, jako najstarsza z rodzeństwa. Pomimo tego, że byliśmy biedni ja nigdy nie narzekałam. Miłości nie da się kupić, szczęścia też, a to właśnie od urodzenia wypełniało moje życie. Nigdy nie narzekałam mając kochających rodziców. Kiedy miałam zaledwie trzy lata mój ojciec wyjechał do Anglii. Mama wahała się - zostać z własną, schorowaną matką, czy jechać za mężem. niezbyt długo jednak się zastanawiała. Moja babcia Zuza umarła niecały rok po wyjeździe taty.Mama się załamała, ale szybo podjęła decyzję. Na dziś dzień nie pamiętam ani mojej babci, ani pierwszych czterech lat życia spędzonych w Polsce. 

   Dziewięć miesięcy po zamieszkaniu w Anglii urodziło mi się rodzeństwo - Wiktor i Mateusz. Szalone bliźniaki, będące zarazem chodzącym pomiotem diabła. Wszędzie było ich pełno, zwłaszcza, że była ich dwójka. Cały czas rozrabiali, zaczepiali... Ale i tak kochałam ich najbardziej na świecie. Często przebieraliśmy się, ja w ich ubrania, a oni w moje, oni byli księżniczkami, a ja dżentelmenem z prawdziwego zdarzenia. Nie powiem, byłam wyjątkowo szczęśliwa, że miałam braci. 

   Pierwszego dnia w szkole chyba nikt nie zapomina, zwłaszcza, jeśli jest to dziwny przypadek, jak na przykład mój. Nie władałam językiem angielskim zbyt dobrze, jednak komu szkodzi skoczyć na głęboką wodę. Jednak nie przeszkadzało mi to. Jako przebojowe dziecko wkroczyłam do szkoły, a moja czarna burza loków skakała wokół okrągłej głowy. Przyciągałam uwagę, dzieci lgnęły do mnie, zwłaszcza, że nie tylko tak wyglądałam. Władanie innym językiem też było niesamowite.

   Zawsze chciałam iść do szkoły muzycznej, zawsze chciałam nauczyć się gry na skrzypcach. Niestety nigdy nie było mi to dane. Za to uzbierałam na gitarę i jako samouk sprawiłam, że granie na niej stało się czymś naturalnym. Po lekcjach zostawałam w szkole na zajęciach dodatkowych, z których i tak zazwyczaj znikałam i zaszywałam się w sali muzycznej. Tam zawsze przesiadywała pani Sulivan, emerytowana nauczycielka muzyki. Była dla mnie jak babia, której nie miałam. Nauczyła mnie gry i śpiewu, co było dla mnie ważne, bo to właśnie muzyka płynęła w moich żyłach od dawna. 

   Mimo, że wyprowadziliśmy się do Anglii często przyjeżdżaliśmy do polski. W każdym razie dla mnie często to było raz na rok, na święta bożego narodzenia. Wtedy szlifowałam i w sumie też przypominałam sobie mój ojczysty język. Poznawałam też swoją rodzinę, tą bliższą i tą dalszą.

   W wieku dziewiętnastu lat zakończyłam liceum. Oznajmiłam rodzicom, że chcę studiować w Polsce. Byli zadowoleni z takiego obrotu sprawy i kibicowali mi od początku do końca. Bracia żartowali sobie, że w końcu pozbyli się natrętnej siostry-opiekunki, my jednak między sobą wiedzieliśmy, że nie chcemy się rozstawać i będziemy chorobliwie tęsknić.

   I tak też było. Kiedy nastały święta zobaczyliśmy się pierwszy raz od pół roku (bo rozmowy przez skype się nie liczą). Byliśmy szczęśliwi, a kolejne rozstanie, na następne pół roku było niestety smutną wizją. Ja jednak obiecałam - jak najszybciej ukończyć jak najszybciej studia i wrócić do domu. Tak więc cztery lata później powróciłam do domu z dyplomem ukończenia studiów filologi hiszpańskiej. Rodzice byli ze mnie dumni, bracia w sumie też. Oni jednak zdecydowali się na studia w domu, żeby nie zostawiać rodziców samych. Mateusz studiował medycynę, a Wiktor dziennikarstwo. Byłam dumna z moich małych braci, którzy stali się prawdziwymi facetami, z których można było być dumnym. 

   Nie pozostałam jednak w Anglii na długo. Postanowiłam spełnić swoje marzenie - wyjechać do Ameryki. Rodzice byli szczęśliwi, że się spełniam, jednak w ich oczach było widać smutek, że znów ich zostawiam. Jednak i tak po tych czterech latach czułam się w domu dziwnie, trochę jak obcy, co utwierdziło moją decyzję o wyjeździe.

   I tak oto stoję tu, w Los Angeles, w mieście, gdzie w końcu chciałam się odnaleźć. To tu miały się spełnić moje marzenia, a życie miało nabrać kolorów.

   Wcześniej zadbałam o miejsce w którym mogłabym zamieszkać. Zaoferowałam się starszej kobiecie, że zamieszkam z nią w zamian za pomoc. Taki układ całkowicie mi pasował.

   Dostać się w podany adres nie było trudno. Podziękowałam taksówkarzowi, wcześniej płacąc odpowiednią sumę. Dom był niewielki, jednak przyjemny. Podeszłam do drzwi wejściowych i wyciągnęłam rękę, aby zapukać, jednak nim sięgnęłam drzwi ktoś je otworzył. Moim oczom ukazała się starsza kobieta o twarzy zaoranej zmarszczkami, oczami błękitnymi niczym bezchmurne niebo i siwym kokiem na czubku głowy. 

  - Ty pewnie jesteś Peggy! - powiedziała z szerokim uśmiechem na twarzy i zaprosiła mnie gestem do środka. 

  - Tak, to ja - uśmiechnęłam się ciepło. - Jednak wolałabym, aby pani mówiła mi Margaret, albo po prostu Meg.

   Spędziłam bardzo miły wieczór z panią Isabel. Ja opowiadałam jej o swoim dzieciństwie, a ona trochę o swoim życiu i rodzinie. Była bardzo miłą i pozytywną kobietą. Wiedziałam, przeczuwałam to, że był to dobry wybór. 

   Kiedy zrobiło się dość późno Isabel wskazała mi kilka warunków, dzięki którym będę mogła u niej mieszkać. Nie były zbyt wymagające, gdyż mieszkając w domu robiłam podobne rzeczy - zakupy, gotowanie rano jedzenia na cały dzień, pranie i jeszcze inne obowiązki domowe. W zamian za to dostałam przytulny pokój z łazienką. Zaskoczyło mnie, że jest do niego osobne wyjście na zewnątrz. Isabel jednak z uśmiechem powiedziała, że to specjalnie dla mnie, abym miała trochę prywatności.

   Kiedy drzwi za gospodynią zamknęły się opadłam na łóżko zmęczona. Nie pomyślałam nawet o rozpakowaniu walizek, czy wyciągnięciu laptopa, żeby zadzwonić do rodziców. Wtuliłam się w pościel na wielkim łóżku. Fioletowa poszewka pachniała jeszcze proszkiem do prania. Uśmiechnęłam się pod nosem. To właśnie był zapach nowego lepszego początku. Nie wiedziałam jeszcze, jak dobre będzie moje życie.